I OZ 583/19

I OZ 583/19 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2019-06-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-06-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Monika Nowicka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6145 Sprawy dyrektorów szkół
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
II SA/Bd 1129/18 - Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 2018-12-17
Skarżony organ
Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 53 § 1 pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Dnia 27 czerwca 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 grudnia 2018 r. r., sygn. akt II SA/Bd 1129/18 odrzucające skargę w sprawie ze skargi E.S. na zarządzenie Burmistrza Miasta i Gminy Ł. z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia konkursu na stanowisko dyrektora szkoły postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia
17 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 1129/18 odrzucił skargę E. S. na zarządzenie Burmistrza Miasta i Gminy Ł. z dnia [...] lipca 2018 r.
w przedmiocie zatwierdzenia konkursu na stanowisko dyrektora szkoły.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że pismem z dnia 23 sierpnia
2018 r. E. S. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na zarządzenie Burmistrza Miasta i Gminy Ł. z dnia [...] lipca 2018 r., w przedmiocie zatwierdzenia konkursu na stanowisko dyrektora szkoły.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 października 2018r., pełnomocnik skarżącej wezwany został do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez nadesłanie oryginału skargi i odpisu wraz z załącznikami.
Wezwania powyższe, wraz ze stosownymi pouczeniami o konsekwencjach ich niewykonania, zostały skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 15 października 2018 r. W odpowiedzi na powyższe wezwania w dniu 19 października 2018 r. (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej) nadesłany został oryginał skargi wraz z załącznikami.
Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że pełnomocnik skarżącej wykonał w sposób nieprawidłowy zarządzenie Przewodniczącego Wydziału i nie nadesłał wymaganego odpisu skargi wraz z załącznikami dla doręczenia go występującemu w sprawie uczestnikowi postępowania (nadesłał jedynie oryginał skargi), co uzasadnia odrzucenie skargi.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi, mimo że w sprawie nie występują braki formalne skutkujące niemożliwością rozpoznania skargi i nadania je dalszego biegu.
W związku z powyższym skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenia kosztów postępowania zażaleniowego.
Zdaniem skarżącej, w sprawie nie zachodził brak istotny skargi, tj. taki, który powodowałby niemożność nadania jej dalszego biegu. Sąd, po uzupełnieniu braków przez pełnomocnika, dysponował bowiem wymaganą liczbą egzemplarzy skarg, umożliwiającą dalsze procedowanie. Pełnomocnik wnosząc, za pośrednictwem organu, skargę, złożył jej 2 egzemplarze, co wynika z treści samej skargi. Jeden egzemplarz organ pozostawił w aktach, zaś drugi (nieuwierzytelniony odpis z prezentatą wpływu do organu ) wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi przesłał do WSA. Odpis skargi z prezentatą Urzędu poświadczającą datę wpływu bezsprzecznie znajduje się w aktach sądowych sprawy. Sąd dysponował więc, w chwili wzywania strony do uzupełnienia braków formalnych, jednym nieuwierzytelnionym odpisem skargi na własne potrzeby, co do którego pochodzenia nie mogło być żadnych wątpliwości wobec istniejącej prezentaty organu. Do nadania sprawie dalszego biegu brakowało zatem jednego odpisu skargi, który został nadesłany do Sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie jest niezasadne.
Odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych ma miejsce wówczas, gdy nie usunięto w wyznaczonym terminie tych braków, mimo prawidłowego wezwania do ich usunięcia, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Braki skargi w rozumieniu ww. przepisu powinny być istotne, to znaczy takie, których nieusunięcie uniemożliwi nadanie sprawie dalszego biegu (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 2010, s. 192). W świetle zaś art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna przede wszystkim czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać elementy szczególne, wymienione w pkt 1 - 4 powołanego przepisu. Podstawowe minimum treści pisma składanego w postępowaniu sądowym określa natomiast art. 46 § 1 pkt 1 - 5 p.p.s.a, zaliczając do tego katalogu m. in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (pkt 4).
W doktrynie i orzecznictwie w sposób zgodny podkreśla się przy tym, że co do zasady (z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 p.p.s.a.) podpis musi być własnoręczny.
Ponadto wnoszący skargę zobowiązany jest również dołączyć jej odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich pozostałym stronom. Odpisem mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (art. 57 § 1 w zw. z art. 47 § 1 i 2 p.p.s.a.). Niedołączenie zaś przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi jest również brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie jej prawidłowego biegu (zob. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, dostępna na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarga wniesiona za pośrednictwem organu, która następnie została przesłana do Sądu wraz z aktami sprawy, nie została opatrzona własnoręcznym podpisem reprezentującego skarżącą pełnomocnika (nadesłany egzemplarz stanowił kserokopię skargi). Do skargi nie dołączono również jednego odpisu dla uczestnika postępowania. Zasadnie zatem Sąd I instancji wezwał pełnomocnika skarżącej do nadesłania oryginału skargi oraz odpisu skargi wraz z załącznikami, wskazując na rygor wynikający z treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Jak wynika natomiast z akt sprawy (i czego nie neguje sama skarżąca),
w wyznaczonym terminie nadesłano jedynie skargę z własnoręcznym podpisem pełnomocnika, brak było natomiast dodatkowego egzemplarza stanowiącego odpis skargi dla uczestnika postępowania. W tej sytuacji stwierdzić należy, że prawidłowo Sąd Wojewódzki skargę odrzucił z uwagi na niezupełnie w terminie jej braku formalnego.
Nie można przy tym podzielić stanowiska skarżącej, iż niezasadnym było wzywanie strony do nadesłania dwóch egzemplarzy skargi, gdyż w chwili wzywania do uzupełnienia braków w aktach znajdował się już nieuwierzytelniony odpis skargi, co do którego pochodzenia nie mogło być żadnych wątpliwości wobec widniejącej na skardze prezentaty organu. Wskazać bowiem należy, że widniejąca na skardze prezenatata organu potwierdzająca datę wpływu pisma do Urzędu, nie konwaliduje w żaden sposób braku formalnego złożonego pisma w postaci nieopatrzenia go własnoręcznym podpisem. Obowiązkiem organu jest potwierdzenie daty wpływu skargi i przekazanie jej wraz z aktami administracyjnymi do sądu. Natomiast to sąd, we wstępnym badaniu przesłanek dopuszczalności skargi, ocenia, czy spełnia ona wszystkie wymogi formalne przewidziane w przepisach p.p.s.a. Skoro więc przekazana przez organ skarga nie była opatrzona własnoręcznym podpisem, to nadesłany na wezwanie sądu podpisany egzemplarz skargi prawidłowo został dołączony do akt sprawy. Nie mógł zatem stanowić jednocześnie odpisu skargi przeznaczonego dla uczestnika postępowania.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.