I OZ 794/25

I OZ 794/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-01-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-12-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Karol Kiczka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I OZ 530/25 - Postanowienie NSA z 2025-08-27
II SA/Bd 870/24 - Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 2025-09-18
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184 w zw. z art. 197 § i1 i 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Karol Kiczka po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 listopada 2025 r. sygn. akt II SA/Bd 870/24 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 29 sierpnia 2024 r., nr SKO-82-324/24 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 14 listopada 2025 r. sygn. akt II SA/Bd 870/24 odrzucił zażalenie [...] - z uwagi na nieuzupełnienie w zakreślonym terminie braków formalnych tego zażalenia (nienadesłanie brakującego odpisu zażalenia).
Zażalenie na to postanowienie złożyła skarżąca, zarzucając naruszenie:
1. naruszenie art. 178 w zw.z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) poprzez błędne uznanie, że nie uzupełniono braków formalnych zażalenia w wyznaczonym terminie, podczas gdy skarżąca - działając w dobrej wierze - przesłała do Sądu dokumenty, które według jej wiedzy miały usunąć wskazane braki,
2. naruszenie art. 9 i art. 11 p.p.s.a. poprzez brak uwzględnienia szczególnej sytuacji strony, jej stanu zdrowia psychicznego oraz braku wiedzy prawniczej, a także nieudzielenie stronie należytego wyjaśnienia co do zakresu wymaganych uzupełnień.
Uzasadniając zażalenie skarżąca wskazała, że jest osobą chorą, cierpiącą na zaburzenia psychiatryczne, nerwicowe i lękowe, pozostaje pod stałą opieką psychiatryczną oraz stosuje leczenie farmakologiczne. Nie posiada wiedzy prawniczej ani doświadczenia w zakresie postępowania sądowoadministracyjnego, co - jej zdaniem - miało istotny wpływ na zrozumienie treści otrzymanego wezwania.
Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Do zażalenia dołączyła 1 odpis wymaganego wcześniej zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 194 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Odesłanie do wymogów określonych dla pisma w postępowaniu sądowym oznacza konieczność spełnienia przez pismo będące zażaleniem warunków ogólnych przewidzianych dla wszystkich pism strony. W myśl art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpis i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Stosownie natomiast do art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia, wynikającym z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.
Wskazać trzeba, że wywiedzione w niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie z dnia 18 września 2025 r. było dotknięte brakami formalnymi. Brak odpowiedniej liczby odpisów zażalenia wymagał więc wszczęcia procedury naprawczej na mocy art. 49 § 1 w zw. z art. 47 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.). W zakreślonym siedmiodniowym terminie, który upływał 15 października 2025 r., skarżąca nie uzupełniła ww. braku, wobec czego Sąd I instancji zobligowany był odrzucić zażalenie na mocy art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.
Wprawdzie w zakreślonym terminie nadeszła od skarżącej do Sądu korespondencja, zawierała ona jednak inne pismo niż zażalenie, o którego odpis skarżąca była wezwana, dlatego zażalenie podlegało odrzuceniu, o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji. Wezwanie to zawierało również szczegółowe pouczenie o sposobie jego wykonania oraz skutkach nienadesłania odpisu zażalenia w terminie. Nie można zatem zarzucić Sądowi Wojewódzkiemu, iż nie dopełnił obowiązku informacyjnego i nie udzielił stronie niezbędnych pouczeń w tym zakresie. Tym samym Sąd I instancji nie naruszył art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.
Nie mógł także w rozpoznawanej sprawie odnieść zamierzonego skutku niezrozumiały argument zażalenia o naruszeniu art. 9 i 11 ustawy procesowej (p.p.s.a.) poprzez brak uwzględnienia szczególnej sytuacji strony, jej stanu zdrowia psychicznego oraz braku wiedzy prawniczej, a także nieudzielenie stronie należytego wyjaśnienia co do zakresu wymaganych uzupełnień. Wskazane przepisy nie dotyczą ani szczególnej sytuacji strony ani stanu zdrowia strony postępowania ani braku wiedzy prawniczej. Artykuł 9 traktuje o udziale organizacji społecznej w postępowaniu, zaś art. 11 p.p.s.a. o mocy prawnej wyroku w sprawie karnej.
Jeszcze raz przypomnieć należy, co Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił już stronie w postanowieniu z dnia 27 sierpnia 2025 r. sygn. akt I OZ 530/25, o prawach strony odnośnie wnioskowania o przyznanie pełnomocnika z urzędu w przypadku braku umiejętności rozumienia wezwań oraz zarządzeń Sądu. Strona skarżąca, uznając bowiem, że stan zdrowia nie pozwala jej na sprawne uczestnictwo w zainicjowanym postępowaniu sądowoadministracyjnym, może ustanowić pełnomocnika z wyboru lub wystąpić do Sądu I instancji z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. O możliwości ubiegania się o przyznanie prawa pomocy skarżąca została pouczona również w pierwszym skierowanym do niej wezwaniu z dnia 23 października 2024 r.
Podsumowując, brak było podstaw do zmiany bądź uchylenia prawidłowego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił, jak sentencji.