I OZ 235/18

I OZ 235/18 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2018-03-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-02-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Paweł Tarno /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 1862/17 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2017-08-31
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 718
art. 53 par. 1 i 2, art. 184 w zw. z art. 197 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1862/17 o odrzuceniu skargi W. G. na czynność Burmistrza Miasta S. z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie nadania numeru porządkowego budynkowi postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 31 sierpnia 2017 r., IV SA/Wa 1862/17, odrzucił skargę W. G. na czynność Burmistrza Miasta S. z [...] czerwca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie nadania numeru porządkowego budynkowi. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że podstawę prawną nadania numeru porządkowego stanowi art. 47a ust. 1 pkt 1 i ust. 5 ustawy z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2016 r., poz. 1629 z późn. zm.). W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że czynność właściwego organu gminy, polegająca na nadaniu lub zmianie numeru porządkowego nieruchomości nie następuje w drodze decyzji czy postanowienia, ale ma charakter czynności materialno-technicznej. Postępowanie w tym przedmiocie jest uproszczone i ma w założeniu jedynie sprowadzać się do odpowiedniego oznaczenia nieruchomości m.in. w oparciu o aktualny stan faktyczny i prawny wynikający z odpowiednich dokumentów (por. wyrok NSA z 1 lutego 2008 r., I OSK 6/07). Kontrola sądowoadministracyjna tego typu czynności odbywa się zatem na zasadach przewidzianych dla czynności o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a."). Tym samym przy ocenie dopuszczalności skargi zastosowanie znajduje art. 52 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, skargę na akt lub czynność można wnieść po uprzednim wezwaniu organu właściwego – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o podjęciu czynności lub wydaniu aktu – do usunięcia naruszenia prawa [w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935)]. Jednocześnie w myśl art. 53 § 2 p.p.s.a., termin do złożenia skargi jest zachowany jeśli zostanie ona złożona do sądu w ciągu 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub jeżeli organ nie udzielił takiej odpowiedzi, w ciągu 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Zatem skargę do sądu należy złożyć w terminie 30 dni od otrzymania odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W kontrolowanej sprawie skarżący otrzymał odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa 22 maja 2017 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, rozpoczął zatem bieg 23 maja 2017 r. i upłynął 21 czerwca 2017 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. Skarga została złożona za pośrednictwem organu 11 lipca 2017 r., a zatem z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł W. G., zaskarżając je w całości, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu podniósł, że skargę na czynność Burmistrza Miasta S. złożył w terminie zgodnie z pouczeniami zawartymi w pismach Burmistrza z 18 maja 2017 r., doręczonym mu 22 maja 2017 r., w którym pouczony został, że w terminie 14 dni od doręczenia tego pisma uprawniony jest do wezwania organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa, co tez uczynił pismem z 30 maja 2017 r., a następnie w piśmie z [...] czerwca 2017 r., doręczonym skarżącemu 13 czerwca 2017 r., Burmistrz pouczył go, że w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszego pisma uprawniony jest do złożenia skargi do Sadu, którą to skargę złożył 11 lipca 2017 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania przedmiotowej decyzji, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei stosownie do § 2 tego przepisu, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
W niniejszej sprawie pismem z 30 marca 2017 r. W. G. wezwał Burmistrza Miasta S. do usunięcia naruszenia prawa. Organ udzielił odpowiedzi na to wezwanie 18 maja 2017 r. Pismo to zostało doręczone skarżącemu 22 maja 2017 r. Zatem termin do wniesienia skargi na przedmiotową czynność Burmistrza Miasta S. upłynął 21 czerwca 2017 r. Tym samym wniesiona 11 lipca 2017 r. skarga została złożona z uchybieniem terminu.
Natomiast okoliczności przedstawiane przez skarżącego w zażaleniu, a więc błędne pouczenie organu oraz w konsekwencji ponowne wezwanie Burmistrza do usunięcia naruszenia prawa, nie mają wpływu na prawidłowość zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu skargi, mogą mieć jednak znaczenie przy ocenie zasadności wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia skargi, który nie został jeszcze rozpoznany przez Sąd I instancji.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.