I OZ 31/13

Sprawa dotyczyła zażalenia J.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 31 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 776/12. Postanowienie to oddaliło wniosek skarżącego o sprostowanie i uzupełnienie zarządzenia WSA z dnia 24 maja 2012 r. sygn. akt II SO/Sz 9/12. Zarządzenie WSA miało na celu wezwanie skarżącego do jednoznacznego sprecyzowania jego wniosku o usunięcie naruszenia prawa przez Radę Miejską w Ł., wskazując na możliwe kwalifikacje prawne pisma. Skarżący, po otrzymaniu zarządzenia, złożył wniosek o jego sprostowanie i uzupełnienie, wyrażając niezadowolenie z jego treści. WSA oddalił ten wniosek, argumentując, że zarządzenie nie zawierało niedokładności, błędów pisarskich ani innych oczywistych omyłek, a jego treść była jasna i jednoznaczna. WSA uznał również, że zarządzenie porządkowe nie podlega uzupełnieniu, gdyż nie zawiera rozstrzygnięcia, które można by uzupełnić. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając zażalenie, potwierdził, że sprostowanie orzeczenia nie może prowadzić do zmiany jego treści, a pojęcie 'oczywistej omyłki' nie obejmuje przeoczeń czy błędnej oceny. NSA uznał, że zarządzenie WSA było jasne i nie wymagało sprostowania. Odnosząc się do wniosku o uzupełnienie, NSA stwierdził, że przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia zarządzenia, w związku z czym zażalenie w tej części było niedopuszczalne i podlegało odrzuceniu. Ostatecznie, NSA oddalił zażalenie w części dotyczącej sprostowania i odrzucił je w części dotyczącej uzupełnienia.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający