III OZ 38/25
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNSA oddalił zażalenie na postanowienie WSA odrzucające skargę, uznając, że jedynym środkiem zaskarżenia była skarga kasacyjna.
Skarżący złożył zażalenie na postanowienie WSA odrzucające jego skargę na bezczynność organu. WSA odrzucił to zażalenie, uznając je za niedopuszczalne, ponieważ właściwym środkiem zaskarżenia była skarga kasacyjna. NSA rozpoznał zażalenie na postanowienie WSA odrzucające zażalenie i uznał, że zażalenie było niedopuszczalne, ponieważ zgodnie z przepisami PPSA, od postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, wydanego z powodu niedopuszczalności skargi (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.), przysługuje skarga kasacyjna, a nie zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zażalenie K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, które odrzuciło zażalenie skarżącego na wcześniejsze postanowienie WSA odrzucające jego skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji. Sąd I instancji odrzucił zażalenie, ponieważ uznał je za niedopuszczalne. Uzasadnił to tym, że zgodnie z art. 173 § 1 PPSA, od postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z pewnymi wyjątkami, przysługuje skarga kasacyjna, a nie zażalenie. W tym przypadku, skarga została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 PPSA (z innych przyczyn niedopuszczalności), co oznaczało, że jedynym środkiem zaskarżenia była skarga kasacyjna. NSA przychylił się do tego stanowiska, podkreślając, że skarżący został prawidłowo pouczony o możliwości wniesienia skargi kasacyjnej. Sąd dodał, że kwestia wniosku o sprostowanie orzeczenia nie miała wpływu na prawidłowość odrzucenia zażalenia, gdyż sprostowanie służy innym celom niż kontrola instancyjna. NSA oddalił zażalenie, powołując się na art. 173 § 1 i art. 194 § 1 pkt 1a PPSA.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, zażalenie nie jest dopuszczalne. Jedynym środkiem zaskarżenia jest skarga kasacyjna.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 173 § 1 PPSA, od postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna. Przepis art. 194 § 1 PPSA wymienia przypadki, w których przysługuje zażalenie, a wśród nich nie ma postanowienia odrzucającego skargę z powodu jej niedopuszczalności.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (6)
Główne
p.p.s.a. art. 173 § § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Skargę kasacyjną wnosi się od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem określonych przypadków.
p.p.s.a. art. 194 § § 1 pkt 1a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Zażalenie nie przysługuje na postanowienia sądu wojewódzkiego kończące postępowanie w sprawie z przyczyny wymienionej w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 58 § § 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa odrzucenia skargi z innych przyczyn czyniących skargę niedopuszczalną.
p.p.s.a. art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 197 § § 1 i 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 156 § § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sprostowanie jest niezależne od środków zaskarżenia.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zażalenie było niedopuszczalne, ponieważ właściwym środkiem zaskarżenia postanowienia odrzucającego skargę z powodu jej niedopuszczalności (art. 58 § 1 pkt 6 PPSA) jest skarga kasacyjna, a nie zażalenie.
Odrzucone argumenty
Zażalenie na postanowienie WSA odrzucające skargę było dopuszczalne. Kwestia rozpoznania wniosku o sprostowanie postanowienia wpływała na możliwość zaskarżenia tego postanowienia.
