I OZ 398/15

I OZ 398/15 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2015-05-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-04-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Wiesław Morys /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne
Odrzucenie zażalenia
Sygn. powiązane
IV SA/Gl 1151/14 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2015-02-09
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 194 § 1, art. 198
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2015r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 1151/14 o odrzuceniu zażalenia M. D. na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 1151/14 w przedmiocie sporządzenia uzasadnienia postanowienia w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w sprawie dodatku mieszkaniowego postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 1151/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie M. D. na zarządzenie wydane przez Zastępcę Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 stycznia 2015 r. w przedmiocie odmowy sporządzenia uzasadnienia postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania w sprawie ze skargi M. D. na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach.
Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia 8 grudnia 2014 r. podjęto zawieszone postępowanie. Jego odpis, wraz z pouczeniem, że nie przysługuje na nie zażalenie, został doręczony skarżącemu w dniu 30 grudnia 2014 r. W piśmie z dnia 6 stycznia 2015 r. skarżący wniósł o sporządzenie uzasadnienia w/w postanowienia oraz doręczenie mu tego rozstrzygnięcia z uzasadnieniem. Pismem datowanym na 13 stycznia 2015 r. (w wykonaniu zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 stycznia 2015 r.) poinformowano M. D., że stosownie do treści art. 194 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sadu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, których przedmiotem jest zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania. Tym samym postanowienie o podjęciu postępowania sądowoadministracyjnego nie podlega zaskarżeniu i z tego też powodu nie sporządza się uzasadnienia do niego, a zatem z tego powodu wniosek o sporządzenie uzasadnienia postanowienia z dnia 8 grudnia 2014 r. zostanie pozostawiony bez biegu. W dniu 6 lutego 2015 r. skarżący złożył zażalenie na opisane powyżej zarządzenie z dnia 8 stycznia 2015 r. Sąd I instancji odrzucając zażalenie wskazał, iż zarządzenie to miało wyłącznie charakter informacyjny, na które ani art. 194 P.p.s.a. ani inne przepisy tej ustawy nie przewidują zażalenia. Tak więc wniesienie zażalenia na niezaskarżalne zarządzenie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.
W zażaleniu na to postanowienie M. D. postulował jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił mu naruszenie przepisów art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. i art. 194 § 1 pkt 4 P.p.s.a., natomiast zarządzeniu z dnia 8 stycznia 2015 r. zarzucił nieważność, poprzez naruszenie art. 16 § 3 w zw. z art. 183 § 2 pkt 4 P.p.s.a. z uwagi na wydanie go przez osobę nieuprawnioną (Zastępcę Przewodniczącego zamiast samego Przewodniczącego). W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, iż Sąd I instancji błędnie odrzucił jego zażalenie mimo, że nie istniały ku temu przesłanki, a ponadto winien był przekazać to zażalenie do rozstrzygnięcia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż jego zarzuty są chybione, a zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Zgodnie z brzmieniem art. 198 P.p.s.a. przepisy dotyczące zażaleń na postanowienia stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia. W myśl natomiast art. 194 § 1 P.p.s.a, zażalenie przysługuje wówczas, gdy ustawa wyraźnie je przewiduje oraz na postanowienia enumeratywnie wymienione w punktach 1-10 tego przepisu. Wobec takiego wyczerpującego unormowania dopuszczalności zażalenia, brak jest podstaw do dowolnego rozszerzania katalogu postanowień (zarządzeń) zaskarżalnych tym środkiem zaskarżenia. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują prawa do wniesienia zażalenia na zarządzenie informujące o tym, iż nie sporządza się uzasadnienia postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania. Prawidłowo zatem w rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji wskazał, iż na zarządzenie z dnia 8 stycznia 2015 r. zażalenie nie przysługuje. W konsekwencji czego słusznie zażalenie M. D. odrzucono jako niedopuszczalne, zgodnie z treścią art. 178 w zw. z art. 197 § 2 w zw. z art. 198 P.p.s.a. Tym samym podniesiony przez skarżącego w rozpoznawanym zażaleniu zarzut nieprzekazania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu sprawy do rozpoznania na skutek zażalenia skarżącego na zarządzenie z dnia 8 stycznia 2015r. jest bezzasadny. Wyżej wymienione przepisy P.p.s.a. jednoznacznie ustanawiają uprawnienie dla wojewódzkich sądów administracyjnych do orzekania co do zażaleń, które są niedopuszczalne, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.
Zatem zagadnienia dotyczące samego zarządzenia z dnia 8 stycznia 2015 r. nie podlegają już badaniu. Toteż przede wszystkim poza oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego jest kwestia formy załatwienia żądania skarżącego sporządzenia uzasadnienia postanowienia. Przy czym istotnie postanowienie o podjęciu postępowania nie jest zaskarżalne, ergo nie podlega uzasadnieniu, co wynika z brzmienia art. 163 § 2 zd. drugie P.p.s.a. (nota bene przepis art. 194 § 1 pkt 4 tej ustawy nie ma wówczas zastosowania). Odnosząc się zaś do argumentu podniesionego w zażaleniu, a dotyczącego wydania tego zarządzenia przez Zastępcę Przewodniczącego Wydziału, a nie przez samego Przewodniczącego należy zauważyć, że w wojewódzkich sądach administracyjnych mogą funkcjonować oba stanowiska. Osoby je piastujące są umocowane formalnie, stąd wszelkie czynności procesowe zastrzeżone w odpowiednich przepisach dla przewodniczącego mogą być wykonywane przez jego zastępcę. Powierzenie funkcji zastępcy przewodniczącego wydziału następuje mocą zarządzenia prezesa sądu i ma oparcie w przepisie art. 11 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) w związku z art. 29 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.).
Mając powyższe okoliczności na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.