I OZ 316/24

I OZ 316/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2024-07-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Karol Kiczka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I OZ 313/24 - Postanowienie NSA z 2024-07-02
I OZ 314/24 - Postanowienie NSA z 2024-07-02
I OZ 315/24 - Postanowienie NSA z 2024-07-02
III SA/Gd 1016/21 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2023-11-16
I OZ 255/23 - Postanowienie NSA z 2023-07-12
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 18 i art. 19, art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Karol Kiczka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Gd 1016/21 o oddaleniu wniosku o wyłączenie asesora Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Mai Pietrasik w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2021 r., nr SKO Gd/1096/21 w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 27 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Gd 1016/21 oddalił wniosek [...] o wyłączenie od orzekania w sprawie asesora Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Mai Pietrasik.
Zażalenie na to postanowienie złożył skarżący wnosząc o jego uchylenie i zarzucając naruszenie art. 19 p.p.s.a., art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, oraz art. 14 ust. 1 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, jak również interesu społecznego i obywatelskiego, powodującego utratę zaufania do władzy publicznej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Instytucja wyłączenia sędziego od orzekania w sprawie regulowana jest przepisami Rozdziału 5 Działu I ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, ze zm., dalej: p.p.s.a.). Art. 18 § 1 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek, dla których wyłączenie sędziego winno nastąpić z urzędu, zaś wyłączenie dokonywane na wniosek strony uregulowane jest art. 19 p.p.s.a. Przy czym stosownie do treści art. 20 p.p.s.a., to strona składająca wniosek obowiązana jest wskazać oraz uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia. Postanowienie w przedmiocie wyłączenia sędziego, zgodnie z treścią art. 22 § 2 p.p.s.a., poprzedza złożenie wyjaśnień przez tego sędziego, którego wniosek dotyczy.
Podkreślić należy, że o wyłączeniu sędziego nie może decydować subiektywne przekonanie strony o jego stronniczości i niesprawiedliwości. Przyczyny wyłączenia, które powinny zostać uprawdopodobnione we wniosku o wyłączenie sędziego, to wyłącznie przyczyny na które wskazują art. 18 i 19 p.p.s.a. Oznacza to, że nie będzie chodzić o jakąkolwiek okoliczność, która zdaniem strony wyłącza sąd od rozpoznawania jego sprawy, ale okoliczność spośród przewidzianych ustawą – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji trafnie ocenił, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosku o wyłączenie asesora WSA Mai Pietrasik. Wskazane przez wnioskodawcę okoliczności mają subiektywny charakter i wynikają z niezadowolenia strony z prowadzenia przez ww. asesora czynności w niniejszej sprawie. Asesor, której dotyczył wniosek o wyłączenie od orzekania, złożyła oświadczenie, o którym mowa w art. 22 § 2 p.p.s.a. Jak stwierdził Sąd Najwyższy: "Autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego" (postanowienie z 25 sierpnia 1971 r., I CZ 121/71, OSN 1972, poz. 55). Wobec zaś niewskazania jakichkolwiek okoliczności i argumentów, które podważałyby prawdziwość złożonego oświadczenia – stwierdzić należy, że postanowienie Sądu I instancji oddalające wniosek o wyłączenie wskazanego asesora WSA było zgodne z prawem. Skarżący nie przedstawił w zażaleniu takich okoliczności, które podważałyby zapatrywanie wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Zaskarżone postanowienie nie narusza również art. 45 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz.U. z 1997 r. nr 78, poz. 483 ze zm.), ani art. 14 ust. 1 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. ratyfikowanego w dniu 3 marca 1977 r. (Dz. U. nr 38, poz. 167). Jedynie na marginesie odnieść się można do zarzucanych w zażaleniu nieczytelnych paraf podpisów w zaskarżonym postanowieniu oraz braku możliwości ich identyfikacji, że identyfikacja jak najbardziej jest możliwa bowiem w komparycji każdego postanowienia jest wymieniony z imienia i nazwiska każdy sędzia i asesor orzekający w danym składzie, zaś pod wydanym orzeczeniem zamieszczony musi być podpis jednak forma jest już dowolna bowiem korzysta z domniemania prawdziwości. W postanowieniu z dnia 11 grudnia 2018 r. (sygn. III KO 130/18) Sąd Najwyższy wprost stwierdził, że orzeczenie należy uznać za podpisane, nawet jeżeli podpis pod wyrokiem jest nieczytelny. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego - orzeczenie należy zatem uznać za podpisane, nawet jeżeli podpis pod wyrokiem (postanowieniem) jest nieczytelny. W obowiązującym ustawodawstwie nie ma wyraźnego wskazania, jaka ma być treść podpisu i w jaki sposób ma być wykonany (wyrok SN z 24 sierpnia 2021 r. VI Ka 465/20).
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.