I OZ 210/25

I OZ 210/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-04-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-03-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Piotr Niczyporuk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia O. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2025 r., sygn. akt IV SPP/Wr 133/24 o odrzuceniu sprzeciwu O. T. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 23 grudnia 2024 r., odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu oraz umarzającego postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi O. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 26 września 2024 r. nr SKO/PS-411/102/2024 w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 24 lutego 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: "Sąd I instancji"), na podstawie art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") odrzucił sprzeciw O. T. (dalej: "Sprzeciwiający się") od postanowienia referendarza sądowego z 23 grudnia 2024 r., którym odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu oraz umorzono postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że pomimo otrzymania wezwania Sprzeciwiający się w zakreślonym terminie nie podpisał wniesionego sprzeciwu. Sąd I instancji dodał przy tym, że za odpis sprzeciwu nie może być uznane podpisane przez Sprzeciwiającego się pismo, jakie 11 lutego 2025 r. przesłał do Sądu w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Sprzeciwiający się wniósł zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie jako oczywiście bezzasadne podlegało oddaleniu.
Zgodnie z treścią art. 259 § 1 p.p.s.a. od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6–8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Ponadto zgodnie z art. 259 § 2 p.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Z akt sądowych sprawy bezspornie wynika, że sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z 23 grudnia 2024 r. nie zawierał podpisu Sprzeciwiającego się. W związku z powyższym prawidłowo Sąd I instancji wezwał Sprzeciwiającego się do osobistego podpisania wniesionego 31 grudnia 2024 r. (datowanego na dzień 27 grudnia 2024 r.) sprzeciwu lub nadesłania podpisanego sprzeciwu, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu (art. 259 § 2 w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a.). Powyższe wezwanie Sprzeciwiający się odebrał 10 lutego 2025 r., a zatem termin do jego wykonania upływał 17 lutego 2025 r. Owszem Skarżący w zakreślonym terminie nadesłał do Sądu I instancji pismo nadane 11 lutego 2025 r., jednakże zgodzić się należy z Sądem I instancji, że pismo to pomimo wskazania w nim daty 27 grudnia 2024 r., w żadnym wypadku nie można uznać, za tożsame z treścią wniesionego uprzednio sprzeciwu, który nie zawierał podpisu Sprzeciwiającego się.
Reasumując, prawidłowo Sąd I instancji uznał, że Sprzeciwiający się w zakreślonym terminie nie wykonał wezwania, a zatem wniesiony sprzeciw na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. podlegał odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.