I OZ 514/25

I OZ 514/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-09-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Piotr Niczyporuk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I OZ 26/24 - Postanowienie NSA z 2024-02-06
I OZ 507/24 - Postanowienie NSA z 2024-09-20
II SA/Kr 390/23 - Postanowienie WSA w Krakowie z 2023-05-31
I OZ 195/25 - Postanowienie NSA z 2025-04-10
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184 w zw.z art. 197
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk po rozpoznaniu w dniu 4 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 maja 2025 r, sygn. akt II SA/Kr 390/23 o umorzeniu postępowania zażaleniowego w sprawie ze skargi J. J. na pismo Starosty Oświęcimskiego z dnia 7 lutego 2023 r. znak SGG.683.8.1.2019.ADR w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: "Sąd I instancji") postanowieniem z 15 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Kr 390/23, na podstawie art. 195 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") umorzył postępowanie zażaleniowe od postanowienia z 23 kwietnia 2024 r., którym w pkt 1 odrzucono zażalenie na postanowienie z 17 lipca 2023 r. o sprostowaniu postanowienia oraz w pkt 2 odrzucono zażalenie na zarządzenie z 22 lutego 2024 r. o wezwaniu do wykonania prawomocnego zarządzenia z 25 października 2023 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że postępowanie główne zakończyło się, gdyż postanowienie o odrzuceniu skargi z 31 maja 2023 r. jest prawomocne. W związku z powyższym Sąd I instancji uznał, że prowadzenie jakiegokolwiek postępowania wpadkowego jest bezprzedmiotowe.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Skarżący.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 195 § 3 p.p.s.a., jeżeli postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe przed przedstawieniem zażalenia wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym umarza to postępowanie.
Postępowanie zażaleniowe służy rozpoznaniu środka odwoławczego wniesionego przez stronę, celem przeprowadzenia kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez Sąd I instancji. Zatem bezprzedmiotowość, o jakiej mowa w art. 195 § 3 p.p.s.a., oznacza brak podstaw do dalszego prowadzenia tego postępowania.
Wobec powyższego Sąd I instancji wydając zaskarżone postanowienie musiał wykazać, że zanim akta sprawy z zażaleniem Skarżącego zostały przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego celem rozpatrzenia tego zażalenia wystąpiły okoliczności, które czyniły bezprzedmiotowym zainicjowane przez Skarżącego postępowanie zażaleniowe. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozpoznania tego zażalenia nie mogło dojść, ponieważ zainicjowane nim postępowanie wpadkowe nie wywarłoby żadnego wpływu na prawomocne od 10 kwietnia 2025 r. orzeczenie główne. Zauważyć bowiem należy, że toczące się postępowanie odwoławcze Skarżącego od postanowienia Sądu I instancji z 31 maja 2023 r. o odrzuceniu jego skargi zostało definitywnie zakończone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2025 r., sygn. akt I OZ 195/25.
Dodatkowo wskazać należy, że każde prawo podmiotowe, w tym prawo do sądu, przyznane jest przez normę prawną w celu ochrony interesów uprawnionego. Prawo to winno być jednak wykonywane zgodnie z celem, na który zostało przyznane. W konsekwencji zachowanie, które formalnie zgodne jest z literą prawa, lecz sprzeciwia się jej sensowi, nie może zasługiwać na ochronę
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.