I OZ 1083/14

I OZ 1083/14 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2014-11-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-11-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Wiesław Morys /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne
Koszty sądowe
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 2156/14 - Wyrok WSA w Warszawie z 2015-07-23
I OSK 180/16 - Wyrok NSA z 2017-11-30
Skarżony organ
Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone zarządzenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 214 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. P. i innych na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2156/14 wzywające do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi A. P. i innych na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2014 r., znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie.
Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 7 października 2014 r. Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał działających przez profesjonalnego pełnomocnika – A. P. i innych do uiszczenia wpisu w kwocie 800 zł od skargi na sprecyzowaną w sentencji decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Jako podstawę prawną wezwania wskazał art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., oraz § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) – dalej: rozporządzenie.
Zażalenie na powyższe zarządzenie złożyli skarżący reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając mu naruszenie:
1) art. 220 P.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 6 rozporządzenia poprzez przyjęcie, że nie została uiszczona należna opłata od skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pomimo wpłacenia przez stronę skarżącą 200 zł tytułem wpisu;
2) art. 163 § 2 w zw. z art. 167 P.p.s.a. poprzez doręczenie zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego bez uzasadnienia, pomimo obowiązku uzasadnienia zarządzeń, co do których stronie przysługuje środek zaskarżenia,
3) art. 214 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 6 rozporządzenia poprzez błędne przyjęcie, że skarga wnoszona w niniejszej sprawie nie dotyczy wspólnych uprawnień lub obowiązków skarżących, mimo że zdaniem skarżących pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia i obowiązki są wspólne powinno podlegać jednej opłacie w wysokości 200 zł.
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego zarządzenia.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazali, iż są współwłaścicielami działki nr [...] i z tego tytułu wywodzą wspólne uprawnienia i obowiązki strony postępowania w przedmiotowej sprawie. Stąd też złożona przez nich skarga powinna podlegać jednej opłacie stałej w wysokości 200 zł. Autor zażalenia podał również, że w nieprocesowym postępowaniu cywilnym toczącym się przed Sądem Rejonowym w Tomaszowie Lubelskim do sygn. akt [...], skarżących uznano za współuczestników materialnych i tak też powinno być w niniejszej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w nim zarzuty okazały się trafne.
Zgodnie z brzmieniem § 2 ust. 6 rozporządzenia wpis stały w sprawach skarg niewymienionych w ust. 1-5 wynosi 200 zł, stąd Sąd I instancji prawidłowo określił podstawę prawną wpisu od skargi, jednakże błędnie wskazał jego wysokość.
Zgodnie z przepisem art. 220 § 1 P.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu (art. 220 § 3 P.p.s.a.). Stosownie do treści art. 214 § 1 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, w postępowaniu sądowoadministracyjnym do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Wyjątek od tej zasady przewidziany został w art. 214 § 2 P.p.s.a., który stanowi, że pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. Przepis art. 214 § 2 P.p.s.a. ma zastosowanie wyłącznie w przypadku współuczestnictwa materialnego, to jest wówczas, gdy dla kilku osób uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, np. w przypadku wspólnych uprawnień i obowiązków współwłaścicieli nieruchomości, którzy wywodzą swój interes prawny we wniesieniu skargi z prawa własności nieruchomości. Opłata sądowa obciąża wówczas skarżących solidarnie. To oznacza, że uiszczenie opłaty przez jednego z nich zwalnia pozostałych od obowiązku jej uiszczenia.
Na mocy powyższej regulacji, skarga wniesiona w tej sprawie przez A. P. i innych podlegać powinna jednej opłacie, ponieważ wnoszą ją skarżący będący współwłaścicielami nieruchomości (działki nr [...]), którzy z tego tytułu, a więc z prawa do jednej nieruchomości (działki), będącej przedmiotem współwłasności, wywodzą swe uprawnienia. Jej przedmiotem jest przecież materia dla nich wspólna wywodząca się ze wspólnego prawa. Oznacza to, że zachodzi między nimi tzw. współuczestnictwo materialne. Tak więc żądanie skarżących uchylenia zaskarżonego zarządzenia o uiszczeniu wpisu w kwocie 800 zł jest uzasadnione, albowiem jak wynika z akt sprawy, skarżący jako współwłaściciele działki nr [...] i powinni byli uiścić solidarnie wpis od skargi w wysokości 200 zł, a nie 800 zł. Tym bardziej, że już w dniu 27 sierpnia 2014 r. uiścili stosowny wpis, a dowód opłaty załączyli do skargi.
Odnosząc się natomiast do zarzutu braku właściwego uzasadnienia zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu wskazać należy, iż zawierało ono wszelkie niezbędne elementy formalne wymagane od uzasadnienia zarządzenia. Określało bowiem sygnaturę akt sprawy, podstawę prawną wezwania, wysokość wpisu, termin i sposób uiszczenia opłaty oraz rygor niezastosowania się do wezwania. Przepisy o orzeczeniach, w tym uzasadnieniach, do zarządzeń stosuje się wszak odpowiednio (p. art. 167 P.p.s.a.).
Z uwagi jednak na okoliczność, iż istotna część argumentów zażalenia okazała się zasadna Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.