I OZ 347/14Odmowa prawa pomocy oczywista bezzasadnosc skargi

Sprawa dotyczyła zażalenia Stowarzyszenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które odmówiło przyznania prawa pomocy w pełnym zakresie (zwolnienie od kosztów i ustanowienie adwokata). Skarga Stowarzyszenia skierowana była przeciwko bezczynności Ministra Środowiska w przedmiocie rozpoznania wniosku z 8 sierpnia 2013 r. dotyczącego zmiany kwalifikacji lokalu mieszkalnego jako zbędnego dla gospodarki leśnej. Sąd I instancji uznał skargę za oczywiście bezzasadną na podstawie art. 247 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ppsa), co skutkowało odmową przyznania prawa pomocy. Stowarzyszenie w zażaleniu podnosiło, że sąd nie odniósł się do skargi ani do wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie. Sąd wskazał, że instytucja prawa pomocy jest uregulowana w art. 243-263 ppsa, a odmowa może nastąpić m.in. w przypadku oczywistej bezzasadności skargi (art. 247 ppsa). Sąd uznał, że wniosek Stowarzyszenia z 8 sierpnia 2013 r. został złożony w trybie art. 221 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa), dotyczącym petycji, skarg i wniosków do organów państwowych. Kwestia umieszczenia lokalu w wykazie jako zbędnego dla gospodarki leśnej należy do Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych, a nie Ministra Środowiska. W związku z tym Minister nie mógł być bezczynny w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd Sądu I instancji, że sądy administracyjne nie są właściwe do rozpoznawania skarg dotyczących instytucji skarg i wniosków z kpa. Niewłaściwość sądu administracyjnego została uznana za oczywistą bezzasadność skargi, co zgodnie z art. 247 ppsa wyklucza przyznanie prawa pomocy. Sąd odniósł się również do zarzutu braku doręczenia orzeczenia, wskazując na postanowienie WSA z 21 marca 2014 r. odrzucające skargę, które zostało skutecznie doręczone.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający