I OZ 619/25

I OZ 619/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-10-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-09-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Monika Nowicka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
III SA/Kr 2111/24 - Postanowienie WSA w Krakowie z 2025-02-19
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 220 par. 3, art. 74a par. 1 pkt 1, art. 74a par. 2, art. 74a par. 8
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 lutego 2025 r., sygn. akt III SA/Kr 2111/24 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi W.C. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 30 września 2024 r. znak IG-II.7221.82.2024.KU w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, postanowieniem z dnia 19 lutego 2025 r., odrzucił skargę W.C. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 30 września 2024 r. znak IG-II.7221.82.2024.KU w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżący pismem
z dnia 16 listopada 2024 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez elektroniczną skrzynkę podawczą skargę na ww. decyzję z dnia 30 września 2024 r. W treści skargi nie zawarto oświadczenia o rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III z dnia 6 grudnia 2024 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia przesłano skarżącemu w dniu 20 grudnia 2024 r. za pomocą środków komunikacji elektronicznej, zgodnie z treścią art. 74a § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej zwanej "p.p.s.a.").
Z urzędowego poświadczenia doręczenia korespondencji zawierającej ww. odpis zarządzenia wynikało, że skarżący korespondencji tej nie odebrał, w związku z tym - stosownie do treści art. 74a § 8 p.p.s.a. - pismo należało uznać za doręczone w dniu
3 stycznia 2025 r. Skarżący nie uiścił jednak wpisu w wymaganym 7-dniowym terminie, co skutkować musiało odrzuceniem skargi.
Ponadto Sąd wyjaśnił, że dla prawidłowości doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu bez znaczenia pozostawała okoliczność, iż skarżący w piśmie z dnia 4 stycznia
2025 r. złożonym w formie dokumentu elektronicznego zawarł oświadczanie, że rezygnuje z doręczenia pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, albowiem uczynił to już po nadaniu przez Sąd na elektroniczny adres skarżącego zawiadomienia
o możliwości odbioru pisma stosowanie do wymagań wynikających z art. 74a § 3 p.p.s.a.
Zażalenie na to postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie.
W uzasadnieniu zażalenia podnosił, że sprawa została celowo skierowana na posiedzenie niejawne, tak aby nie zawiadomić strony o terminie jej rozpoznania, co narusza prawo strony do czynnego udziału w rozpoznaniu każdej sprawy.
Wskazywał ponadto, że okoliczność złożenia przez niego oświadczenia o rezygnacji z doręczenia pism drogą elektroniczną już po nadaniu wezwania przez Sąd nie powinno mieć żadnego znaczenia, bowiem aby mówić o skutkach niedochowania braków formalnych, adresat musi wiedzieć o treści żądania. W piśmie z dnia 4 stycznia 2025 r. wskazywał natomiast, że nie mógł otworzyć załącznika zawierającego odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Nie znał zatem treści wezwania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów zażalenia o "celowym" rozpoznaniu skargi na posiedzeniu niejawnym, wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 230 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Zgodnie natomiast z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi – pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Przepis art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi zaś, że sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na pojedzeniu niejawnym.
Skoro zatem w niniejszej sprawie Sąd I instancji, dokonując wstępnej kwalifikacji dopuszczalności skargi uznał, że podlega ona odrzuceniu, to prawidłowo - na podstawie ww. art. 58 § 3 p.p.s.a. - wydał postanowienie w tym przedmiocie na posiedzeniu niejawnym. Działanie zaś na podstawie przepisów prawa nie może być interpretowane jako naruszenie prawa strony do sądu.
Zasadne było również stanowisko Sądu Wojewódzkiego co do stwierdzenia przyczyn odrzucenia skargi.
Przede wszystkim Sąd I instancji prawidło przesłał skarżącemu wezwanie do uiszczenia wpisu drogą elektroniczną. Jak wynikało bowiem z akt sprawy, skarżący pismem z dnia 16 listopada 2024 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez elektroniczną skrzynkę podawczą skargę na ww. decyzję z dnia 30 września 2024 r. W treści tej skargi nie zawarto oświadczenia o rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Zgodnie natomiast z treścią art. 74a § 1 pkt 1 p.p.s.a. doręczenie pism przez sąd następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jeżeli strona spełniła jeden z następujących warunków m.in. wniosła pismo w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą sądu lub organu, za pośrednictwem którego składane jest pismo. Wniesienie zatem jakiegokolwiek pisma do sądu administracyjnego na elektroniczną skrzynkę podawczą sądu aktualizuje każdorazowo obowiązek doręczania stronie pism za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. Zmiana formy doręczania pism przez Sąd wymaga zaś w takim przypadku stosownego oświadczenia strony. Zgodnie bowiem z art. 74a § 2 p.p.s.a., jeżeli strona zrezygnuje z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, sąd doręcza pismo w sposób określony dla pisma w formie innej niż forma dokumentu elektronicznego. Oświadczenie o rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej składa się w formie dokumentu elektronicznego. Tak więc, jak słusznie podnosił Sąd Wojewódzki, strona na każdym etapie postępowania może zrezygnować z doręczenia przez sąd pism za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, jednakże aby takie zrzeczenie się było skuteczne musi być złożone oświadczenie o rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej w formie dokumentu elektronicznego. Przy czym oświadczenie takie będzie wywierało skutki dopiero od dnia jego złożenia.
W rozpoznawanej sprawie, z uwagi na formę wniesienia skargi, Sąd Wojewódzki, prawidłowo - mając na względzie treść art. 74a § 1 pkt 1 p.p.s.a. - skierował do strony wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego drogą elektroniczną. Z urzędowego poświadczenia doręczenia korespondencji zawierającej odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego wynikało, że skarżący korespondencji tej nie odebrał. Zgodnie zaś z art. 74a § 8 p.p.s.a., w przypadku nieodebrania pisma, doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia. Skoro pierwsze zawiadomienie zostało przesłane do skarżącego w dniu 20 grudnia 2024 r.(UPD-k. 33), to doręczenie należało uznać za dokonane w dniu
3 stycznia 2025 r. Ustawowy termin do wykonania nałożonego obowiązku upływał więc z dniem 10 stycznia 2025 r. W tym terminie wpis sądowy nie został uiszczony, co jest okolicznością niesporną. Sąd I instancji, stwierdzając powyższy brak fiskalny skargi, prawidłowo orzekł zatem o jej odrzuceniu.
Podzielić należy również stanowisko Sądu I instancji, że wpływu na ocenę zasadności odrzucenia skargi nie mogła mieć okoliczność złożenia przez skarżącego
w dniu 4 stycznia 2025 r. oświadczenia o rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Miało to bowiem miejsce już po przesłaniu wezwania do uiszczenia wpisu. Natomiast twierdzenia skarżącego, iż nie mógł on otworzyć pliku zawierającego odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu nie zostały przez niego w żaden sposób udowodnione. Dołączone do pisma z dnia
4 stycznia 2025 r. urzędowe poświadczenie doręczenia zawierające informację
o niedostępności zawartości załączników dołączonych do dokumentu dotyczyło bowiem dokumentu o identyfikatorze 224391.718989.790676, tj. odpisu odpowiedzi na skargę, nie zaś odpisu zarządzenia o wpisie.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.