I OW 29/23

I OW 29/23 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2023-10-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Blewązka
Jolanta Rudnicka /przewodniczący sprawozdawca/
Monika Nowicka
Symbol z opisem
6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Oddalono wniosek o wyznaczenie organu właściwego do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1899
art. 129 ust. 5 pkt 3
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędziowie sędzia NSA Monika Nowicka sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 13 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z wniosku Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie a Starostą Chrzanowskim w przedmiocie wskazania organu właściwego do wydania decyzji w sprawie odszkodowania za pozbawienie praw do nieruchomości postanawia: oddalić wniosek.
Uzasadnienie
Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a Starostą Chrzanowskim w przedmiocie wskazania organu właściwego do wydania decyzji w sprawie odszkodowania za pozbawienie praw do nieruchomości.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że pismem z dnia 23 marca 2020 r. Starosta Chrzanowski przekazał Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, w trybie art. 65 K.p.a., wniosek S. K. i J. M., kierowany do Starosty Chrzanowskiego o wydanie w trybie art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami decyzji o odszkodowaniu za pozbawienie praw do nieruchomości stanowiącej działki ew. nr [...] położone w R. bez ustalenia odszkodowania, w związku z realizacją zadań związanych z ochroną przeciwpowodziową przez samorząd województwa.
Wskazano, że postanowieniem z dnia 31 maja 2021 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie PGW WP odmówił wszczęcia postępowania w oparciu o art. 61 a § 1 K.p.a., wskazując na inne uzasadnione przyczyny, stanowiące przeszkodę do prowadzenia postępowania. Podniesiono, że w myśl art. 129 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r., poz. 1899 – dalej "u.g.n."), organem uprawnionym do wydania decyzji, której domagają się wnioskodawcy jest starosta. Zatem jedynie on posiada materialnoprawną podstawę do orzekania w przedmiotowym zakresie.
Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez pełnomocnika wnioskodawców. Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2021 r. Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie uchylił w/w postanowienie z dnia 31 maja 2021 r., podzielając stanowisko Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie.
W ocenie wnioskodawcy nie można uznać za prawidłowe przekazania w/w wniosku przez Starostę Chrzanowskiego w trybie art. 65 K.p.a. do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej PGW WP. Uznano, że przedstawiona w uzasadnieniu pisma argumentacja z powołaniem na przepisy, dotycząca własności gruntów oraz reprezentacji Skarbu Państwa, jest nietrafna, gdyż zwrócono się o wydanie aktu władztwa administracyjnego w przedmiotowym zakresie, w trybie ustalenia odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości bez wynagrodzenia przewidzianym przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami. W takim zaś wypadku jedynym organem właściwym do rozpoznania sprawy w tym przedmiocie jest starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej.
Podniesiono, że zadania Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Wód Polskich w zakresie wykonywania władztwa administracyjnego zostały uregulowane przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. 2022 r., poz. 2625). Podkreślono, że zakres orzekania tego organu w trybie administracyjnym został ściśle określony i stanowi zamknięty katalog spraw. Nie jest zatem uzasadnione przekazanie opisanej na wstępie sprawy administracyjnej Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie PGW WP do załatwienia w trybie art. 65 K.p.a., gdyż organ ten nie wykonuje władztwa administracyjnego w przedmiotowym zakresie.
Końcowo wskazano, że wywłaszczenia dokonał samorząd województwa, a powstałe w 2018 r. Wody Polskie nie są następcą prawnym samorządu województwa. Podano, że pisma w tej sprawie zostały skierowane przez Wody Polskie do S. K. i J. M. już w 2018 r. z wyjaśnieniem podstawy odmowy wypłaty odszkodowań.
W odpowiedzi na w/w wniosek o rozstrzygnięcie sporu, Starosta Chrzanowski wskazał, że obecnie większość inwestycji na cele przeciwpowodziowe odbywa się w ramach Projektu Ochrony Przeciwpowodziowej w Dorzeczu Odry i Wisły. Jego koordynatorem są Wody Polskie działające poprzez swoje Zarządy Regionalne. Organ podał, że podstawę prawną do wywłaszczeń na cele przeciwpowodziowe stanowi ustawa z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych (Dz. U. 2021 r., poz. 1812). Dalej wskazano, że kwestia własności wód płynących została uregulowana w ustawie z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. Zgodnie z art. 211 ust. 2 tej ustawy, śródlądowe wody płynące stanowią własność Skarbu Państwa. Jego prawa właścicielskie w tym zakresie wykonują Wody Polskie.
Podniesiono, że istotną przesłanką wydania decyzji orzekającej o wywłaszczeniu nieruchomości, jest konieczność zaistnienia aktu administracyjnego w postaci stosownej decyzji, która była podstawą odjęcia prawa własności. W ocenie Starosty Chrzanowskiego nie jest on organem kompetentnym do wydania decyzji w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość w związku z realizacją zadań związanych z ochroną przeciwpowodziową przez samorząd województwa, za które nie wypłacono odszkodowania.
Organ podał, że po przebadaniu w Sądzie Rejonowym w Chrzanowie ksiąg wieczystych ustalono, iż Skarb Państwa tj. Małopolski Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Krakowie Inspektorat Rejonowy, na wniosek z dnia 19 września 2011 r., dokonał przejęcia przedmiotowych nieruchomości, poprzez założenie KW [...] oraz [...], na podstawie art. 10 ust. 1a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Według Starosty Chrzanowskiego postępowanie wywłaszczeniowe nie zostało przeprowadzone i tym samym nie ma zastosowania art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. Podano, że z akt postępowania wynika, że brak jest decyzji wywłaszczeniowej i nie ma również przepisów przewidujących ustalenie w takim przypadku odszkodowania. Starosta podał, że z zebranego materiału w sprawie wynika, iż postępowanie wywłaszczeniowe jest na etapie niezakończonych negocjacji. W związku z powyższym organ nie ma podstaw do wydania decyzji ustalających odszkodowanie na podstawie z art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 15 § 1 pkt 4 w związku z art. 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Przez spór, o którym mowa w art. 4 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej, jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia konkretnej sprawy (spór pozytywny) lub też żaden z nich nie uważa się za właściwy do jej załatwienia (spór negatywny).
W niniejszej sprawie, Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a Starostą Chrzanowskim w przedmiocie wskazania organu właściwego do wydania decyzji w sprawie odszkodowania za pozbawienie praw do nieruchomości.
Na wstępie należy zwrócić uwagę, że istotne z punktu widzenia oceny właściwości organów administracji jest zidentyfikowanie podlegającego ocenie w ramach postępowania administracyjnego jego przedmiotu, który wynika w niniejszym przypadku z inicjującego postępowanie wniosku (k. 6 akt adm.).
Spór kompetencyjny między organami dotyczy wskazania organu właściwego do wydania decyzji rozstrzygającej w przedmiocie wniosku S. K. i J. M. z 24 lutego 2020 r., złożonego przez profesjonalnego pełnomocnika. We wniosku zwrócono się do Starosty Chrzanowskiego o wydanie na podstawie art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. decyzji ustalającej wartość odszkodowania za przejęte przez samorząd województwa nieruchomości w związku z realizacją zadań związanych z ochroną przeciwpowodziową, za które nie wypłacono odszkodowania.
W uzasadnieniu wniosku o odszkodowanie wskazano, że przedmiotowe działki zostały wydzielone na podstawie decyzji Burmistrza Gminy A. z dnia 21 czerwca 2007 r. w związku z prowadzonymi przez Małopolski Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych pracami mającymi na celu uregulowanie Potoku [...]. Podniesiono, że przez wydzielone działki przebiega koryto potoku. Prace te prowadzono w oparciu o decyzję inwestycji celu publicznego Burmistrza Miasta A. z 21 czerwca 2004 r. Z akt sprawy bezspornie wynika, że przedmiotowe działki były ujęte w decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego.
Przedmiot niniejszej sprawy nierozerwalnie wiąże się z materią regulowaną przepisami Prawa wodnego dotyczy bowiem realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych.
