I OZ 173/25

I OZ 173/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-03-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-03-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jolanta Rudnicka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6123 Zasób geodezyjny i kartograficzny
658
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I OZ 1/25 - Postanowienie NSA z 2025-01-21
II SAB/Po 143/24 - Postanowienie WSA w Poznaniu z 2024-11-27
Skarżony organ
Marszałek Województwa
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art.184, art. 197 § 1 i 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 listopada 2024 r., sygn. akt II SAB/Po 143/24 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi W. K. na bezczynność Marszałka Województwa Wielkopolskiego w przedmiocie niewykonywania zadań postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 27 listopada 2024 r., sygn. akt II SAB/Po 143/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi W.K. na bezczynność Marszałka Województwa Wielkopolskiego w przedmiocie niewykonywania zadań w pkt 1 – na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") – odrzucił skargę, w pkt 2 zwrócił skarżącemu kwotę 100 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego.
Na powyższe postanowienie z 27 listopada 2024 r. zażalenie złożył skarżący W.K.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest częściowo błędne, jednakże zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, gdyż rozstrzygnięcie Sądu I instancji jest prawidłowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że powodem odrzucenia skargi W.K. na bezczynność Marszałka Województwa Wielkopolskiego, w niniejszej sprawie, było nieuzupełnienie przez niego braku formalnego skargi w postaci złożenia dowodu wniesienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie do właściwego organu – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, które to wezwanie doręczono mu 16 września 2024 r. Sąd I instancji wskazał, że co prawda skarżący w wyznaczonym terminie nadesłał pismo z 18 czerwca 2024 r., jednakże nie można tego zakwalifikować jako ponaglania złożonego w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. – dalej: "k.p.a."). W ocenie Sądu I instancji niezłożenie dowodu wniesienia ponaglenia stanowi brak formalny skargi i uzasadnia jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska powyższego nie podziela i wyjaśnia, że zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z kolei przepis art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Złożenie ponaglenia wywiera skutek wyczerpania środków zaskarżenia i umożliwia stronie skuteczne wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zaznaczyć jednak trzeba, że jego złożenie nie jest warunkiem formalnym skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, do którego uzupełnienia strona może zostać wezwana w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., ale jest warunkiem dopuszczalności tejże skargi. Warunki formalne skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego wskazane są m.in. w art. 46 p.p.s.a. (wymagania formalne dla każdego pisma strony), art. 47 p.p.s.a. (obowiązek załączenia odpisów pisma) oraz w art. 57 § 1 p.p.s.a. (dodatkowe wymagania dla pisma będącego skargą). Żaden z tych przepisów nie wskazuje wymogu dołączenia do skargi dowodu wyczerpania środków zaskarżenia. Nie wskazuje na to również treść art. 52 § 1 i 2 czy art. 53 § 2b p.p.s.a.
Powyższe pozwala wyprowadzić wniosek, że czym innym są warunki formalne pisma będącego skargą, które o ile nie zostaną spełnione, skarżący winien być w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. wezwany do ich uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi – art. 49 § 1 i 2 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a czym innym jest kwestia dopuszczalności skargi. Przesłanką bowiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., a w przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – uprzednie wniesienie ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Jeżeli więc okazuje się, że w aktach administracyjnych przekazanych do sądu brak jest wcześniej skutecznie złożonego do organu ponaglenia, sąd może zażądać od skarżącego wyjaśnień w tej kwestii, ale nie może uczynić tego w trybie wezwania do usunięcia braków formalnych skargi – tj. na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. Oznacza to, że wezwanie takie nie może być obwarowane rygorem z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Gdy okazuje się zatem, że ponaglenie takie nie zostało przed wniesieniem skargi skutecznie złożone, obowiązkiem sądu jest wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., a nie pkt 3 tego przepisu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zasadnie uznał, że skarżący nie wykazał wniesienia do organu ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a., a takich warunków z całą pewnością nie spełnia przedłożone przez niego pismo z 18 czerwca 2024 r. Świadczy to zatem o niewyczerpaniu środków zaskarżenia, które służyły skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem – co dawało podstawę do odrzucenia skargi. Tak więc Sąd I instancji uczynił prawidłowo odrzucając skargę, powinien jedynie, czego nie uczynił, odnieść się do wezwania skierowanego do skarżącego o uzupełnienie braków formalnych skargi (w zakresie złożenia dowodu wniesienia ponaglenia) i uznać, że było ono wystosowane w sposób nieprawidłowy. Jednak tego rodzaju wadliwość uzasadnienia wyroku Sądu I instancji nie miała żadnego wpływu na wynik sprawy, a zaskarżone postanowienie w zakresie rozstrzygnięcia, jak i również oceny pisma z 18 czerwca 2024 r., w kontekście potraktowania go jako ponaglenia, odpowiada prawu.
W tej sytuacji, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.