I OZ 637/17

I OZ 637/17 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2017-03-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-03-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Odrzucenie zażalenia
Sygn. powiązane
II SA/Lu 546/16 - Wyrok WSA w Lublinie z 2016-11-24
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 718
art.72 § 2, art.178, art.184, art. 194 § 2 i art. 197 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 1 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 546/16 odrzucające zażalenie M. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 546/16 odmawiające M. Z. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 546/16 w sprawie ze skargi M. Z. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] marca 2016 r., Nr [...] w przedmiocie utraty prawa do uposażenia za okresy zwolnienia lekarskiego postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 1 lutego 2017 roku, sygn. akt II SA/Lu 546/16, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), odrzucił zażalenie M. Z. na postanowienie z dnia 4 stycznia 2017 r. odmawiające mu przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 24 listopada 2016 roku, sygn. akt II SA/Lu 546/16 wydanego w sprawie z jego skargi na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] marca 2016 r., Nr [...] w przedmiocie utraty uposażenia za okresy zwolnienia lekarskiego. W uzasadnieniu wskazano, że odpis postanowienia z dnia 4 stycznia 2017 roku został prawidłowo doręczony pełnomocnikowi skarżącego M. Z. - adw. Z. W. w dniu 12 stycznia 2017 r. Siedmiodniowy termin na złożenie zażalenia upływał w dniu 19 stycznia 2017 r. Zażalenie zostało nadane dopiero w dniu 20 stycznia 2017 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności.
Zażalenie na to postanowienie wywiódł skarżący, wnosząc o jego uchylenie oraz o uchylenie postanowienia z dnia 4 stycznia 2017 r. i przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. W ocenie żalącego Sąd I instancji dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, że A. Z., która odebrała korespondencję należącą do pełnomocnika skarżącego, jest osobą upoważnioną do jej odbioru i wobec tego uznał, że skutek doręczenia nastąpił w dniu 12 stycznia 2017 r. Żalący wskazał, że A. Z. odebrała przedmiotową przesyłkę przez pomyłkę, jest bowiem wspólnikiem spółki cywilnej [...] s.c. prowadzącej biuro rachunkowe pod adresem [...]. Pod tym samym adresem mieści się kancelaria adwokacka pełnomocnika skarżącego - na posesji znajduje się kilka lokali, jednak nie są one oznaczone żadnymi numerami. W zażaleniu wskazano, że przedmiotowa korespondencja została przekazana pełnomocnikowi skarżącego dopiero w dniu 20 stycznia 2017 roku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 194 § 2 p.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Konsekwencją wniesienia zażalenia po upływie wskazanego wyżej terminu jest jego odrzucenie na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. W myśl art. 67 § 1 p.p.s.a. jeżeli stroną jest osoba fizyczna, doręczenia dokonuje się jej osobiście, a gdy nie ma ona zdolności procesowej - jej przedstawicielowi ustawowemu. Jeżeli doręczenia dokonuje się w miejscu pracy, można doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pism (art. 72 § 2 p.p.s.a.). W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że doręczenie dokonane w miejscu pracy adwokata, jakim jest jego kancelaria, do rąk osoby uprawnionej do odbioru pism jest doręczeniem prawidłowym w świetle wskazanych wyżej przepisów. Upoważnienie do odbioru pism sądowych nie musi być udzielone na piśmie, można poprzestać na formie ustnej, można go też udzielić w sposób dorozumiany. Dokonanie tej czynności nie wymaga bowiem zachowania żadnej szczególnej formy, a udzielenia takiego upoważnienia można domniemywać na podstawie innych czynności i zachowań, takich jak na przykład wcześniejsze lub późniejsze wielokrotne odbieranie przez daną osobę pism i niekwestionowanie (w innych wypadkach) skuteczności takich doręczeń przez stronę, zakres czynności pracownika, który odebrał korespondencję. Należy wziąć pod uwagę ponadto, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, uchybienia pracownika lub uprawnionego organu przy odbiorze korespondencji nie mogą rzutować na skuteczność doręczenia. Skutki takich uchybień obciążają bowiem adresata. Wybór pracowników, jak i ustanawianie pełnomocników, jest sprawą wewnętrznej organizacji danego podmiotu gospodarczego i odpowiedzialności za podejmowane w tym zakresie decyzje nie można przenosić na inne osoby fizyczne lub prawne. Wielokrotnie wyraźnie podkreślono, że profesjonalny podmiot gospodarczy (jakim niewątpliwie jest adwokat prowadzący kancelarię) powinien tak zorganizować pracę biura (kancelarii), aby korespondencja trafiała do rąk osoby uprawnionej. Nie do przyjęcia jest nałożenie na organ doręczający obowiązku sprawdzania za każdym razem, czy kwitujący odbiór przesyłki posiada formalne upoważnienie do obioru pism. Zapewnienie prawidłowego funkcjonowania kancelarii prawnej nakłada obowiązek podjęcia takich działań organizacyjnych, aby wykluczyć możliwość odbioru przesyłek przez osoby nieuprawnione (por. m. in. postanowienie NSA z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt II OZ 449/16; postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 2416/13; postanowienie NSA z dnia 24 lutego 2014 r., sygn. akt I FZ 50/14; postanowienie z dnia 13 września 2013 r., sygn. akt I OZ 769/13; postanowienie NSA z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II OZ 525/11; postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 1456/08; postanowienie SN z dnia 5 sierpnia 1999 r., sygn. akt II CKN 509/99, OSNC 2000 r., Nr 2, poz. 42; postanowienie SN z dnia 5 października 1994 r., sygn. akt III ARN 54/94, OSNC 1994 r., Nr 12, poz. 187; a także: B. Dauter [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, komentarz do art. 67 pkt 3 i 4).
W niniejszej sprawie bezspornym jest, że korespondencja zawierająca zaskarżone postanowienie została skierowana na prawidłowy adres, tj. ul. [...] w T. G. Jak wskazał autor zażalenia, pod tym adresem mieści się kilka podmiotów gospodarczych (w tym kancelaria adwokacka pełnomocnika skarżącego M. Z. - adw. Z. W.). Poza sporem jest także, że przedmiotową przesyłkę odebrała A. Z., która (co wynika z twierdzeń autora zażalenia oraz z oświadczenia A. Z.) nie jest pracownikiem kancelarii, ale wspólnikiem spółki cywilnej [...] s.c. prowadzącej biuro rachunkowe pod adresem [...]. Z powyższego autor zażalenia wywodzi nieskuteczność w doręczeniu korespondencji. W jego ocenie skutek doręczenia przesyłki powstał nie w dniu 12 stycznia 2017 r., która to data widnieje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, ale w dniu 20 stycznia 2017 r. kiedy to A. Z. przekazała korespondencję pełnomocnikowi skarżącego. Stanowisko takie nie zasługuje na uwzględnienie, a to dlatego, że A. Z. należy uznać za osobę umocowaną do odbioru korespondencji przynajmniej w sposób dorozumiany. Odbierając przedmiotową przesyłkę sądową umieściła ona na dowodzie doręczenia pieczątkę kancelarii adwokackiej pełnomocnika M. Z. - adw. Z. W. wraz ze swoim podpisem (k. 62 akt sądowych). Ponadto, wcześniejsza korespondencja kierowana na wskazany adres również była odbierana przez A. Z., która kwitując swoim podpisem odbiór przesyłki, posługiwała się pieczęcią kancelarii (por. np. k. 29 i 48 akt sądowych). Powyższe wskazuje na upoważnienie A. Z. przez pełnomocnika skarżącego do odbioru korespondencji do niego kierowanej. W tej sytuacji nie ma znaczenia, że wyżej wskazana nie jest pracownikiem kancelarii. Podkreślenia wymaga, że doręczający nie musi znać zakresu uprawnień osoby, która jest obecna pod danym adresem zwłaszcza w sytuacji, gdy zobowiązała się ona do odbioru przesyłki, legitymując się przy tym pieczątką kancelarii prowadzonej przez adwokata, do którego dana przesyłka była adresowana. Przyjęcie odmiennego założenia mogłoby doprowadzić, do nadmiernego opóźnienia w obiegu korespondencji. Należy zaznaczyć, że powinnością profesjonalnego pełnomocnika, prowadzącego kancelarię adwokacką, winno być zapewnienie takiej organizacji odbioru pism, aby obieg korespondencji odbywał się w sposób niezakłócony i wyłącznie przez osoby uprawnione.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji zasadnie przyjął skuteczność doręczenia stronie postanowienia z dnia 4 stycznia 2017 roku w dniu 12 stycznia 2017 roku, która to data widnieje na powoływanym wyżej zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki sądowej. Od tej daty należy zatem liczyć siedmiodniowy termin do zaskarżenia doręczonego orzeczenia, który upłynął w dniu 19 stycznia 2017 roku. Mając powyższe na uwadze, nie sposób zatem przyjąć, że składając zażalenie w dniu 20 stycznia 2017 roku skarżący zachował zakreślony termin.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.