II PZ 6/10

Sygn. akt II PZ 6/10 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 23 marca 2010 r. 
 
 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Bogusław Cudowski (przewodniczący) 
SSN Jerzy Kwaśniewski 
SSN Andrzej Wróbel (sprawozdawca) 
 
w sprawie z powództwa J.J. 
przeciwko Przedsiębiorstwu Produkcyjno-Usługowo-Handlowemu D. Sp. z o.o.  
o odszkodowanie, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 marca 2010 r., 
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 30 listopada 2009 r.,  
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
UZASADNIENIE 
 
Sąd Apelacyjny postanowieniem z 30 listopada 2009 r., na skutek wniosku 
pełnomocnika J. J. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznał 
adwokatowi J. P. od Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego kwotę 146,40 zł za 
sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi o stwierdzenie 
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia – postanowień Sądu 
Apelacyjnego z dnia 23 kwietnia 2009 r. oraz z dnia 14 maja 2009 r. 

 
 
2 
Uwzględniając wniosek pełnomocnika, Sąd Apelacyjny wskazał jako 
podstawę prawną postanowienia § 13 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra 
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności 
adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy 
prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348 ze zm., dalej jako 
rozporządzenie), zgodnie z którym stawki minimalne w postępowaniu sprawie 
stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wynoszą za 
sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi wynoszą 50% stawki 
minimalnej, a jeżeli ten sam adwokat nie prowadził sprawy przed sądem, od 
którego prawomocnego orzeczenia skarga ma być wniesiona – 75% stawki 
minimalnej, w oby wypadkach nie miej niż 120 zł. 
Pełnomocnik J. J.  zaskarżył powyższe postanowienie zażaleniem, 
zarzucając naruszenie § 13 ust. 5 w związku z § 12 ust. 1 pkt 2 w związku z § 6 
rozporządzenia, poprzez błędne przyjęcie stawki minimalnej oraz niewłaściwą 
ocenę nakłady pracy i wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego 
rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu lub orzeczenie do co istoty i zmianę 
zaskarżonego postanowienia poprzez przyznanie pełnomocnikowi powoda kwoty 
1.647 zł za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi o 
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Zdaniem 
pełnomocnika J. J. Sąd Apelacyjny błędnie pominął § 12 ust. 1 pkt 2 
rozporządzenia, który powinien znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie, jako że 
orzeczenia Sądu Apelacyjnego, których dotyczyła opinia o braku podstaw do 
wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem zapadły w sprawie o 
odszkodowanie. Na mocy § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w takich sprawach 
stawka minimalna wynosi 75% stawki obliczonej na podstawie § 6 rozporządzenia. 
Sąd Apelacyjny zasądził zaś na rzecz pełnomocnika J. J. stawkę na podstawie 
przepisu, który nie znajdował zastosowania w sprawie. 
 
Sąd Najwyższy zważył co następuje: 
Zażalenie nie ma uzasadnionych podstaw. 
Opinia pełnomocnika J. J. dotyczyła braku podstaw do wniesienia skargi o 
stwierdzenie niezgodności z prawem dwóch postanowień Sądu Apelacyjnego 

 
 
3 
oddalających wnioski o ustanowienie pełnomocnika z urzędu i zwolnienie od 
kosztów sądowych celem wniesienia przedmiotowej skargi. 
Sąd Najwyższy w obecnym składzie stwierdza, że przepis § 13 ust. 5 w 
związku z § 6 rozporządzenia znajduje zastosowanie, gdy opinia o braku podstaw 
do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego 
orzeczenia dotyczy orzeczenia merytorycznego. Tylko wówczas można mówić o 
istnieniu wartości przedmiotu sporu, od której zgodnie z § 4 ust. 1 zależy wysokość 
stawki minimalnej. Przepis § 13 ust. 5 w związku z § 6 rozporządzenia nie stanowi 
natomiast podstawy prawnej dla zasądzenia opłaty za czynności adwokata z tytułu 
zastępstwa prawnego w przypadku sporządzenia opinii o braku podstaw do 
wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia o charakterze 
formalnym, rozstrzygającego kwestię wpadkową w danej sprawie. Sprawa, jaka 
miałaby być zainicjowana wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z 
prawem prawomocnego orzeczenia, nie posiada swojej „wartości przedmiotu 
sporu”. Akceptacja stanowiska pełnomocnika J. J., że wartością przedmiotu takiej 
sprawy jest wartość przedmiotu sporu w sprawie zakończonej orzeczeniem 
merytorycznym, 
którego 
nie 
dotyczy 
ewentualna 
skarga 
o 
stwierdzenie 
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, pociągałaby za sobą 
niewspółmierne wydatki związane z opłatą za czynności adwokata (na znaczenie 
takiej okoliczności przy wykładni przepisów rozporządzenia zwrócił uwagę Sąd 
Najwyższy w postanowieniu z 17 grudnia 2009 r. (sygn. akt IV CZ 81/09, niepubl.) 
stwierdzając, że za wartość przedmiotu zaskarżenia zażaleniem postanowienia o 
kosztach procesu trzeba uznać wysokość kosztów, których dotyczy zażalenie, tj. 
kosztów, których zasądzenie bądź niezasądzenie skarżący kwestionuje w 
zażaleniu, a nie wartość roszczenia, jakiego skarżący dochodził w postępowaniu 
głównym). 
 
Przepisy rozporządzenia nie normują wysokości stawek minimalnych w 
sprawach dotyczących skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń 
dotyczących kwestii wpadkowych, nie związanych z rozpoznawaniem istoty sprawy.  
Dostatecznych podstaw dla ustalenia wysokości stawki nie stanowi również § 5 
rozporządzenia, zgodnie z którym wysokość stawek minimalnych w sprawach 

 
 
4 
nieokreślonych w rozporządzeniu ustala się, przyjmując za podstawę stawkę w 
sprawach o najbardziej zbliżonym rodzaju, ponieważ przepisy rozporządzenia nie 
normują zdaniem Sądu Najwyższego w obecnym składzie wysokości stawki 
minimalnej w sprawach, które byłyby zbliżone do sprawy niniejszej (skarga o 
stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia oddalającego wniosek o 
zwolnienie od kosztów i ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem wniesienia 
skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem innego orzeczenia). W tych 
okolicznościach Sąd Apelacyjny prawidłowo wskazał § 13 ust. 5 rozporządzenia 
jako podstawę prawną dla zasądzenia opłaty za czynności adwokata z tytułu 
zastępstwa prawnego w niniejszej sprawie. 
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji 
postanowienia.