I OW 80/22

Sprawa dotyczyła sporu o właściwość między Wójtem Gminy K. a Burmistrzem W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o umieszczenie w domu pomocy społecznej. Wójt Gminy K. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie tego sporu, wskazując, że Burmistrz W. powinien być organem właściwym. W uzasadnieniu Wójt podniósł, że wnioskodawca, M.R., mimo zameldowania w Gminie K., wskazał jako miejsce zamieszkania Gminę W., gdzie centrum jego życia życiowego się ześrodkowało. Burmistrz W. wniósł o wskazanie Wójta Gminy K. jako organu właściwego, argumentując, że M.R. jest osobą bezdomną, gdyż ostatnie miejsce jego pobytu nie spełnia przesłanek do uznania go za lokal mieszkalny, a budynek, w którym zamieszkiwał, jest niezdatny do zamieszkania. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpatrując wniosek, odwołał się do przepisów ustawy o pomocy społecznej, w szczególności art. 101 ust. 1, 2 i 2a. Sąd podkreślił, że właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie, a w przypadku osoby bezdomnej – według ostatniego miejsca zameldowania na pobyt stały. Analizując stan faktyczny, NSA stwierdził, że wnioskodawca nie spełnia definicji osoby bezdomnej (art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej), ponieważ posiada zameldowanie na pobyt stały w miejscowości H. (Gmina K.) i nie wykazano, że nie ma możliwości zamieszkania w tym lokalu. Okoliczności dotyczące poprzedniego miejsca zameldowania w M. (Gmina W.) nie miały znaczenia dla ustalenia statusu osoby bezdomnej. Sąd uznał, że fakt opuszczenia miejscowości H. w związku z umieszczeniem w placówkach nie stanowi przesłanki do ustania zamiaru pobytu tam. W konsekwencji, NSA orzekł, że Wójt Gminy K. jest organem właściwym do rozpoznania wniosku.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający