I OZ 814/24
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNSA oddalił zażalenie na odmowę przyznania prawa pomocy, uznając skargę na bezczynność za oczywiście bezzasadną po wydaniu decyzji przez organ.
Skarżący złożył zażalenie na postanowienie WSA odmawiające przyznania prawa pomocy w sprawie o bezczynność organu. WSA odmówił prawa pomocy, uznając skargę za oczywiście bezzasadną, ponieważ została wniesiona po wydaniu przez Wójta decyzji merytorycznej. NSA podzielił to stanowisko, wskazując, że skarga na bezczynność jest niedopuszczalna, gdy organ zakończył postępowanie przed jej wniesieniem, co czyni ją oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zażalenie Z. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, które odmówiło przyznania prawa pomocy. Sąd I instancji uznał, że skarga skarżącego na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy N. w przedmiocie przyznania usług opiekuńczych jest oczywiście bezzasadna. Podstawą tej oceny było stwierdzenie, że skarga została wniesiona po wydaniu przez Wójta decyzji z dnia 24 września 2024 r., która rozpoznała wniosek skarżącego z 7 sierpnia 2024 r. o przyznanie usług opiekuńczych. Zgodnie z art. 247 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywiście bezzasadnej skargi. NSA potwierdził, że skarga na bezczynność lub przewlekłość postępowania jest niedopuszczalna, jeśli została wniesiona po zakończeniu postępowania przez organ, nawet jeśli decyzja nie jest jeszcze ostateczna. W takiej sytuacji skarga dotyczy już nieistniejącego stanu faktycznego (przedmiotowego), co czyni ją oczywiście bezzasadną. W konsekwencji, NSA oddalił zażalenie skarżącego, podzielając stanowisko Sądu I instancji.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, skarga na bezczynność lub przewlekłość postępowania jest niedopuszczalna, jeśli została wniesiona po wydaniu przez organ decyzji merytorycznej, nawet jeśli decyzja ta nie jest jeszcze ostateczna.
Uzasadnienie
Skarga na bezczynność lub przewlekłość postępowania może być wniesiona w każdym czasie po ponagleniu, jednak jej wniesienie po wydaniu decyzji przez organ, któremu zarzucono bezczynność, czyni ją niedopuszczalną, ponieważ przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego (stan bezczynności lub przewlekłości) przestał istnieć.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (5)
Główne
p.p.s.a. art. 247
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywiście bezzasadnej jej skargi.
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 58 § 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Skarga podlega odrzuceniu, gdy jest niedopuszczalna.
p.p.s.a. art. 53 § 2b
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
p.p.s.a. art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
W sprawach nieuregulowanych stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem administracyjnym.
p.p.s.a. art. 197 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Postanowienia sądu pierwszej instancji są zaskarżalne do sądu drugiej instancji.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Skarga na bezczynność wniesiona po wydaniu decyzji merytorycznej jest niedopuszczalna i tym samym oczywiście bezzasadna. Prawo pomocy nie przysługuje w przypadku oczywiście bezzasadnej skargi.
Godne uwagi sformułowania
skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka" nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona skarga kwalifikuje się do odrzucenia przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego w postaci bezczynności lub przewlekłości miał charakter historyczny, a więc nieaktualny
Skład orzekający
Piotr Niczyporuk
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 247 p.p.s.a. w kontekście prawa pomocy oraz dopuszczalności skargi na bezczynność po wydaniu decyzji merytorycznej."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej, gdy skarga na bezczynność jest wnoszona po wydaniu decyzji przez organ.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu proceduralnego w sądach administracyjnych – prawa pomocy i dopuszczalności skargi na bezczynność. Jest interesująca dla prawników procesowych.
“Kiedy skarga na bezczynność staje się "oczywiście bezzasadna"? NSA wyjaśnia.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyI OZ 814/24 - Postanowienie NSA Data orzeczenia 2025-01-14 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2024-12-16 Sąd Naczelny Sąd Administracyjny Sędziowie Piotr Niczyporuk /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej 658 Hasła tematyczne Inne Skarżony organ Wójt Gminy Treść wyniku Oddalono zażalenie Powołane przepisy Dz.U. 2024 poz 935 art. 184 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.) Sentencja Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 listopada 2024 r. sygn. akt II SPP/Lu 248/24 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy N. w przedmiocie przyznania usług opiekuńczych postanawia: oddalić zażalenie. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 6 listopada 2024 r., sygn. akt II SPP/Lu 248/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: Sąd I Instancji) odmówił Z. W. (dalej: Skarżący) przyznania prawa pomocy w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 160/24. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga spełnia kryteria skargi oczywiście bezzasadnej w rozumieniu art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), co wykluczało możliwość uwzględnienia wniosku Skarżącego o przyznanie mu w postępowaniu zainicjowanym tą skargą prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Sąd I instancji zaznaczył przy tym, że Skarżący wniósł skargę 4 października 2024 r., a zatem po wydaniu przez Wójta Gminy N. (dalej: Wójt) decyzji z 24 września 2024 r. nr OPS-PS.4530.19.2024, którą rozpoznano wniosek Skarżącego z 7 sierpnia 2024 r. o przyznanie mu usług opiekuńczych, specjalistycznych usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi. W konkluzji Sąd I instancji uznał, że skoro wniesiona skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania została wniesiona 4 października 2024 r., tj. po zakończeniu przez Wójta postępowania w przedmiocie usług opiekuńczych, to istnieje przesłanka do odrzucenia tej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako niedopuszczalnej. Zażalenie na postanowienie z dnia 6 listopada 2024 r. złożył Skarżący, wnosząc o jego uchylenie lub zmianę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przyznanie prawa pomocy, nawet jeśli zachodzą ku temu przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, jest niedopuszczalne w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się - na co trafnie zwrócił również Sąd I instancji - że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka" nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona. Art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach, w których skarga kwalifikuje się do odrzucenia (B. Dauter, A. Kabat., M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 1082-1083; postanowienia NSA z: 18.5.2023 r. I OZ 153/23; 26.1.2016 r. I OZ 14/16; 2.10.2014 r. I OZ 818/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http:/orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej jako "CBOSA"). W niniejszej sprawie kluczowa jest data rozpoznania przez Wójta wniosku Skarżącego z 7 sierpnia 2024 r. (data wpływu do organu 9 sierpnia 2024 r.) oraz data wniesienia skargi na bezczynność organu i przewlekłość postępowania wywołanego tym wnioskiem. Zauważyć należy, że w niniejszej sprawie Wójt decyzją z 24 września 2024 r. nr OPS-PS.4530.19.2024 odmówił przyznania Skarżącemu usług opiekuńczych, specjalistycznych usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi, a decyzja ta została doręczona Skarżącemu 4 października 2024 r. (k. 12 akt administracyjnych) i tego samego dnia Skarżący za pośrednictwem organu wywiódł do Sądu I instancji opisaną powyżej skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Wójta w rozpoznaniu jego wniosku z 7 sierpnia 2024 r. W tym miejscu zaznaczyć należy, że o ile skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.), o tyle jej wniesienie po wydaniu decyzji przez organ, któremu zarzucono bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, nawet wówczas, gdy decyzja ta nie jest jeszcze ostateczna, w świetle aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych, należy ocenić jako niedopuszczalne, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji przytaczając treść uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 oraz z dnia 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21. Jeżeli bowiem w dniu wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego w postaci bezczynności lub przewlekłości miał charakter historyczny, a więc nieaktualny, gdyż ewentualny stan bezczynności lub przewlekłości kończy się wraz z załatwieniem sprawy przez organ, to uznać trzeba, że skarga nie może dotyczyć przedmiotu, który nie istnieje w chwili jej wniesienia. W związku z powyższym uznać należy że Sąd I instancji w niniejszej sprawie prawidłowo stwierdził, że skarga wywiedziona przez Skarżącego 4 października 2024 r., a więc po wydaniu decyzji z 24 września 2024 r. przez Wójta, jest oczywiście bezzasadna, co zgodnie z art. 247 p.p.s.a. skutkowało odmową uwzględnienia wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI