I OZ 171/16

I OZ 171/16 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2016-02-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-02-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Runge - Lissowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne
Grzywna w trybie p.p.s.a.
Sygn. powiązane
II SO/Gd 17/15 - Postanowienie WSA w Gdańsku z 2015-12-30
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 54 § 2, art. 55 § 1, art. 184 w zw. z art. 197 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] sp. z o.o. w Rzeczenicy na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 grudnia 2015 r., sygn. akt II SO/Gd 17/15 o wymierzeniu grzywny [...] Sp. z o.o. w Rzeczenicy w sprawie ze skargi L.C. na bezczynność [...] sp. z o.o. w Rzeczenicy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wymierzył [...] sp. z o.o. grzywnę w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", za nieprzekazanie w terminie skargi L.C. na bezczynność podmiotu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podniósł, iż we wniosku o wymierzenie grzywny skarżący wskazał, ze skarga złożona została w dniu 16 października 2015 r. (data doręczenia jej do organu), zatem termin do jej przekazania upływał w dniu 31 października 2015 r. Jednakże nie została ona jeszcze przekazana w dniu składania wniosku, czyli 10 listopada 2015 r. Sąd wskazał też, że w odpowiedzi na wniosek pełnomocnik spółki podkreślił, iż skarga przekazana została Sądowi w terminie wynikającym z art. 54 § 2 P.p.s.a., a termin wskazany w art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej ma charakter instrukcyjny. Wymierzając grzywnę Sąd podkreślił, iż w sprawie niewątpliwie doszło do przekroczenia terminu wynikającego z art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż skargę przekazano po upływie 15 dni od jej doręczenia organowi. Uzasadniając wysokość grzywny Sąd wskazał, że uchybienie terminu było nieznaczne, zatem kwota 100 zł jest adekwatna do stopnia zawinienia spółki.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł [...] sp. z o. o., reprezentowany przez radcę prawnego, podnosząc, iż termin do przekazania skargi L.C. nie został dotrzymany z przyczyn obiektywnych. Spółka musiała dokonać analizy wnioskowanych przez skarżącego umów celem ewentualnego ich udzielenia w ramach zastosowania procedury autkokontroli. Obsługa prawna radcy prawnego spółki odbywa się raz w tygodniu co powodowało utrudnienia w pomocy prawnej spółce, a tym samym dotrzymanie ustawowego terminu. Przekroczenie terminu było kilkudniowe i nie wiązało się ze złą wolą zarządu spółki. Nadmienić także należy, iż art. 21 pkt. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi lex specialis w stosunku do art. 54 § 2 P.p.s.a., który został dotrzymany.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, zobowiązany jest do jej przekazania sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi z kolei, iż w razie nie zastosowania się do powyższego obowiązku, Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Przy czym, w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin ten, stosownie do art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), wynosi 15 dni.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w pełni pogląd przyjęty w orzecznictwie, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość.
W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku za pośrednictwem [...] sp. z o.o., jako podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Stosownie zatem do art. w art. 54 § 2 P.p.s.a. podmiot ten miał obowiązek przekazać skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy, przy czym zobligowany był on do zachowania terminu o jakim mowa w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie podlega dyskusji fakt, iż w ustawowym terminie organ nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku. Tym samym za słuszne przyjąć trzeba stanowisko Sądu I instancji, a wymierzenie organowi grzywny było zgodne z prawem.
Jednocześnie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie znajdują usprawiedliwionej podstawy twierdzenia, iż termin wskazany w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej miał charakter jedynie instrukcyjny. Przepis ten stanowi regulację szczególną w odniesieniu do art. 54 § 2 P.p.s.a., skraca bowiem termin, w jakim organ zobligowany jest do przesłania Sądowi skargi, wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy. Nie znosi on w żadnym razie tego obowiązku, a wręcz zaostrza wymogi, jakie stawiane są organowi. Nie można zatem w żaden sposób przyjąć, że w sytuacji, kiedy organ zobligowany jest do działania w warunkach zaostrzonego rygoru w zakresie terminu przesłania skargi, jednocześnie zwolniony był od sankcji za niedochowanie tegoż terminu. Grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a., wymierzona może być w każdej sytuacji przekroczenia terminu przekazania skargi, niezależnie od tego, czy termin ten będzie liczony według ogólnej normy z art. 54 § 2 P.p.s.a., czy też na podstawie przepisu szczególnego, którym w niniejszej sprawie jest art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przeciwna interpretacja prowadziłaby do pozbawienia sensu regulacji zawartej w art. 55 § 1 P.p.s.a., bowiem organ pozostawałby bezkarny w sytuacji, kiedy w istocie jego zawinienie miałoby charakter daleko bardziej poważny, niż w sprawach, w których zastosowanie znajdowałby ogólny termin do przekazania skargi.
Mając na uwadze powyższe i uznając, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie jest zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi