I OZ 412/25

I OZ 412/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-07-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Monika Nowicka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Wr 68/25 - Postanowienie WSA we Wrocławiu z 2025-08-12
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 61 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SA/Wr 68/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 21 listopada 2024 r. nr SKO/SR-418/57/2024 w przedmiocie obciążenia kosztami transportu, utrzymania oraz koniecznego leczenia zwierząt postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, postanowieniem z dnia
23 kwietnia 2025 r., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej sp. z o.o. z siedzibą
w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 21 listopada 2024 r. nr SKO/SR-418/57/2024 uchylającą w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 19 sierpnia 2024 r. nr IK.6140.60.2023.VI. oraz obciążającą stronę skarżącą kosztami transportu, utrzymania oraz koniecznego leczenia 30 zwierząt wymienionych w rozstrzygnięciu – za okres od 27 maja 2022 r. do 6 września 2023 r.
w wysokości 138.237,96 złotych.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zawartym w skardze wnioskiem, skarżąca Spółka - powołując się na podstawę prawną z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej "p.p.s.a.") - wnosiła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w mieniu. Skarżąca zwracała uwagę na konsekwencje materialne, jakie ją spotkają, jeżeli zaskarżona decyzja zostanie wykonana. Podkreślono, że strona skarżąca zostanie obciążona wysokimi kosztami nie tylko transportu zwierząt, lecz przede wszystkim ich utrzymania i koniecznego leczenia oraz powołano przepisy ustawy o ochronie zwierząt, stanowiące materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Dokonując oceny zasadności powyższego wniosku, Sąd I instancji uznał, że w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Jak wskazywał bowiem Sąd, rozpatrywany wniosek argumentowano "konsekwencjami materialnymi, jakie spotkają skarżącą, jeżeli decyzja zostanie wykonana" oraz "obciążeniem wysokimi kosztami nie tylko transportu zwierząt, lecz przede wszystkim ich utrzymania i koniecznego leczenia", jednak strona nie przedstawiła w tym zakresie żadnych dokumentów, obrazujących jej sytuację finansową, tym samym nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Nie wykazano również konkretnych okoliczności, które Sąd mógłby ocenić w odniesieniu do wymienianych wyżej przesłanek wstrzymania wykonania czynności. Przywołana argumentacja nie pozwalała zatem, zdaniem Sądu Wojewódzkiego uznać, aby wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie groziło wyrządzeniem stronie znacznej szkody czy też zaistnieniem trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zażalenie na to postanowienie wniosła skarżąca Spółka reprezentowana przez pełnomocnika, podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż skarżąca winna wykazać, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji", jak również, iż powinna przedstawić "(...) dokumenty obrazujące jej sytuacje finansową", podczas gdy rozkodowana norma prawna zredagowana w art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, iż podstawą wstrzymania zaskarżonej decyzji winno być "wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody" wobec skarżącej lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków", a takie okoliczności na kanwie przedmiotowej sprawy niewątpliwie wystąpiły.
Mając na uwadze powyższe, skarżąca wnosiła o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 21 listopada 2024 r. do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego od strony przeciwnej według norm przepisanych.
W uzasadnieniu zażalenia podkreślano, że argumentacja wniosku, wbrew temu, co uznał Sąd I instancji, była wystarczająca, aby wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie może bowiem ponosić bezpodstawnych kosztów transportu zwierząt, jak również ich utrzymania w ogrodzie zoologicznym w kontekście faktu, iż w sprawie brak było podstaw ku temu aby zwierzęta interwencyjnie odebrać, tym samym brak jest podstaw, aby opłaty za te czynności przerzucać na skarżącą. Koszt utrzymania zwierząt w ogrodzie zoologicznym jest istotnie wyższy, niż koszt ich utrzymania w pomieszczeniach [...] Palmiarni, tj. miejscu, skąd zostały przetransportowane do Ogrodu Zoologicznego w Poznaniu. Znaczna szkoda w majątku skarżącej ma miejsce w sytuacji gdy powstaną niecelowe koszty, którymi Ogród Zoologiczny w Poznaniu będzie chciał obciążyć skarżącą. Bez znaczenia jest, czy skarżąca ma środki pieniężne na zapłatę, czy też nie. Szkoda po stronie skarżącej wystąpi, już tylko w przypadku obciążania jej kosztami, niezależnie od zasobności portfela skarżącej. Ponadto ustawodawca jasno zdecydował, iż wstrzymanie wykonania decyzji winno nastąpić już tylko w przypadku "wstąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody". Owa szkoda w ogóle nie musi wystąpić.
Skarżąca Spółka podnosiła również, że w sprawie trudne do odwrócenia skutki już wystąpiły, bowiem do chwili wniesienia skargi padło sześć ptaków objętych transportem, zaś w krótkim okresie czasu od dnia odebrania, kolejnych osiem ptaków zostało rozlokowanych przez Ogród Zoologiczny w Poznaniu do gospodarstw domowych osób prywatnych, gdzie nie panują warunki zbliżone do naturalnych (jakie mają panować według biegłego jedynie w ogrodzie zoologicznym).
Z tych przyczyn, zdaniem Spółki, jak również w kontekście faktu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 2 października 2024 r., sygn. akt
II SA/Wr 723/23 (powinno być: II SA/Wr 732/23) potwierdził, iż sprawie brak było podstaw ku temu aby zwierzęta interwencyjnie odebrać, obciążenie jej opłatą za czynności transportu zwierząt i ich utrzymania w ogrodzie zoologicznym wyczerpują przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie zaś z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Z powyższego wynika zatem, że sąd może wstrzymać wykonanie aktu, jeżeli stwierdzi zajście chociaż jednej z dwóch przesłanek: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa powstania trudnych do odwrócenia skutków. Należy w tym miejscu jednocześnie podkreślić, że to na stronie skarżącej ciąży obowiązek wykazania, że w sprawie, w której domaga się wstrzymania wykonania danego aktu, występują przesłanki wynikające z powyższego przepisu. W tym celu strona skarżąca winna natomiast tak określić ewentualną szkodę
i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. Z uwagi na ocenny charakter przesłanek w przedmiocie wstrzymania wykonania danego aktu, sąd może pewne okoliczności, które wynikają z akt sprawy, wziąć pod uwagę z urzędu, co nie oznacza jednak, że jest zobowiązany poszukiwać za stronę argumentów na poparcie zgłoszonego przez nią żądania.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji słusznie uznał, że skarżąca nie wykazała w sposób dostateczny, iż przesłanki dla zastosowania ochrony tymczasowej względem niej zostały spełnione. Rzeczony wniosek zawierał bowiem jedynie wskazanie podstawy prawnej wstrzymania wykonania aktu oraz lakoniczne stwierdzenie, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w mieniu skarżącej w postaci konsekwencji materialnych. Strona była natomiast zobowiązana przedstawić konkretne okoliczności pozwalające wywieść, że wykonanie decyzji spowoduje w stosunku do niej trudne do odwrócenia skutki, czy też niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, co niewątpliwie - wbrew twierdzeniom autora zażalenia - wiązało się w niniejszym przypadku z przedstawieniem chociażby sytuacji finansowej Spółki i wykazaniem wpływu uiszczenia orzeczonej zaskarżoną decyzją kwoty na jej płynność finansową. Fakt obciążenia skarżącej kosztami wynikającymi z decyzji sam w sobie nie stanowił zaś podstawy, aby udzielić jej ochrony na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.
Oceny tej nie podważają twierdzenia zawarte w zażaleniu. Stanowią one bowiem jedynie polemikę ze stanowiskiem Sądu co do braku wykazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a ponadto w przeważającej części odnoszą się do samej zasadności obciążenia skarżącej kosztami transportu, utrzymania oraz koniecznego leczenia zwierząt a zatem do meritum sprawy. Należy
w związku z tym wyjaśnić, że w ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, sąd nie bada prawidłowości wydania decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, lecz – na co zwracał uwagę Sąd I instancji - dokonuje oceny argumentów strony przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu w kontekście przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., których skarżąca nie przedstawiła. Wskazać bowiem trzeba, że udzielnie ochrony tymczasowej jedynie w oparciu
o stwierdzenie wnioskodawcy, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub narazi go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bez odniesienia tych przesłanek do konkretnej sytuacji strony, stanowiłoby iluzoryczną ocenę wniosku i oznaczałoby, że taka ochrona może być przyznana w każdym przypadku, jedynie na podstawie przywołania ustawowych przesłanek wstrzymania, co jest sprzeczne z celem instytucji uregulowanej w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Końcowo podkreślenia również wymaga, że zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest ponowna ocena wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzupełnionego ewentualnie o dodatkowe okoliczności podniesione w zażaleniu, lecz kontrola postanowienia wydanego przez Sąd I instancji.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.