Ze znajdującej się w aktach sprawy decyzji Burmistrza Miasta A. z 21 czerwca 2004 r. wynika, że inwestycja polegała na " usunięciu szkód powodziowych – remont i wykonanie przekopu po śladzie starorzecza na potoku [...]". Lokalizacja inwestycji dotyczyła m.in. działki nr [...] o pow. 0,0139 ha ( z której wydzielono działki nr [...] i [...]) oraz działki nr [...] o pow. 0,0857 ha (z której wydzielono działki nr: [...] o pow. 0,0406 ha, nr [...] o pow. 0,0395 ha i nr [...] o pow. 0,0056 ha). Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego została wydana na podstawie art.50 i art.51 ust.1 pkt 2 obowiązującej w dacie jej wydania ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. Nr 80, poz. 717).
Z kolei z uzasadnienia decyzji z dnia 21 czerwca 2007 r. wydanej przez Burmistrza Gminy A. wynika, że podział nieruchomości wymienionych w decyzji, w tym wydzielenie przedmiotowych działek nastąpiło celem wydzielenia gruntu zajętego pod potok [...] dla potrzeb regulacji prawnych wynikających z wykonywania zadań związanych z ochroną przeciwpowodziową przez samorząd województwa na podstawie art.14 ust.9 ustawy o samorządzie województwa (tj. Dz.U. 2001, Nr 142, poz. 1590 i art.25 ust.4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. ( Dz.U. 133, poz. 872)
Z przywołanego art. 14 ust.1 pkt 9 wynikało, że samorząd województwa wykonuje zadania o charakterze wojewódzkim określone ustawami, w szczególności w zakresie gospodarki wodnej, w tym ochrony przeciwpowodziowej, a szczególności wyposażenia i utrzymania wojewódzkich magazynów przeciwpowodziowych. Z kolei z art. 25 ust.1 pkt 4 ustawy z 13. X.1998 r. wynika, że z dniem 1 stycznia 1999 r. samorząd województwa przejmuje mające siedzibę na obszarze województwa następujące wojewódzkie państwowe jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, w tym zarządy melioracji i urządzeń wodnych.
O tym, że przejęcie działek miało związek z ochroną przeciwpowodziową świadczą opisane powyżej decyzje podziałowa i decyzja lokalizacji inwestycji celu publicznego, a także uzasadnienie wniosku o ustalenie odszkodowania. Wynika to także z Gminnego Programu Ochrony Środowiska dla Gminy A. (patrz: Regionalny System Biuletynów Publicznych w Małopolsce. A. GPOS 9.07.2008 r., https://bip.małopolska.pl). W Programie tym podano: "Część gminy A. od południowej strony na odcinku długości ok. 5,5 km sąsiaduje z korytem Wisły. Na terenie tym leżą 3 sołectwa: [...] zamieszkiwane przez ok. 1350 mieszkańców. Tereny położone w pobliżu rzeki Wisły w planie przestrzennego zagospodarowania określone zostały jako obszar ekologiczny. W przypadku uszkodzenia wału przeciwpowodziowego lub awarii urządzeń hydrotechnicznych obszary te są narażone na zalanie. W wale zlokalizowane są 4 śluzy wałowe i dwie przepompownie, przez które odprowadzana jest woda z zawala do koryta rzeki Wisły. W strefie zagrożonej zalaniem znajdują się następujące obiekty: - przepompownia, - przeprawa promowa na drodze powiatowej [...], - studnie głębinowe zasilające wodociąg [...] - studnia głębinowa, hydrofornia i chlorownia zasilająca wodociąg [...] - oczyszczalnia ścieków w [...]. Długość wałów przeciwpowodziowych na terenie gminy wynosi: Wisła – 3,4 km, [...] – 0,5 km W latach 1999 - 2000 dokonano remontu wału wiślanego na odcinku od [...] do źródeł. W latach 2004-2007 dokonano regulacji i przebudowy koryta potoku [...]. Prace przeprowadza MZMiUW Rejon O."
Ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu z księgi wieczystej wynika, że w dziale II wpisany jest jako właściciel Skarb Państwa – Małopolski Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych – Inspektorat w O., zaś jako podstawę wpisu wskazano art.10 ust.1 A ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Wpisu dokonano 21 września 2011 r.
Zgodnie natomiast z treścią art. 19 ust. 4 ustawy z 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 966), dalej jako "specustawa przeciwpowodziowa", nieruchomości lub ich części ujęte w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji stała się ostateczna.
Z przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych (Dz. wynikało, że organem właściwym do ustalenia odszkodowania w tych sprawach był Wojewoda.
Stosownie bowiem do art. 20 ust. 1 wymienionej ustawy z 2010 r., z tytułu przeniesienia na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego własności nieruchomości, o których mowa w art. 9 pkt 5 lit. a ustawy, właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu tej nieruchomości przysługuje odszkodowanie, w wysokości uzgodnionej między inwestorem, a dotychczasowym właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub osobą, której przysługuje ograniczone prawo rzeczowe do nieruchomości, od odpowiednio Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego. Uzgodnienia dokonuje się w formie pisemnej pod rygorem nieważności. Jeżeli w terminie 2 miesięcy od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu na realizację inwestycji stała się ostateczna, nie dojdzie do uzgodnienia, o którym mowa w ust. 1, wysokość odszkodowania ustala wojewoda w drodze decyzji (art. 20 ust. 2 ww. ustawy).
Powyższy przepis stanowi podstawę do działania organu administracji w zakresie ustalenia odszkodowania.
Zgodnie z obowiązującym wówczas art. 4 ust.1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne ( Dz.U. Nr 115, poz. 1229 ) organami właściwymi w sprawach gospodarowania wodami były:
1) minister właściwy do spraw gospodarki wodnej,
2) Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej - jako centralny organ administracji rządowej, nadzorowany przez ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej,
3) dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej - jako organ administracji rządowej niezespolonej, podlegający Prezesowi Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej,
4) wojewoda,
5) organy jednostek samorządu terytorialnego.
W myśl art. 11 ust.1 wskazanej ustawy prawa właścicielskie w stosunku do wód publicznych stanowiących własność Skarbu Państwa, z zastrzeżeniem art. 13, wykonują:
1) minister właściwy do spraw gospodarki morskiej - w stosunku do wód morza terytorialnego oraz morskich wód wewnętrznych wraz z wodami Zatoki Gdańskiej,
2) Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej - w stosunku do wód istotnych dla kształtowania zasobów wodnych oraz ochrony przeciwpowodziowej, w szczególności wód podziemnych oraz śródlądowych wód powierzchniowych:
a) w potokach górskich i ich źródłach,
b) w ciekach naturalnych, od źródeł do ujścia, o średnim przepływie z wielolecia równym lub wyższym od 2,0 m3/s w przekroju ujściowym,
c) w jeziorach oraz sztucznych zbiornikach wodnych, przez które przepływają cieki, o których mowa w lit. b),
d) granicznych,
e) w śródlądowych drogach wodnych,
3) dyrektor parku narodowego - w stosunku do wód znajdujących się w granicach parku,
4) marszałek województwa, jako zadanie z zakresu administracji rządowej wykonywane przez samorząd województwa - w stosunku do wód istotnych dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa, służących polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby i ułatwieniu jej uprawy, oraz w stosunku do pozostałych wód niewymienionych w pkt 1.
Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1121) do urządzeń melioracji wodnych podstawowych zaliczano między innymi budowle regulacyjne oraz przeciwpowodziowe, jeżeli służyły celom, o których mowa w art. 70 ust. 1 ustawy. Z art. 75 ust. 1 ustawy wynikało natomiast, że programowanie, planowanie, nadzorowanie wykonywania urządzeń melioracji wodnych podstawowych oraz ich utrzymywanie należało do marszałka województwa, który realizował je jako zadania z zakresu administracji rządowej (art. 75 ust. 2 ustawy). A zatem województwo, czyli jednostka samorządu terytorialnego, działając poprzez marszałka województwa, wykonywało te zadania jako zlecone (art. 166 ust. 2 Konstytucji RP), nie będąc przy tym właścicielem ww. urządzeń (art. 72 ust. 1 ustawy). Co równie istotne, zadania, o których mowa w art. 75 ust. 1 ustawy, były to zadania władcze województwa, a nie właścicielskie.
Zmiana stanu prawnego nastąpiła w związku z wejściem w życie ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r. poz. 2268 z późn. zm.), dalej jako "Prawo wodne". Stosownie do treści art. 526 Prawa wodnego, z dniem wejścia w życie ustawy Państwowe Gospodarstwo Wody Polskie (PGWP) wykonują zadania dotychczasowego Prezesa KZGW, dotychczasowych dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej oraz marszałków województw związane z utrzymaniem wód oraz pozostałego mienia Skarbu Państwa związanego z gospodarką wodną, a także inwestycjami w gospodarce wodnej.
Powyższa zmiana stanu prawnego skorelowana została z uchyleniem wspomnianego już art. 14 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 913 z późn. zm.), który – jak wyżej już wskazano - w wersji sprzed zmiany stanowił, że samorząd województwa wykonuje zadania o charakterze wojewódzkim określone ustawami, w szczególności w zakresie gospodarki wodnej, w tym ochrony przeciwpowodziowej, a w szczególności wyposażenia i utrzymania wojewódzkich magazynów przeciwpowodziowych.
Stosownie do treści art. 528 ust. 1 pkt 2 Prawa wodnego, z dniem wejścia w życie ustawy PGWP reprezentują Skarb Państwa oraz wykonują uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do stanowiących własność Skarbu Państwa nieruchomości gruntowych położonych w międzywalu, nieruchomości pod wałami przeciwpowodziowymi oraz wałów przeciwpowodziowych wraz z urządzeniami wodnymi związanymi z nimi funkcjonalnie, przyległych do wód, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy uchylanej w art. 573, a także położonych na tych nieruchomościach budynków oraz innych urządzeń (por. także art.534 ust.5 Prawa wodnego).
Z powyższego wynika, że samorząd województwa wykonywał zadania w zakresie gospodarki wodnej, w tym ochrony przeciwpowodziowej, do wejścia w życie ustawy Prawo wodne z 2017 r. Po zmianie stanu prawnego, tj. po wejściu w życie Prawa wodnego, od dnia 2018 r. samorząd województwa utracił jakąkolwiek kompetencję do wykonywania wskazanych powyżej zadań. Świadczy o tym również treść art. 526 Prawa wodnego, który stanowi o przejęciu przez WP dotychczasowych zadań marszałków województw w tym zakresie, jak też fakt, że w ustawie z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa uchylono pkt 9 ust. 1 w art. 14, który nakładał na województwo obowiązek realizacji zadań rządowych zleconych województwu w zakresie gospodarki wodnej, w tym ochrony przeciwpowodziowej.
Wszystkie kompetencje i obowiązki województwa dotyczące zadań zleconych z zakresu gospodarki wodnej, przeszły z mocy prawa, na PGWP, które stało się reprezentantem Skarbu Państwa oraz wykonawcą uprawnień właścicielskich Skarbu Państwa w stosunku do stanowiących własność Skarbu Państwa nieruchomości gruntowych położonych w międzywalu, nieruchomości pod wałami przeciwpowodziowymi oraz wałów przeciwpowodziowych wraz z urządzeniami wodnymi związanymi z nimi funkcjonalnie, przyległych do wód, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy uchylanej w art. 573, a także położonych na tych nieruchomościach budynków oraz innych urządzeń.
Czym innym jest jednak określenie podmiotu zobowiązanego do zapłaty odszkodowania, a czym innym wskazanie organu do jego ustalenia. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że ustawa z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych (Dz.U. z 2021, poz.1812) nadal obowiązuje a decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje wojewoda ( art. 20 ust. 3).
Z tych względów, skoro żaden z pozostających w sporze organów nie jest właściwy do wydania decyzji, to Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., wniosek oddalił.