II GZ 352/24
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNaczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim, uznając je za niedopuszczalne z powodu nieuzupełnienia braków formalnych i uiszczenia wpisu sądowego, a także oceniając postępowanie skarżącego jako nadużycie prawa do sądu.
Skarżący złożył zażalenie na postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim odrzucające jego wcześniejsze zażalenie. Sąd pierwszej instancji odrzucił to zażalenie z powodu niepodpisania go, nieprzedłożenia odpisu oraz nieuiszczenia wpisu sądowego, mimo wezwań. Naczelny Sąd Administracyjny utrzymał to postanowienie w mocy, odrzucając zażalenie skarżącego i wskazując na jego wielokrotne nieuzupełnianie braków formalnych oraz uchybianie terminom, co uznał za nadużycie prawa do sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zażalenie I.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Go 708/23, które odrzuciło zażalenie skarżącego na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie skarżącego z powodu niewykonania wezwania do usunięcia braków formalnych (podpisanie, odpis, sprecyzowanie treści) oraz wniesienia go po terminie. Skarżący złożył kolejne zażalenie na to postanowienie, jednakże również nie uzupełnił braków formalnych (podpis, odpis) ani nie uiścił wpisu sądowego, mimo skutecznego doręczenia wezwań. Naczelny Sąd Administracyjny, powołując się na przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 194 § 3, art. 46 § 1 pkt 4, art. 47, art. 230 § 1 i 2, art. 239, art. 240, art. 49 § 1, art. 197 § 2, art. 180), uznał, że sąd pierwszej instancji prawidłowo wezwał skarżącego do uzupełnienia braków i prawidłowo odrzucił zażalenie. Dodatkowo NSA ocenił postępowanie skarżącego jako nadużycie prawa do sądu, wskazując na jego wielokrotne pisma procesowe, brak odpowiedzi na wezwania, składanie środków zaskarżenia po terminie i krótkie formułowanie żądań, co nie służy ochronie jego praw, a stanowi cel sam w sobie. W konsekwencji, NSA odrzucił zażalenie skarżącego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, zażalenie powinno zostać odrzucone.
Uzasadnienie
Sąd pierwszej instancji prawidłowo wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych i uiszczenia wpisu sądowego pod rygorem odrzucenia zażalenia. Skarżący nie wykonał tych wezwań w zakreślonym terminie, co skutkuje odrzuceniem zażalenia zgodnie z przepisami Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucono_skargę
Przepisy (7)
Główne
p.p.s.a. art. 194 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 180
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądemi administracyjnymi
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 46 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 47
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 230
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 178
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 197 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Argumenty
Skuteczne argumenty
Niespełnienie przez skarżącego wymogów formalnych zażalenia (brak podpisu, odpisu) mimo wezwania. Nieuiszczenie przez skarżącego wpisu sądowego od zażalenia mimo wezwania. Postępowanie skarżącego jako nadużycie prawa do sądu.
Godne uwagi sformułowania
skarżący nie uzupełnił braków zażalenia opisane postępowanie skarżącego nie zmierza do ochrony jego praw, lecz stanowi cel sam w sobie i powinno być oceniane jako nadużycie prawa zachowanie, które formalnie zgodne jest z literą prawa, lecz sprzeciwia się jego sensowi, nie może zasługiwać na ochronę
Skład orzekający
Zbigniew Czarnik
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Nadużycie prawa do sądu przez stronę w postępowaniu administracyjnosądowym, konsekwencje nieuzupełniania braków formalnych i nieuiszczania opłat sądowych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej, gdzie powtarzające się błędy formalne i brak współpracy ze strony skarżącego prowadzą do oceny jego działań jako nadużycia prawa.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa pokazuje, jak sądy administracyjne reagują na powtarzające się błędy formalne i potencjalne nadużycia prawa do sądu, co jest istotne dla praktyków prawa.
“Nadużycie prawa do sądu: NSA odrzuca zażalenie za powtarzające się błędy formalne.”
Sektor
transportowe
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII GZ 352/24 - Postanowienie NSA Data orzeczenia 2024-08-29 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2024-07-23 Sąd Naczelny Sąd Administracyjny Sędziowie Zbigniew Czarnik /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 6037 Transport drogowy i przewozy Hasła tematyczne Odrzucenie zażalenia Sygn. powiązane II SA/Go 708/23 - Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. z 2024-01-11 Skarżony organ Inspektor Transportu Drogowego Treść wyniku Odrzucono zażalenie Powołane przepisy Dz.U. 2024 poz 935 art. 194 par. 3, art. 230 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.) Sentencja Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia I.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Go 708/23 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi I.P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 września 2023 r., nr BP.500.7.2023.0165.GR4.462015 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: odrzucić zażalenie. Uzasadnienie Postanowieniem z 14 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Go 708/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim (dalej: WSA w Gorzowie Wielkopolskim, sąd pierwszej instancji) odrzucił zażalenie I.P. (dalej: skarżący) w sprawie ze skargi I.P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 28 września 2023 r., nr BP.500.7.2023.0165.GR4.462015 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Postanowieniem z 18 kwietnia 2024 r. WSA w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił zażalenie skarżącego z 19 marca 2024 r. z uwagi na niewykonanie – w wyznaczonym terminie – wezwania sądu w zakresie usunięcia braków formalnych poprzez podpisanie zażalenia, przedłożenie jego odpisu oraz sprecyzowania jego treści. Odpis postanowienia został skutecznie doręczony skarżącemu 24 kwietnia 2024 r. Pismem z 29 kwietnia 2024 r., nadanym w urzędzie pocztowym 6 maja 2024 r., skarżący złożył zażalenie na postanowienie z 18 kwietnia 2024 r. Zarządzeniem z 13 maja 2024 r., prawidłowo doręczonym 16 maja 2024 r., sąd pierwszej instancji wezwał skarżącego do podpisania złożonego zażalenia, w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia. W zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił braku zażalenia Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał dwie przyczyny odrzucenia zażalenia skarżącego z 29 kwietnia 2024 r. W pierwszej kolejności podkreślił, że mimo prawidłowo doręczonego wezwania, skarżący nie wykonał go w zakreślonym terminie i nie uzupełnił braku formalnego. Po drugie WSA stwierdził, że zażalenie zostało wniesione z uchybieniem ustawowo określonego terminu siedmiu dni liczonego od daty doręczenia postanowienia. Postanowienie z 18 kwietnia zostało doręczone skarżącemu 24 kwietnia 2024 r., termin do skutecznego wniesienia zażalenia upłynął 2 maja 2024 r., z racji na fakt, że 1 maja to dzień ustawowo wolny od pracy. Tymczasem skarżący nadał zażalenie w urzędzie pocztowym 6 maja 2024 r., co niewątpliwie stanowi uchybienie terminu wymaganego dla skutecznego złożenia tego środka zaskarżenia. Pismem z 20 czerwca 2024 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 14 czerwca 2024 r. wnosząc o jego uchylenie. Zarządzeniem z 26 czerwca 2024 r. Przewodniczący Wydziału II WSA w Gorzowie Wielkopolskim wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Ponadto wezwaniem z 27 czerwca 2024 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych pisma poprzez podpisanie zażalenia oraz złożenia jednego odpisu zażalenia (własnoręcznie podpisanego lub poświadczonego za zgodność z oryginałem). Pomimo, że oba wezwania zostały skutecznie doręczone 2 lipca 2024 r., skarżący nie uzupełnił braków zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlegało odrzuceniu. Zgodnie z art. 194 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Wśród wymogów jakie musi spełnić pismo należy wskazać obowiązek jego podpisania – przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.) oraz obowiązek dołączenia odpisu pisma i odpisu załączników pisma dla doręczenia ich stronom (art. 47 p.p.s.a.). Ponadto z treści art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. wynika, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od zażalenia, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Strona wnosząca skargę ma obowiązek uiszczenia wpisu sądowego, chyba że z obowiązku tego została zwolniona na mocy przepisu prawa (art. 239 § 1 pkt 1 - 3, art. 239 § 2 i art. 240 p.p.s.a.), bądź postanowienia referendarza sądowego lub sądu przyznającego jej prawo pomocy w tym zakresie (art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Ponadto zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, dlatego też w przypadku nieuzupełnienia braków zażalenia w wyznaczonym terminie wojewódzki sąd administracyjny odrzuca zażalenie na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Stosownie zaś do art. 180 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odrzuca zażalenia, które powinno być odrzucone przez wojewódzki sąd administracyjny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji prawidłowo wezwał skarżącego do uzupełnienia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia, oczywistych braków formalnych poprzez podpisanie zażalenia, złożenie jego odpisu oraz uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 100 zł. Skarżący nie uzupełnił wskazanych powyżej braków w wyznaczonym dla tego celu terminie. Dodatkowo wskazać należy, że skarżący w toku postępowania składał liczne pisma procesowe, w tym trzy zażalenia na postanowienia sądu pierwszej instancji o odrzuceniu zażalenia, kolejno z 7 marca, 18 kwietnia oraz 14 czerwca 2024 r. Charakterystyczny przy tym dla postępowania skarżącego jest brak odpowiedzi na wezwania sądu do uzupełnienia braków formalnych czy uiszczenia opłaty, składanie środków zaskarżenia po upływie terminu, jak również krótkie i pozbawione uzasadnienia formułowanie żądań. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego opisane postępowanie skarżącego nie zmierza do ochrony jego praw, lecz stanowi cel sam w sobie i powinno być oceniane jako nadużycie prawa. W orzecznictwie wskazuje się, że do nadużycia prawa dochodzi w sytuacjach, gdy strona podejmuje prawnie dozwolone działania dla celów innych, niż przewidziane przez ustawodawcę. Każde prawo podmiotowe, w tym prawo do sądu, przyznane jest przez normę prawną w celu ochrony interesów uprawnionego. Prawo to powinno być jednak wykonywane zgodnie z celem, na który zostało przyznane. W konsekwencji zachowanie, które formalnie zgodne jest z literą prawa, lecz sprzeciwia się jego sensowi, nie może zasługiwać na ochronę (por. postanowienia NSA: z 16 października 2016 r. sygn. akt I OSK 1992/14, z 18 marca 2014 r. sygn. akt I OZ 175/14; z 5 listopada 2015 r. sygn. akt I OZ 1382/15; cytowane orzeczenia dostępne na stronie internetowej CBOSA). Tak samo należy ocenić działania podmiotu, który inicjuje szereg postępowań sądowych w celu innym, niż ochrona swych praw – w ten sposób wpływa na obniżenie poziomu ochrony innych podmiotów, które nie mogą w dostatecznie szybki sposób uzyskać ochronę prawną (H. Dolecki, Nadużycie prawa do sądu, [w:] Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980–2005, Warszawa 2005, s. 136). Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI