II SO/Wa 16/22

II SO/Wa 16/22 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-05-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Radziszewska-Krupa /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Wymierzenie grzywny
Sygn. powiązane
III OZ 537/22 - Postanowienie NSA z 2022-09-23
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Orzeczono o wymierzeniu grzywny -art.55 ustawy PoPSA
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 55 par. 1, art. 200 i art. 205 par. 2 w zw. z art. 64 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Radziszewska - Krupa po rozpoznaniu 12 maja 2022r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenie [...] w likwidacji z siedzibą w [...] o wymierzenie [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy postanawia: 1. wymierzyć [...]. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] grzywnę w wysokości 100 (słownie sto) złotych; 2. zasądzić od [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Stowarzyszenie [...] w likwidacji z siedzibą w [...] (zwane dalej "Wnioskodawcą"), reprezentowany przez r.pr. A. K., pismem z 19 marca 2022r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022r., poz. 329, zwana dalej "P.p.s.a."), [...]. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwany dalej "Spółką") grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Wnioskodawca wskazał, że pismem z 29 października 2021r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Spółki, skargę na bezczynność Spółki w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] lipca 2021r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarga wpłynęła do Spółki 5 listopada 2021r.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA w Warszawie z 24 marca 2022r. Spółkę wezwano pismem z 29 marca 2022r., do udzielenia odpowiedzi na wniosek, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wniosku.
Spółka, reprezentowana przez adw. M. S., w odpowiedzi z 7 kwietnia 2022r. wskazała m.in., że jest podmiotem prywatnym, a wniosek z [...] lipca 2021r. nie miał charakteru wniosku o udzielenie informacji publicznej, gdyż pytania dotyczyły wykonywania określonych usług podmiotu prywatnego. Spółka nie miała więc obowiązku udzielania odpowiedzi na tak sformułowane pytania. Skarżący dopiero w uzasadnieniu skargi z 29 października 2021r. stwierdza - niezgodnie z prawdą - że zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej, w związku z obowiązkami, jakie ciążą na Spółce, jako na podmiocie świadczącym usługi lecznicze, na podstawie kontraktu z NFZ. Wniosek z [...] lipca 2021r. nie dotyczył jedynie świadczeń udzielanych na podstawie umowy z NFZ, bo pytania 1-3 odnosiły się do całej działalności podmiotu. Żądane we wniosku informacje nie miały charakteru informacji publicznej, w związku z czym dalsze postępowanie dotyczące braku odpowiedzi na zadane pytania nie może być prowadzone, zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto wniosek z [...] lipca 2021r. i skarga z 29 października 2021r. skierowano nie na adres Spółki, ale do jednej z wielu przychodni, przez co skutecznie ich nie doręczono, co skutkowało opóźnieniem w odpowiedzi na pismo z Sądu, wzywające do złożenia wyjaśnień. Ww. pisma skierowano też w czasie trwania pandemii COVID-19, w zwalczanie której Spółka była szczególnie zaangażowana. Mając na uwadze szczególnie trudne wyzwania organizacyjne, stojące przed Spółką w omawianym okresie, pomoc pacjentom i udział w ogólnokrajowym zwalczaniu pandemii oraz konieczność ich realizacji w sytuacji nieustannego obciążania działalności Spółki trwającą pandemią, nałożenie grzywny nie wydaje się zasadne. Spółka oświadczyła, że wraz z przesłaniem odpowiedzi na wniosek z 19 marca 2022r. o wymierzenie grzywny, do Sądu przekazana zostanie również skarga wraz z odpowiedzią.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Wniosek o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy podlegał uwzględnieniu.
Zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 P.p.s.a.).
Przewidziany w art. 54 § 2 P.p.s.a. obowiązek przekazania sądowi skargi, akt sprawy i odpowiedzi na skargę ma charakter bezwzględny.
Przedmiotem skargi z 29 października 2021r. jest bezczynność Spółki w przedmiocie rozpoznania wniosku z 20 lipca 2021r. o udostępnienie informacji publicznej. Zgodnie zatem z art. 21 pkt 1 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022r. poz. 902) do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy P.p.s.a., z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.
Stosownie zaś do art. 55 § 1 P.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., Sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 P.p.s.a.).
Przepis art. 55 § 1 P.p.s.a., na mocy którego złożono wniosek o wymierzenie grzywny, ma na celu zdyscyplinowanie organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. i zapobieganie przetrzymywaniu przez nie skarg skierowanych do Sądu administracyjnego.
W sprawie nie można pominąć art. 4 ust. 1 u.d.i.p., z którego wynika, że do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, przy czym katalog podmiotów wyliczonych w art. 4 ust. 1 pkt 1-5 u.d.i.p. nie jest katalogiem zamkniętym. Ustawodawca posłużył się w tym przepisie zwrotem "w szczególności". Ponadto art. 4 ust. 3 u.d.i.p. stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Tym samym Spółka, do której złożono wniosek o udostępnienie informacji publicznej i której zarzuca się bezczynność w tym przedmiocie była zobowiązana w sposób terminowy przekazać skargę skierowaną do Sądu administracyjnego, bez względu na to czy uznawała, że żądana przez Wnioskodawcę informacja miała, czy też nie miała charakteru informacji publicznej. Takiej oceny nie może dokonywać podmiot, do którego skarga jest kierowana, lecz może uczynić to wyłącznie Sąd. Stanowisko takie wielokrotnie wyrażano w judykaturze. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 21 lutego 2019r. sygn. akt I OZ 105/19 stwierdził, że przekazanie sądowi administracyjnemu skargi jest bezwzględne i obligatoryjne, niezależne od tego, czy dany podmiot uznaje, że skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego, czy uważa, że nie jest organem w rozumieniu P.p.s.a., albo nie jest dysponentem żądanych informacji, bądź stwierdzi że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Już tylko samo złożenie skargi stanowi żądanie strony nadania skardze określonego biegu i obliguje podmiot, do którego skarga ta została skierowana do uczynienia zadość temu żądaniu. Nie jest on uprawniony do dokonywania ocen zasadności skargi i żądania jej przekazania. To dopiero Sąd administracyjny w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać tych ocen i ustalić, czy skarga, będąca pismem kierowanym do sądu, mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, czy żądane informacje były informacją publiczną i czy adresat wniosku o udzielenie tych informacji zobowiązany był do rozpoznania wniosku stosownie do przepisów u.d.i.p.
Tym samym Spółka – wbrew podnoszonym w skardze argumentom, miała obowiązek przekazać Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie skargę wraz z odpowiedzią na skargę w terminie wynikającym z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Stanowisko w tym przedmiocie jest utrwalone w judykaturze (por. np. postanowienia NSA z: 30 czerwca 2010r. sygn. I OZ 495/10; 11 stycznia 2011r. sygn. I OZ 996/10; 21 sierpnia 2013r. sygn. akt I OZ 698/13, 15 maja 2018r. sygn. akt I OZ 454/18 - dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd, przechodząc do oceny zasadności wniosku o wymierzenie Spółce grzywny, stwierdza, że Spółka nie kwestionuje, że skarga Wnioskodawcy na bezczynność Spółki w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, o której mowa we wniosku z [...] lipca 2021r. wpłynęła 5 listopada 2021r. Świadczą o tym dokumenty załączone do odpowiedzi na skargę. Spółka jedynie podnosi, że skargi nie wysłano pod adres siedziby Spółki, a do jednej z Jej placówek. Zdaniem Sądu nie zwalniało to jednak Spółki z obowiązku przekazać skargi do Sądu i to w terminie 15 dni od jej otrzymania, stosownie do art. 21 pkt 1 u.d.i.p. w związku z art. 54 § 2 P.p.s.a., co w sprawie nie miało miejsca. Skargę Wnioskodawcy przekazano do Sądu 8 kwietnia 2022r.
Sąd z tego względu, stwierdził, że zaszła podstawa do wymierzenia Spółce grzywny. Według komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 9 lutego 2022r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2021r., przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2021r. wyniosło 5662,53 zł (M.P. z 2022r., poz. 175). Sąd, wymierzając grzywnę, wziął pod uwagę charakter sprawy, okres zwłoki w przekazaniu skargi, jak również to, że skargę skierowano nie na adres siedziby Spółki. Wysokość grzywny jest zatem adekwatna do stopnia uchybienia przez Spółkę obowiązkowi określonemu w art. 54 § 2 P.p.s.a.
Sąd, mając powyższe na uwadze, na mocy art. 55 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym postanowienia. O kosztach postępowania, na które składa się uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł, Sąd orzekł w punkcie drugim postanowienia, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a.