I OW 209/24

Naczelny Sąd Administracyjny2025-02-19
NSAAdministracyjneŚredniansa
spór o właściwośćpomoc społecznazasiłek okresowyosoba bezdomnawłaściwość miejscowagminaNSA

NSA wskazał Burmistrza Miasta J. jako organ właściwy do rozpatrzenia wniosku o zasiłek okresowy i świadczenie na żywność, uznając, że wnioskodawczyni nie jest osobą bezdomną, a jej miejscem zamieszkania jest J.

Burmistrz Miasta S. wystąpił do NSA z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu o właściwość z Burmistrzem Miasta J. w sprawie wniosku B.D. o zasiłek okresowy i świadczenie na żywność. Burmistrz S. uważał się za niewłaściwego, wskazując na miejsce zamieszkania wnioskodawczyni w J. NSA, analizując definicję osoby bezdomnej z ustawy o pomocy społecznej, stwierdził, że wnioskodawczyni nie spełnia tych kryteriów, mimo że mieszka w lokalu bez prądu. W związku z tym, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania, którym w tym przypadku jest J.

Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął spór o właściwość pomiędzy Burmistrzem Miasta S. a Burmistrzem Miasta J. w przedmiocie ustalenia organu właściwego do rozpoznania wniosku B.D. o przyznanie zasiłku okresowego i świadczenia pieniężnego na zakup żywności. Burmistrz Miasta S. wystąpił z wnioskiem o wskazanie organu właściwego, argumentując, że wnioskodawczyni mieszka w J. i nie można jej uznać za osobę bezdomną. Naczelny Sąd Administracyjny, odwołując się do art. 101 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej oraz definicji osoby bezdomnej zawartej w art. 6 pkt 8 tej ustawy, stwierdził, że wnioskodawczyni nie spełnia przesłanek do uznania jej za osobę bezdomną. Mimo zamieszkiwania w lokalu bez prądu, lokal ten posiadał dostęp do bieżącej wody, toalety i podstawowe wyposażenie, co wykluczało zastosowanie definicji osoby bezdomnej. Sąd podkreślił, że właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie, a w tym przypadku było to Miasto J., gdzie wnioskodawczyni koncentrowała swoje interesy życiowe. W konsekwencji, NSA wskazał Burmistrza Miasta J. jako organ właściwy do rozpatrzenia wniosku.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (2)

Odpowiedź sądu

Właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej.

Uzasadnienie

Sąd uznał, że wnioskodawczyni nie spełnia definicji osoby bezdomnej zawartej w ustawie o pomocy społecznej, ponieważ mieszka w lokalu mieszkalnym z dostępem do podstawowych mediów i wyposażenia. W związku z tym, właściwość miejscową należy ustalać na podstawie miejsca zamieszkania, a nie ostatniego miejsca zameldowania.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

inne

Przepisy (6)

Główne

u.p.s. art. 101 § 1

Ustawa o pomocy społecznej

Właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie.

p.p.s.a. art. 15 § 1 pkt 4

Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego.

p.p.s.a. art. 4

Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Zakres kognicji NSA w sprawach sporów o właściwość.

p.p.s.a. art. 15 § 2

Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Podstawa do orzekania przez NSA w sprawach sporów o właściwość.

Pomocnicze

u.p.s. art. 101 § 2

Ustawa o pomocy społecznej

W przypadku osoby bezdomnej właściwą miejscowo jest gmina ostatniego miejsca zameldowania tej osoby na pobyt stały.

u.p.s. art. 6 § 8

Ustawa o pomocy społecznej

Definicja osoby bezdomnej: osoba niezamieszkująca w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i niezameldowaną na pobyt stały, w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności, a także osoba niezamieszkująca w lokalu mieszkalnym i zameldowana na pobyt stały w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Wnioskodawczyni nie spełnia definicji osoby bezdomnej z ustawy o pomocy społecznej. Właściwość miejscową należy ustalać na podstawie miejsca zamieszkania, a nie ostatniego miejsca zameldowania, gdy wnioskodawca nie jest osobą bezdomną. Miejscem zamieszkania wnioskodawczyni jest Miasto J., gdzie koncentrowała swoje interesy życiowe.

Godne uwagi sformułowania

ustawa o pomocy społecznej nie posługuje się wyrażeniem "osoba bezdomna" w znaczeniu powszechnym, gdyż akt ten zawiera własną definicję tego pojęcia ustawa rozumie przez osobę bezdomną: osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym [...] i niezameldowaną na pobyt stały, [...] a także osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym i zameldowaną na pobyt stały w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania W przypadku każdego z tych stanów przewidziane w ustawie przesłanki muszą występować łącznie

Skład orzekający

Jerzy Siegień

przewodniczący

Marek Stojanowski

sprawozdawca

Marian Wolanin

członek

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Ustalanie właściwości miejscowej organu pomocy społecznej w przypadku wnioskodawców niebędących osobami bezdomnymi, interpretacja definicji osoby bezdomnej."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji sporów o właściwość między organami JST w zakresie pomocy społecznej.