Godne uwagi sformułowania
jedynym środkiem zaskarżenia, jaki przysługiwał skarżącemu była skarga kasacyjna brak jest wśród nich możliwości wniesienia zażalenia na postanowienia sądu wojewódzkiego kończące postępowanie w sprawie z przyczyny wymienionej w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sprostowanie nie jest alternatywnym lub też równorzędnym środkiem zaskarżenia i służy zupełnie innym celom niż kontrola instancyjna
Skład orzekający
Ewa Kwiecińska
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Potwierdzenie reguł dotyczących dopuszczalności środków zaskarżenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w szczególności rozróżnienia między zażaleniem a skargą kasacyjną."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 PPSA.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy kwestii proceduralnych związanych z dopuszczalnością środków zaskarżenia, co jest istotne dla praktyków prawa, ale nie zawiera nietypowych faktów ani szerokiego znaczenia społecznego.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyIII OZ 38/25 - Postanowienie NSA Data orzeczenia 2025-02-18 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2025-01-24 Sąd Naczelny Sąd Administracyjny Sędziowie Ewa Kwiecińska /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 6192 Funkcjonariusze Policji 658 Hasła tematyczne Odrzucenie zażalenia Sygn. powiązane III SAB/Kr 90/24 - Postanowienie WSA w Krakowie z 2024-11-19 III OZ 39/25 - Postanowienie NSA z 2025-02-18 Skarżony organ Komendant Policji Treść wyniku Oddalono zażalenie Powołane przepisy Dz.U. 2024 poz 935 art.173 §1 oraz art.194 §1 pkt 1a Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.) Sentencja Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 grudnia 2024 r. sygn. akt III SAB/Kr 90/24 odrzucające zażalenie K. J. na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 listopada 2024 r. sygn. akt III SAB/Kr 90/24 w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 29 stycznia 2023 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2024 r., sygn. akt III SAB/Kr 90/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 listopada 2024 r., sygn. akt III SAB/Kr 90/24, odrzucające skargę K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 29 stycznia 2023 r. o wydanie zaświadczenia, odrzucił zażalenie. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji, stwierdził, że w niniejszej sprawie wniesienie zażalenia, było niedopuszczalne, bowiem na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Stwierdził tym samym, że jedynym środkiem zaskarżenia, jaki przysługiwał skarżącemu była skarga kasacyjna, ponieważ podstawę odrzucenia skargi stanowił art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (z innych przyczyn wniesienie skargi było niedopuszczalne). Z tego powodu Sąd I instancji uznał, że wniesione zażalenie podlegało odrzuceniu. WSA w Krakowie podkreślił też, że skarżący został prawidłowo pouczony, że od wydanego w niniejszej sprawie postanowienia z dnia 19 listopada 2024 r., sygn. III SAB/Kr 90/24, przysługiwała skarga kasacyjna, a nie zażalenie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Wystąpił o jego uchylenie oraz sprostowanie we wnioskowanym zakresie orzeczenia tegoż sądu z dnia 19 listopada 2024 roku, "poprzez zamieszczenie w nim omyłkowo wpisanej podstawy art. 58 par. 1 punkt 6 ppsa przepisu z art. 58 par. 1 punkt 4" p.p.s.a. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że odrzucenie zażalenia było niedopuszczalne bez zważenia, iż nadal jest zawisła i nie została prawomocnie zakończona sprawa z jego wniosku o sprostowanie orzeczenia tegoż sądu z dnia 19 listopada 2024 r., wydanego w tym samym składzie orzekającym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), skargę kasacyjną wnosi się od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. Zażalenie natomiast, zgodnie z art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a., jest środkiem zaskarżenia możliwym do wykorzystania jedynie w taksatywnie wymienionych przypadkach. Brak jest wśród nich możliwości wniesienia zażalenia na postanowienia sądu wojewódzkiego kończące postępowanie w sprawie z przyczyny wymienionej w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., co a contrario wynika z również z art. 194 §1 pkt 1a p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie orzeczenie WSA w Krakowie, na które skarżący złożył zażalenie, dotyczyło odrzucenia skargi skarżącego z innych przyczyn czyniących skargę niedopuszczalną (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.) – a zatem było postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie nieobjętym środkiem odwoławczym w postaci zażalenia, a tym samym jedyną formą jego zaskarżenia mogła być skarga kasacyjna, zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a. Skarżący został przy tym prawidłowo pouczony o możliwości zaskarżenia postanowienia z dnia 19 listopada 2024 r. tylko i wyłącznie skargą kasacyjną. Toteż zasadnie Sąd I instancji stwierdził niedopuszczalność zażalenia i je odrzucił. Jedynie dodatkowo należy stwierdzić, że kwestia rozpoznania wniosku skarżącego o sprostowanie postanowienia z dnia 19 listopada 2024 r. nie miała, wbrew twierdzeniu skarżącego, wpływu na prawidłowość odrzucenia jego zażalenia. Sprostowanie nie jest alternatywnym lub też równorzędnym środkiem zaskarżenia i służy zupełnie innym celom niż kontrola instancyjna orzeczeń wojewódzkiego sądu administracyjnego. Co więcej, sprostowanie jest niezależne od środków zaskarżenia, w tym środków odwoławczych, na co wskazuje wprost przepis art. 156 § 3 p.p.s.a. Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny odrębnym postanowieniem z dnia 18 lutego 2025 r., sygn. akt III OZ 39/25, oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 17 grudnia 2024 r., sygn. akt jw., w przedmiocie odmowy sprostowania postanowienia tego Sądu z dnia 19 listopada 2024 r. o odrzuceniu skargi. To na to właśnie ostatnie postanowienie skarżący złożył zażalenie odrzucone postanowieniem poddanym kontroli NSA w niniejszej sprawie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI