I OZ 348/23

II SAB/Łd 165/22 - Postanowienie WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-03-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agata Sobieszek-Krzywicka /sprawozdawca/
Beata Czyżewska
Michał Zbrojewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6070 Uwłaszczenie    państwowych   osób     prawnych   oraz   komunalnych    osób prawnych
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
I OZ 348/23 - Postanowienie NSA z 2023-09-06
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 3, art. 58 par. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.) Asesor WSA Beata Czyżewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 marca 2023 r. sprawy ze skargi S. w Ł. na bezczynność Burmistrza Miasta Łęczyca w przedmiocie rozpatrzenia spraw dotyczących decyzji deklaratoryjnych regulujących sytuację prawną nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. ał
Uzasadnienie
Przedmiotem niniejszej sprawy jest złożona przez S. w Ł., reprezentowaną przez likwidatora S. R., skarga na bezczynność Burmistrza Miasta Łęczyca w zakresie rozpatrzenia spraw dotyczących decyzji deklaratoryjnych regulujących sytuację prawną nieruchomości.
W rozpatrywanej sprawie Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Dnia 1 stycznia 1992 r. gmina o nazwie "Gmina i Miasto Łęczyca" została podzielona na dwie gminy o nazwach "Gmina Łęczyca" i "Miasto Łęczyca", stosownie do § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z 26.09.1991 r. w sprawie podziału lub połączenia niektórych miast i gmin, w których dotychczas działały wspólne organy oraz zmiany i ustalenia ich nazw i siedzib (Dz.U. Nr 87, poz. 359). Na mocy porozumienia zawartego dnia 22 listopada 1995 roku pomiędzy Miastem Łęczyca i Gminą Łęczyca w sprawie podziału mienia ustalono, że mienie komunalne znajdujące się w granicach administracyjnych Miasta Łęczycy stanowi jego majątek. Porozumienie zostało przyjęte przez rady obydwu gmin.
Decyzją nr GG.VII.7211-40/14/93 z dnia 19 maja 1993 r. Wojewoda Płocki stwierdził nabycie z mocy prawa przez Miasto i Gminę Łęczyca własności działek nr [...], [...], [...] o łącznej powierzchni 2782 m2, dla których prowadzono księgi wieczyste [...] i [...]. Decyzją z dnia 5 sierpnia 1993 r. nr KKU-773/93/ŁL Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa utrzymała w mocy decyzję Wojewody. Wyrokiem z dnia 20 czerwca 1995 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I SA 192/94 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. w Ł. na decyzję z dnia 5 sierpnia 1993 r., podnosząc brak legitymacji skarżącej do jej wniesienia.
Decyzją, nr GG.VII.7211-40/4/97 z dnia 28 marca 1997 r. Wojewoda Płocki stwierdził nabycie z mocy prawa przez Miasto i Gminę Łęczyca własności działki nr [...] o powierzchni 944 m2, dla których prowadzono księgę wieczystą [...]. Decyzją z dnia 15 maja 1997 r. nr KKU 220/97/KP Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa utrzymała w mocy decyzję Wojewody. Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 1998 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I SA 1501/97 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. w Ł. na decyzję z dnia 15 maja 1997 r., podnosząc brak legitymacji skarżącej do jej wniesienia.
Podstawę wydania powyższych decyzji stanowił art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 1990 r., Nr 32 poz. 191 z późn. zm.), zgodnie z którym jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do:
1) rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego,
2) przedsiębiorstw państwowych, dla których organy określone w pkt 1 pełnią funkcję organu założycielskiego,
3) zakładów i innych jednostek organizacyjnych podporządkowanych organom określonym w pkt 1
- staje się w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy z mocy prawa mieniem właściwych gmin. Stosownie do art. 40 ww. ustawa weszła w życie dnia 27 maja 1990 r.
Z załączonego do akt sprawy uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 14 czerwca 2004 r. w sprawie o sygn. akt I C 814/03 wynika, iż stosownie do ustaleń Komisji Inwentaryzacyjnej, powołanej w 1992 r. przez Radę Miejską w Łęczycy dla zinwentaryzowania mienia podlegającego komunalizacji, to Skarb Państwa był właścicielem zabudowanych nieruchomości nr [...], [...] i [...] położonych w Łęczycy przy ul. [...], dla których prowadzono księgi wieczyste [...] i [...]. Skarb Państwa był również właścicielem nieruchomości położonej przy ul. [...] w Ł., stanowiącej działkę nr [...] o powierzchni 9 arów 44 m2, bowiem w dniu 1 stycznia 1967 r. Skarb Państwa – Kierownik Urzędu Rejonowego w Łęczycy nabył ją przez zasiedzenie, co zostało stwierdzone postanowieniem Sądu Rejonowego w Łęczycy z dnia 3 września 1996 r. sygn. akt I Ns 65/96.
Postanowieniem z dnia 28 czerwca 1999 r. w sprawie Ds. 538/99 prokurator Prokuratury Rejonowej w Łęczycy, po rozpoznaniu zawiadomienia S. w Ł. odmówił wszczęcia postępowania przygotowawczego "w sprawie przestępstw popełnionych w związku z działalnością Urzędu Miejskiego w Łęczycy i służb geodezyjnych" z uwagi na nieistnienie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa.
Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2001 r. w sprawie Ds.534/01 prokurator Prokuratury Rejonowej w Łęczycy, po rozpoznaniu zawiadomienia S. R. odmówił wszczęcia postępowania przygotowawczego "w sprawie popełnienia przez szereg osób przestępstw polegających na "podrabianiu przepisów prawa"" z uwagi na nieistnienie podejrzeń popełnienia przestępstwa przez osoby wskazane w doniesieniu.
Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2004 r. w sprawie o sygn. akt I C 814/03 Sąd Okręgowy w Łodzi oddalił powództwo S. w Ł. przeciwko Gminie Miastu Łęczyca o odszkodowanie za szkody powstałe m.in. przez nieprawidłowości w procesie komunalizacji. Sąd Apelacyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 29 listopada 2004 r. w sprawie o sygn. akt I ACa 896/04, oddalił apelację powoda od wyroku w sprawie o sygn. akt I C 814/03.
W dniu 23 sierpnia 2022 r. S. w Ł., reprezentowana przez likwidatora S. R., złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi "na zaniechania od lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku do chwili obecnej rozpatrzenia spraw dotyczących podania nieprawdy w dwóch decyzjach deklaratoryjnych, dotyczących nieruchomości S. w Ł. przy ul. [...], a więc decyzji deklaratoryjnych oraz podania nieprawdy w około 800 do 1000 innych takich decyzjach wystawionych od 1992 r. dla nieistniejącej gminy Miasto i Gmina Łęczyca" przeciwko m.in. Gminie Miasto Łęczyca.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż wnosi o ustalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stanu faktycznego sporządzenia w Łęczycy po 1992 r. około 800 do 1000 spisów mienia komunalnego, podających nieprawdę i wydania w oparciu o nie decyzji deklaratoryjnych wojewodów podających nieprawdę, bowiem przyznających nieistniejącej już wówczas Gminie i Miastu Łęczycy mienie głównie łęczyckich podmiotów gospodarczych, Skarbu Państwa oraz zrzeszonych osób fizycznych. Skarżąca wskazała również na stworzenie m.in. przez Burmistrza Miasta Łęczyca i Urząd Miasta Łęczyca ok. 800 do 1000 nieważnych, nieistniejących dokumentów i wprowadzenie ich do obiegu prawnego, podczas gdy wskazane budowle i budynki położone w Łęczycy w 1990 roku oraz później należały do S. w W., a współwłaścicielem tejże spółki była skarżąca S.. Skarżąca wskazuje, iż mimo tego, że od 1992 r. nie istniała już Gmina Miasto i Gmina Łęczyca, Urząd Miasta Łęczyca dokonywał spisów mienia rzekomo komunalnego, stwierdzając w nich nieprawdę, iż dnia 27 maja 1990 r. od 800 do 1000 nieruchomości należało do rady narodowej gminy Miasta i Gminy Łęczyca. W oparciu natomiast o te nierzetelne, w ocenie skarżącej, spisy mienia wydawane były decyzje deklaratoryjne wojewody na rzecz nieistniejącej od 1992 r. Gminy. W stosunku do budynków i budowli, które stanowiły własność S., wydano 2 takie decyzje – decyzję Wojewody Płockiego z dnia 19 maja 1993 r. nr GG.VII.7211-40/14/93 oraz decyzję Wojewody Płockiego z dnia 28 marca 1997 r. nr. GG.VII.7211-40/4/97. Pomimo potwierdzenia przez prezesów zarządów łęczyckich przedsiębiorstw spółdzielczych, że skomunalizowane nieruchomości nie należały w 1990 r. do żadnej rady narodowej, skarżącej S. nie udało się unieważnić dwóch wskazanych powyżej decyzji, które jak podnosi skarżąca, podają nieprawdę.
Skarżąca w uzasadnieniu sformułowała wniosek, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi spowodował postępowanie dowodowe i zażądał m.in. od Gminy Miasta Łęczyca oświadczenia o nienależeniu w 1990 r. wspomnianych 800 do 1000 nieruchomości w Łęczycy, w tym jednej należącej do skarżącej, wcześniej do rady narodowej i dnia 27 maja 1990 r. do gminy Miasto i Gmina Łęczyca lub jakiejkolwiek innej gminy, a w konsekwencji uznania za nieważne 2 opisanych powyżej decyzji, a także setek innych decyzji podających nieprawdę. Skarżąca podkreśla, że Gmina Miasto Łęczyca, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji, a także Wojewoda Łódzki odmawiały prostych czynności sprawdzających, każdorazowo twierdząc, że nastąpiła komunalizacja mienia, pomimo dostarczania dowodów przez skarżącą.
W odpowiedzi na skargę Gmina Miasto Łęczyca, reprezentowana przez Burmistrza Miasta Łęczyca, wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie jej oddalenie.
W ocenie organu w niniejszej sprawie wniesienie skargi jest niedopuszczalne z uwagi na brak przedmiotu skargi w chwili jej wniesienia. W uzasadnieniu odpowiedzi wskazano, iż skarżąca na przestrzeni lat kierowała wielokrotnie do sądów powszechnych, administracyjnych oraz organów ścigania pozwy, skargi i wnioski, mające na celu podważenie decyzji Wojewody Płockiego. Organ wskazał, że skarżący kierował do Wojewody Łódzkiego wnioski o wznowienie postępowań komunalizacyjnych, wnioski te zostały rozpatrzone odmownie. W toku prowadzonych postępowań nie stwierdzono niezgodności z prawem procesu komunalizacyjnego. Wszystkie okoliczności podnoszone w skardze były już rozstrzygane. Skarżący po raz kolejny pokazuje jedynie wyraz swojego niezadowolenia z rozstrzygnięć sądów, organów administracyjnych i organów ścigania, wydanych na przestrzeni lat w związku z licznymi postępowaniami.
Pismem procesowym z dnia 4 stycznia 2023 r. skarżąca wskazała, iż wyczerpała wszelkie możliwości postępowania, określone w art. 37 k.p.a. przed wniesieniem skargi do Sądu, na dowód czego załączyła wydruki wiadomości e-mail, kierowanych do Wojewody Łódzkiego oraz pismo Wojewody Łódzkiego z dnia 26 maja 2022 r., w którym poinformowano, iż Wojewoda Łódzki podtrzymuje stanowisko wyrażone we wcześniejszych pismach, kierowanych do S. R..
W pismach z dnia 9 stycznia 2023 r., 30 stycznia 2023 r. oraz 13 lutego 2023 r. skarżąca podniosła m.in., iż Burmistrz Łęczycy nie odpowiedział na skargę S., nie wskazał, jakie komórki organizacyjne gminy Miasto i Gmina Łęczyca mieściły się przy ul. [...] w Ł.. Tymczasem nieruchomość ta należała do S. w W., która wcześniej na tym terenie zbudowała budynki i budowle za zgodą nadzoru budowlanego i z własnych środków pieniężnych. S. ta zaprzestała działalności w Łęczycy i w 1993 r. przekazała na własność budynki i budowle współwłaścicielowi czyli skarżącej S. za część udziałów, jakie S. posiadała. W karcie inwentaryzacyjnej mienia z 1993 r. poświadczono nieprawdę, na podstawie czego wydana została decyzja Wojewody Płockiego z 19 maja 1993 r. na rzecz Gminy i Miasta Łęczyca, która to gmina już nie istniała w 1993 r. Skarżąca złożyła kopię pisma Urzędu Miejskiego w Łęczycy z dnia 27 czerwca 1997 r., skierowanego do spółdzielni działających na terenie Łęczycy, Płocka i Topoli Królewskiej. W piśmie tym wskazano m.in., iż nieruchomości oddane w użytkowanie spółdzielniom i związkom spółdzielczym stały się z dniem 27 maja 1990 r. mieniem gmin, na obszarze których są położone. Nastąpiło to z mocy prawa, na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Stwierdzenie nabycia z mocy prawa własności nieruchomości następuje decyzjami Wojewody Płockiego, stosownie do treści art. 18 ust. 1 ww. ustawy. Podkreślono również, że w dniu 24 grudnia 1992 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 października 1992 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Stosownie do art. 2c tej ustawy spółdzielniom, a także związkom spółdzielczym, które w dniu 5 grudnia 1990 r. były użytkownikami gruntów stanowiących własność gminy, przysługuje roszczenie o ustanowienie użytkowania wieczystego gruntów oraz o przeniesienie własności znajdujących się na tych gruntach budynków i innych urządzeń oraz lokali. Stosownie do przepisów ww. ustawy Miasto Łęczyca "uwłaszcza" spółdzielnie posiadające grunty w użytkowaniu na terenie miasta. Wyjaśniono również przebieg takiej procedury.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 3 § 2 pkt 1 - 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 i 2185), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 i 2707), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2022 r. poz. 813, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się zatem kontrola działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym przez art. 3 p.p.s.a., a także kontrola innych kwestii rozpoznawanych w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów p.p.s.a., jak wymienione w art. 4 p.p.s.a. spory o właściwość lub spory kompetencyjne, a także przekazanych z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach.
Skarga w niniejszej sprawie podlegała rozpoznaniu w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 dalej p.p.s.a., który przewiduje, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania;
S. w Ł. w likwidacji złożyła skargę na bezczynność organów administracji, w tym Burmistrza Miasta Łęczycy. Zakres przedmiotowy skargi na bezczynność organu jest wyznaczony zawartym w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. odesłaniem do art. 3 § 2 pkt 1 - 4a tej ustawy, a także art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. definiującym bezczynność, zaś zakres podmiotowy, treścią pojęcia "działalności administracji publicznej". Dlatego też skarga do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu, może być skutecznie wniesiona tylko wówczas, gdy organ jest zobowiązany do podjęcia określonego aktu lub czynności, tj. gdy wpłynie w tym zakresie konkretne żądanie podlegające załatwieniu rozstrzygnięciem władczym, lub gdy organ jest zobowiązany podjąć takie rozstrzygnięcie z urzędu w określonym terminie, a także gdy wydanie takiego rozstrzygnięcia przewiduje przepis prawa. Natomiast kontrola sprawowana przez sąd administracyjny nie obejmuje spraw zainicjowanych skargami na zaniechanie organów, gdy przepis prawa nie przewiduje obowiązku podjęcia działania przez organ. W postępowaniu ze skargi na bezczynność, uwzględniając stan faktyczny i stan prawny danej sprawy, sąd administracyjny rozstrzyga więc, czy rzeczywiście organ administracji pozostaje w bezczynności. Może ona polegać na tym, że w terminie wynikającym z przepisów obowiązującego prawa organ nie podejmuje żadnych czynności, do podjęcia których jest zobowiązany albo, że jakkolwiek czynności te podjął i prowadził postępowanie, to jednak nie były to czynności celowe służące załatwieniu sprawy co do jej istoty, albo - mimo istnienia obowiązku wynikającego z przepisów prawa - nie zakończył prowadzonego postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął innej stosownej czynności, do podjęcia której był zobowiązany lub nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 36 k.p.a. W razie stwierdzenia, że brak jest podstaw do realizacji żądania w jednej z prawnych form działania organów administracji, określony w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a., podlegających kontroli sądów administracyjnych, skarga na bezczynność takiej kontroli również nie może być poddana i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu (por. Wyrok NSA z 24.08.2022 r., II GSK 729/22, LEX nr 3424901; Postanowienie WSA w Białymstoku z 21.09.2022 r., II SAB/Bk 63/22, LEX nr 3408774).
W rozpatrywanej sprawie Materiał dowodowy oraz argumentacja przytoczona przez skarżącą nie wykazują, aby po stronie Burmistrza Miasta Łęczyca istniał obowiązek wszczęcia z urzędu jakiegokolwiek postępowania, związanego z kwestionowanymi w skardze decyzjami, lub też aby z wniosku skarżącej toczyło się przed Burmistrzem Miasta Łęczyca jakiekolwiek postępowanie, w którym organ ten mógłby być bezczynny, bądź prowadzić je przewlekle. Przytaczając wprost twierdzenia skargi, należy podkreślić, iż "zaniechanie od lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku do chwili obecnej rozpatrzenia spraw dotyczących podania nieprawdy w dwóch decyzjach deklaratoryjnych, dotyczących nieruchomości S. w Ł., ul. [...] a więc decyzji deklaratoryjnych nieważnych oraz podania nieprawdy w około 800 do 1000 innych takich decyzjach wystawionych od 1992 r. dla nieistniejącej gminy Miasto i Gmina Łęczyca" nie mieści się w kategorii bezczynności organu administracji, która podlega kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skarżąca S. wskazuje, iż oczekuje od organów administracji i sądu administracyjnego bliżej nieokreślonego "prostego postępowania dowodowego", nie wskazując jednak, czy żąda wznowienia postępowania w przedmiocie wydania kwestionowanych decyzji, czy też żądała ich uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Opisane w skardze decyzje, jak trafnie wskazał Burmistrz Miasta Łęczycy, były przedmiotem wielu postępowań, zarówno przed organami administracji, organami ścigania, jak i sądami administracyjnymi i cywilnymi.
Skarżąca w żaden sposób nie wykazała również, aby przed Burmistrzem Miasta Łęczyca toczyło się postępowanie z wniosku S. w Ł. w likwidacji o ustanowienie użytkowania wieczystego gruntów, które były przekazane w użytkowanie spółdzielniom oraz o przeniesienie własności znajdujących się na tych gruntach budynków, którego podstawę stanowi art. 2c ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 79, poz. 464 ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 17 października 1992 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 91, poz. 455). W treści skargi nie wskazano, aby skarżąca wystąpiła z takim roszczeniem wobec Gminy Miasto Łęczyca, czy postępowanie w tej sprawie toczyło się lub toczy oraz czy zostało prawomocnie zakończone. Burmistrz Miasta Łęczycy nie ma obowiązku wszczęcia takiego postępowania z urzędu, zatem również w tym aspekcie nie sposób mówić o jego bezczynności.
Ponadto przedstawione przez stronę skarżącą dokumenty wskazują na wysyłanie przez nią ponagleń pod adresem Wojewody Łódzkiego. Skarżąca nie przedstawiła jednak żadnych dowodów, na dokonanie czynności, które skutkowałyby wszczęciem postępowania przez Burmistrza Miasta Łęczyca, czy też Gminę Miasto Łęczyca lub też, aby złożyła ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. w związku z niezałatwieniem przez Burmistrza Miasta Łęczyca sprawy w terminie lub prowadzeniem przez ten organ postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy.
Wreszcie podkreślić należy, iż skarżąca w treści skargi oraz w pismach kierowanych do Sądu wielokrotnie wskazuje na nieważność kwestionowanych decyzji. Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie potwierdza jednak, aby skarżąca złożyła za pośrednictwem Burmistrza Miasta Łęczyca wniosek o stwierdzenie nieważności spornych decyzji Wojewody Płockiego, wskazujący, że ich wydanie obarczone było którąkolwiek z wad wskazanych w treści art. 156 § 1 k.p.a. Nie ma także przesłanek do przyjęcia, iż Burmistrz Miasta Łęczyca wszczął takie postępowanie z urzędu. Zatem również w tym przypadku nie sposób mówić o bezczynności, czy też przewlekłości po stronie organu administracji.
W konsekwencji Sąd uznał, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie dotyczy bezczynności organu administracji publicznej, która mogłaby podlegać kontroli sądu administracyjnego, ponieważ jej przedmiot nie mieści się w zakresie żadnej z prawnych form działania organów administracji, określonych w 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Dlatego też skargę złożoną w tej sprawie należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł jak w postanowieniu.
ABO