I OZ 60/25

I OZ 60/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-02-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Piotr Przybysz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi kasacyjnej
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 816/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-06-18
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 177a, art. 176 § 2, art. 178, art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia "S. Spółka Jawna" z siedzibą w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 października 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 816/24 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi "S. Spółka Jawna" z siedzibą B. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z 29 stycznia 2024 r., nr 403/2024 w przedmiocie wyrażenia zgody na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi "S. Spółka Jawna" z siedzibą w B. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z 29 stycznia 2024 r., nr 403/2024, w przedmiocie wyrażenia zgody na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, postanowieniem z 10 października 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 816/24, w punkcie 1. odrzucił skargę kasacyjną "S. Spółka Jawna" z siedzibą B. (dalej: spółka) od wyroku tego sądu z 18 czerwca 2024 r. oraz w punkcie 2. zwrócił skarżącej kasacyjnie "S. Spółka Jawna" z siedzibą w B. kwotę 200 złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła spółka zastępowana przez adwokata i wniosła o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W niniejszej sprawie na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 30 sierpnia 2024 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, przez: nadesłanie pisma zawierającego oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy bądź wniosek o rozpoznanie sprawy na rozprawie wraz z jego 2 odpisami poświadczonymi za zgodność z oryginałem; nadesłanie 2 odpisów skargi kasacyjnej poświadczonych za zgodność z oryginałem oraz nadesłanie oryginału bądź uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa udzielonego przez S. Spółka Jawna z siedzibą w B., z którego treści wynika uprawnienie do działania w imieniu skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, ewentualnie uprawnienie do sporządzenia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik strony w zakreślonym terminie nadesłał 2 odpisy skargi kasacyjnej oraz pełnomocnictwo. W ww. terminie nie uzupełnił zaś braków formalnych skargi kasacyjnej w postaci złożenia wniosku o rozpoznanie skargi na rozprawie lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. Po terminie nadesłał zaś oświadczenie w przedmiocie rozprawy wraz z jednym jego odpisem, czego nie kwestionuje. Okolicznością bezsporną jest, że w zakreślonym terminie nie przedłożono wymaganego oświadczenia wraz z jego dwoma odpisami.
Zgodnie z art. 178 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Zgodnie z art. 177a p.p.s.a. jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. W świetle art. 176 § 2 p.p.s.a. poza wymaganiami, o których mowa w § 1, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.
Nie można zgodzić się ze stanowiskiem pełnomocnika skarżącego, że brak przesłania w wyznaczonym terminie odpisu pisma zawierającego oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy celem jego doręczenia stronie przeciwnej, nie stanowi podstawy do odrzucenia skargi kasacyjnej. Konieczność dołączenia odpisu pisma uzupełniającego jest konsekwencją mającej zastosowanie również w tej sprawie reguły z art. 47 p.p.s.a., stąd odpowiednio można zastosować tezę uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, według której niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd (por. postanowienie NSA z 10 listopada 2020 r. sygn. akt II OZ 967/20).
Podkreślenia również wymaga, że przesłanie stronie przeciwnej pisma zawierającego oświadczenie nie ma charakteru wyłączenie informacyjnego, bowiem skoro organ nie zna treści wniosku strony skarżącej kasacyjnie, to nie może się do niego ustosunkować. Ponadto podkreślić jeszcze raz należy, że oświadczenie dotyczące zrzeczenia się rozprawy lub wniosek o jej przeprowadzenie stanowi wymóg formalny wskazany w art. 176 § 2 p.p.s.a. Skoro zatem przedmiotowa skarga kasacyjna nie zawierała wszystkich elementów, a pełnomocnik nie nadesłał w terminie odpisu pisma zawierającego uzupełnienie braku formalnego, nie można było nadać jej dalszego biegu.
Sąd ma świadomość, że orzecznictwo sądowoadministracyjne w powyższej kwestii nie jest jednolite. Jednak z przyczyn wskazanych wyżej Sąd nie podziela przeciwnego stanowiska. Zasadą jest bowiem, że pismo do sądu należy złożyć wraz z odpisem dla strony przeciwnej (art. 47 § 1 p.p.s.a.). Trudno też jako nadmierny formalizm ocenić wezwanie przez Sąd I instancji profesjonalnego pełnomocnika do złożenia oświadczenia wraz z jego odpisem.
Z podanych względów prawidłowo Sąd Wojewódzki odrzucił skargę kasacyjną, skoro mimo prawidłowego wezwania nie został usunięty w wyznaczonym terminie jej brak formalny.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.