I OZ 102/18

I OZ 102/18 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2018-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-01-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jolanta Rudnicka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III SO/Kr 8/17 - Postanowienie WSA w Krakowie z 2017-10-18
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1369
art. 54 § 2, art. 55 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. N. i M. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt III SO/Kr 8/17 o oddaleniu wniosku P. N. i M. N. o wymierzenie grzywny Prezydentowi Miasta Krakowa – Zarządowi Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie za nieprzekazanie akt sprawy postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt. III SO/Kr 8/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek P. N. i M. N. o wymierzenie Prezydentowi Miasta Krakowa – Zarządowi Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie grzywny za nieprzekazanie akt sprawy. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarga na zatwierdzenie organizacji ruchu została wniesiona w dniu 26 maja 2017 r. Organ w zakreślonym terminie, bo już w dniu 23 czerwca 2017 r. przekazał skargę wraz z odpowiedzią i wezwaniem skarżących do usunięcia naruszenia prawa, natomiast reszta akt administracyjnych znajdowała się przy sprawie o sygn. akt III SA/Kr 787/16, która została przekazana do Naczelnego Sądu Administracyjnego celem rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej. Sąd stwierdził, że z konstrukcji art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), "p.p.s.a.", wynika, iż nawet przy spełnieniu ustawowych przesłanek nie jest zobligowany do wymierzenia grzywny, bowiem przy rozstrzygnięciu wniosku Sąd obowiązany jest wziąć pod rozwagę wszystkie okoliczności sprawy. W niniejszej sprawie organ w ustawowym terminie przekazał do sądu skargę wraz z odpowiedzią na skargę i wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast pozostała część akt administracyjnych znajdowała się przy sprawie o sygn. akt III SA/Kr 797/16 i została przekazana do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Termin, jak i przyczyny nieprzekazania pozostałej części akt administracyjnych, w ocenie Sądu, powodują, że wymierzenie grzywny w niniejszej sprawie było niecelowe.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli P. N. i M. N., zarzucając orzeczeniu naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 151 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez całkowicie dowolne i arbitralne uzasadnienie okoliczności stanowiących przesłanki wymierzenia organowi grzywny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest zasadne.
Zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, zobowiązany jest do jej przekazania sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi z kolei, iż w razie nie zastosowania się do powyższego obowiązku, Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny.
Grzywna z art. 55 § 1 p.p.s.a. ma mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny charakter, zaś jej celem jest nie tylko doprowadzenie do tego, by organ przekazał sądowi administracyjnemu skargę wraz z aktami sprawy i swoim stanowiskiem, ale także ma ona być sankcją za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Od zasady, iż wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie, dopuszczalne są wyjątki.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności, które mogłyby zostać uznane za przesłankę wymierzenia grzywny Prezydentowi Miasta Krakowa – Zarządowi Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie. Zwróć bowiem należy uwagę na fakt, iż skarżący domagali się ukarania grzywną organu za nieprzekazanie akt administracyjnych, które to znajdowały się już w dyspozycji sądu administracyjnego, a załączone były do sprawy prowadzonej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w sprawie III SA/Kr 787/16, a następnie przed Naczelnym Sądzie Administracyjnym w sprawie I OSK 2815/16. W dniu wniesienia przez skarżących skargi inicjującej sprawę III SA/Kr 640/17, akta, których brak, ich zdaniem, stanowi przesłankę ukarania organu grzywną, były już dołączone do sprawy toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie.
Zgodnie powołanym wyżej art. 54 § 2 p.p.s.a. organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Za niedochowanie ww. obowiązków art. 55 § 1 przewiduje możliwość ukarania organu grzywną. W okolicznościach niniejszej sprawy trudno jednak mówić o obowiązku Prezydenta przekazania akt sprawy, których on nie posiadał, a jednocześnie pozostawały one w dyspozycji sądu. A nawet jeżeliby uznać, że organ uchybił temu obowiązkowi, to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trudno dopatrzeć się w tym jego winy, co wyłącza możliwość ukarania Prezydenta karą grzywny.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.