I OZ 1420/15

I OZ 1420/15 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2015-11-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-09-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Monika Nowicka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6123 Zasób geodezyjny i kartograficzny
Hasła tematyczne
Prawo pomocy
Sygn. powiązane
II SA/Wr 175/11 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2016-04-27
I OZ 1419/15 - Postanowienie NSA z 2015-11-12
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 165, art. 246
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D.W. i M.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 175/11 o odmowie przyznania D. W. prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi D. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] grudnia 2010 r., Nr [...] w przedmiocie przekazania podania do Starostwa Powiatowego w T. postanawia: 1. oddalić zażalenie D. W.; 2. odrzucić zażalenie M.W..
Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem z dnia 14 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyznał D. W. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy w pozostałym zakresie.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 9 stycznia 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu ponownie odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
D. W., w dniu 23 czerwca 2015 r. złożyła w niniejszej sprawie po raz kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Pismem z dnia 24 czerwca 2015 r. skarżąca została pouczona, że w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie kwestia przyznania prawa pomocy była już oceniana, na wnioskodawczyni ciążył obowiązek wykazania, że od rozpoznania poprzedniego wniosku w tym przedmiocie zmieniła się jej sytuacja finansowa i majątkowa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie aktualnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżąca została również wezwana do nadesłania kserokopii następujących dokumentów i wyjaśnień: decyzji przyznającej świadczenie z opieki społecznej w okresie ostatniego półrocza (jeżeli wnioskodawca lub osoby pozostające we wspólnym gospodarstwie domowym pobierają takie świadczenia), dokumentów potwierdzających fakt swojego zadłużenia (kredyt) i jego wysokość, dowodów potwierdzających ponoszenie kosztów sądowych w deklarowanych wysokościach, zaświadczenia za ostatnie dwa miesiące o wysokości dochodu (np. tzw. odcinek emerytury) i innych osób prowadzących w gospodarstwie domowym, wskazania czy wnioskodawczyni korzysta z pomocy osób trzecich i czy posiada zdolność kredytową, podania z jakich źródeł wnioskodawczyni czerpie środki na ponoszenie dotychczasowych kosztów sądowych oraz na opłacenie wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru w innych sprawach i dlaczego z tego samego źródła nie może pokryć aktualnego wpisu sądowego od zażalenia, wskazania dlaczego - jeśli według twierdzeń znajduje się w niedostatku – nie wystąpi do dwójki swoich dorosłych dzieci o świadczenie alimentacyjne, podania w jakiej wysokości jest w stanie uiścić wpis sądowy od zażalenia. Ponadto poinformowano wnioskodawczynię, że powinna sprecyzować i udokumentować dane dotyczące wysokości aktualnych, miesięcznych wydatków związanych z utrzymaniem siebie i domu (opłaty za gaz, energię elektryczną, czynsz, wodę, wywóz śmieci, koszt lekarstw, itd.) i wskazać źródło ich pokrywania oraz wskazać dochody otrzymywane przez wszystkie osoby pozostające z nią we wspólnym gospodarstwie domowym.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie D. W., przesyłając wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, wskazała w nim, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z mężem – M. W.; że posiadają działkę nr [...] i nr [...]; prócz emerytur nie mają żadnych innych dochodów; na wspólny dochód składają się emerytura skarżącej w wysokości [...] zł i emerytura M. W. – [...] zł, co daje łączną kwotę [...] zł. W piśmie z dnia 24 lipca 2015 r. wskazała ponadto, że nie korzystają wraz z mężem z opieki społecznej ani pomocy osób trzecich, kredyty i zadłużenie są ich sprawą, nie mają zdolności kredytowej oraz że ich dzieci są również w niedostatku. Nie są zatem w stanie pokryć żadnych kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2015 r. oddalił przedmiotowy wniosek.
W uzasadnieniu ww. postanowienia - powołując się na art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." – Sąd Wojewódzki stwierdził, że wniosek D. W. nie mógł zasługiwać na uwzględnienie bowiem nie przedstawiła ona w sposób wiarygodny swojej sytuacji majątkowej.
Nie wykonała przede wszystkim w sposób należyty skierowanego do niej wezwania z dnia 24 czerwca 2015 r. Oświadczenia przez nią zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy jak i w piśmie z dnia 24 lipca 2015 r. nie były zaś wystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych.
Sąd Wojewódzki stwierdził przy tym, że dysponując jedynie danymi określającymi wysokość wspólnego dochodu D. i M. W. ([...] zł), bez wskazania żadnych innych danych, a w szczególności dotyczących miesięcznych wydatków, doszedł do wniosku, że sytuacja finansowa skarżącej pozwala na poniesienie kosztów sądowych, którymi obecnie są dwa wpisy sądowe od zażaleń w kwocie po 100 zł każdy. Ponadto, skarżąca wskazała, że nie są w stanie pokryć żadnych kosztów sądowych, ale nie podała przy tym z jakiś źródeł korzysta opłacając pełnomocnika z wyboru w innych sprawach.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Wojewódzki uznał, że okoliczności wskazane przez skarżącą nie były wystarczającym źródłem, w oparciu o które można by było w pełni dokonać oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych, tym bardziej, że okoliczności przez nią wskazane budziły wątpliwości, których - poprzez niezastosowanie się do wezwania - skarżąca nie usunęła. Okoliczności wskazane we wniosku o przyznanie prawa pomocy nie stanowiły podstawy uzasadniającej przyznanie skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
D. i M. W. w zażaleniu złożonym na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zakwestionowali jego prawidłowość.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie D.W. nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 165 p.p.s.a. prawomocne postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 lipca 2011 r. w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej prawa pomocy mogło zostać zmienione lub uchylone tylko wskutek zmiany okoliczności sprawy.
Wskazany przepis uzależnia możliwość uchylenia bądź zmiany postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy od zmiany okoliczności faktycznych, które uzasadniają wydanie przez sąd postanowienia o odmiennej treści niż uprzednio wydane. Bez takiej zmiany okoliczności sprawy, wydane postanowienie nie może być modyfikowane ani uchylone.
Zważywszy zatem, że wnioskodawczyni nie wykazała, iż do zmiany takich okoliczności w niniejszym przypadku doszło, Sąd Wojewódzki nie mógł przyznać jej prawa pomocy we wnioskowanym przez nią zakresie
Wskazać przy tym również należy, że wybiórcze przedstawienie przez skarżącą kilku informacji na formularzu PPF oraz w piśmie z dnia 24 lipca 2015 r. na skutek skierowanego do niego wezwania niepozwalających w rzetelny sposób zweryfikować jej aktualnej sytuacji majątkowej, nie mogło także zostać uznane za należytą realizację tego obowiązku. Tak więc również bez należytego wykazania zmiany sytuacji materialnej wnioskodawczyni, Sąd I instancji nie mógł przyznać jej prawa pomocy we wnioskowanym przez nią zakresie.
Zażalenie M. W. podlegało zaś odrzuceniu, jako osoby niebedącej stroną w sprawie, ani adresatem zaskarżonego orzeczenia.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oraz art. 180 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.