I OW 74/22

I OW 74/22 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2022-10-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Blewązka
Monika Nowicka /przewodniczący/
Zygmunt Zgierski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 4, art. 15 § 1 pkt 4 i § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2022 poz 1
art. 2 ust. 10
Ustawa z dnia 17 grudnia 2021 r. o dodatku osłonowym (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 1360
art. 25
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie NSA Zygmunt Zgierski (spr.) del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 12 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Burmistrza Miasta L. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Burmistrzem Miasta L. a Wójtem Gminy B. przez wskazanie organu właściwego do rozpatrzenia wniosku o ustalenie prawa do dodatku osłonowego postanawia: wskazać Wójta Gminy B. jako organ właściwy w sprawie.
Uzasadnienie
Pismem z [...] maja 2022 r. Burmistrz Miasta L. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu o właściwość zaistniałego między tym organem a Wójtem Gminy B. w sprawie wskazania organu właściwego do rozpatrzenia wniosku o ustalenie prawa do dodatku osłonowego.
W uzasadnieniu organ wskazał, że K.M. wystąpił z wnioskiem o ustalenie prawa do dodatku osłonowego, wskazując jako miejsce zamieszkania miejscowość G. Wnioskodawca wyjaśnił, że przedmiotowy wniosek został przekazany Burmistrzowi Miasta L. przez Wójta Gminy B. z uwagi na pobyt zainteresowanego w L. Jednocześnie wyjaśnił, że adres miejsca zamieszkania wskazany przez organ przekazujący mu sprawę do rozpoznania jest adresem szpitala psychiatrycznego w L., w którym przebywa zainteresowany, w związku z czym nie można uznać go za rzeczywiste miejsce zamieszkania zainteresowanego. Z uwagi na powyższe wnioskodawca domagał się uznania Wójta Gminy B. jako organu właściwego do rozpatrzenia złożonego wniosku.
W odpowiedzi na wniosek Wójt Gminy B. wniósł o wskazanie Burmistrza Miasta L. jako organu właściwego w sprawie. Uzasadniając swoje stanowisko, wskazał, że zainteresowany od kwietnia 2013 r. nie zamieszkuje pod adresem zameldowania w G., a od lutego 2019 r. przebywa w Wojewódzkim Szpitalu Neuropsychiatrycznym w L., w związku z czym G. nie można uznać za miejsce zamieszkania zainteresowanego z uwagi na niespełnienie przesłanki pobytu. W ocenie Wójta przesłanki miejsca zamieszkania zainteresowanego spełnia L., niezależnie od miejsca zameldowania zainteresowanego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 15 § 1 pkt 4 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.
Rozpoznając wniosek Burmistrza Miasta L., należy podkreślić, że ma on na celu rozstrzygnięcie negatywnego sporu o właściwość pomiędzy tym organem a Wójtem Gminy B. Obydwa organy uznają się bowiem za niewłaściwe miejscowo do rozpoznania kwestii rozpatrzenia wniosku o ustalenie prawa do dodatku osłonowego.
Mając na uwadze przedmiot sporu, należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 10 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o dodatku osłonowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 1, z późn. zm.) wniosek o wypłatę dodatku osłonowego składa się w gminie właściwej ze względu na miejsce zamieszkania osoby składającej ten wniosek. Przepisy przywołanej ustawy nie definiują jednocześnie pojęcia "miejsce zamieszkania", w związku z czym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pojęciu temu należy przypisać znaczenie, jakie nadaje mu art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. z 2022 r. poz. 1360 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Analiza tego przepisu wskazuje, że do uznania określonej miejscowości za miejsce zamieszkania określonej osoby konieczne jest przebywanie w tej miejscowości oraz zamiar w niej pobytu przejawiający się co do zasady w postaci koncentracji spraw życiowych, zawodowych i rodzinnych. Wskazać jednocześnie należy, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych pobyt w określonej miejscowości nie musi być pobytem nieprzerwanym, aby uznać ją za miejsce zamieszkania określonej osoby. Natomiast pobyt w zakładzie opieki zdrowotnej, nie może być zakwalifikowany jako miejsce zamieszkania w rozumieniu art. 25 kc, gdyż tego rodzaju placówka lecznicza nie jest przeznaczona do zamieszkiwania i nie może stanowić miejsca, w którym osoby przebywają z zamiarem stałego pobytu (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lutego 2020 r., sygn. akt I OW 213/19).
W rozpoznawanej sprawie zainteresowany przebywa w placówce leczniczej w L. Jednocześnie, składając wniosek o ustalenie prawa do dodatku osłonowego, jako miejsce zamieszkania wskazał G. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe oznacza, że za miejsce zamieszkania zainteresowanego, w rozumieniu art. 2 ust. 10 ustawy o dodatku osłonowym, należy uznać G. położone w gminie B. Powoduje to, że organem właściwym do rozpoznania wniosku zainteresowanego o ustalenie prawa do dodatku osłonowego jest Wójt Gminy B.
Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 4 oraz art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ppsa, orzekł jak w postanowieniu.