Wartość merytoryczna

Ocena: 5/10

Sprawa dotyczy praktycznego zastosowania definicji osoby bezdomnej i ustalenia właściwości miejscowej organu pomocy społecznej, co jest istotne dla prawników zajmujących się prawem administracyjnym i socjalnym.

Kto odpowiada za pomoc społeczną? NSA rozstrzyga spór o właściwość między gminami.

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
I OW 209/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-02-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Siegień /przewodniczący/
Marek Stojanowski /sprawozdawca/
Marian Wolanin
Symbol z opisem
6320 Zasiłki celowe i okresowe
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne
Spór kompetencyjny/Spór o właściwość
Skarżony organ
Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku
Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 901
art. 6 pkt 8, art. 101 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 4, art. 15 § 1 pkt 4, § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie NSA Marek Stojanowski (spr.) NSA Marian Wolanin po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Burmistrza Miasta S. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Burmistrzem Miasta S. a Burmistrzem Miasta J. przez wskazanie organu właściwego do rozpatrzenia wniosku o przyznanie zasiłku okresowego i świadczenia pieniężnego na zakup żywności postanawia wskazać Burmistrza Miasta J. jako organ właściwy w sprawie.
Uzasadnienie
PISMEM Z 8 SIERPNIA 2024 R. BURMISTRZ MIASTA S. WYSTĄPIŁ Z WNIOSKIEM O ROZSTRZYGNIĘCIE SPORU O WŁAŚCIWOŚĆ ZAISTNIAŁEGO MIĘDZY TYM ORGANEM A BURMISTRZEM MIASTA J. W SPRAWIE WSKAZANIA ORGANU WŁAŚCIWEGO DO ROZPATRZENIA WNIOSKU B.D. O POMOC FINANSOWĄ W FORMIE ZASIŁKU OKRESOWEGO, ŚWIADCZENIA PIENIĘŻNEGO NA ZAKUP ŻYWNOŚCI.
W uzasadnieniu organ wskazał, że zainteresowana przebywa podobnie jak jej ojciec i syn na terenie J. Zainteresowana mieszka w mieszkaniu pozbawionym prądu, ale czystym, z dostępem do bieżącej zimnej wody, z dostępem do toalety, wyposażonym w niezbędne sprzęty gospodarstwa domowego, w związku z czym nie można jej uznać za osobę bezdomną. W ocenie wnioskodawcy uzasadnia to określenie właściwości miejscowej organu na podstawie miejsca zamieszkania zainteresowanej.
Odpowiedzi na wniosek nie udzielono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 15 § 1 pkt 4 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.
Rozpoznając wniosek Burmistrza Miasta S. należy podkreślić, że ma on na celu rozstrzygnięcie negatywnego sporu o właściwość pomiędzy tym organem a Burmistrzem Miasta J. Obydwa organy uznają się bowiem za niewłaściwe miejscowo do rozpatrzenia wniosku zainteresowanej o udzielenie jej pomocy finansowej.
Mając na uwadze przedmiot sporu, należy wskazać, że zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2023 r. poz. 901, z późn. zm.), dalej: u.p.s., właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie. Jednocześnie w przypadku osoby bezdomnej – w myśl art. 101 ust. 2 u.p.s. – właściwą miejscowo jest gmina ostatniego miejsca zameldowania tej osoby na pobyt stały. Odnotować przy tym wypada, że ustawa o pomocy społecznej nie posługuje się wyrażeniem "osoba bezdomna" w znaczeniu powszechnym, gdyż akt ten zawiera własną definicję tego pojęcia. Zgodnie bowiem z art. 6 pkt 8 u.p.s. przez osobę bezdomną ustawa rozumie osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i niezameldowaną na pobyt stały, w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności, a także osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym i zameldowaną na pobyt stały w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania. Tym samym przepis ten przewiduje dwa odrębne stany faktyczne, pozwalające na uznanie osoby za bezdomną. Pierwszy z nich odnosi się do osoby, która nie mieszka w lokalu mieszkalnym i jednocześnie nie posiada stałego zameldowania. Natomiast drugi stan dotyczy osoby niezamieszkującej w lokalu mieszkalnym, posiadającej stałe zameldowanie w lokalu, w którym nie ma jednak możliwości zamieszkania. W przypadku każdego z tych stanów przewidziane w ustawie przesłanki muszą występować łącznie (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2021 r., sygn. akt I OW 310/20, czy z 8 stycznia 2025 r., sygn. akt I OW 183/24).
Jak wynika z akt sprawy, zainteresowana mieszka w lokalu mieszkalnym posiadającym centralne ogrzewanie, toaletę, bieżącą zimną wodę i podstawowe wyposażenie. Oznacza to, że zainteresowana nie spełnia przesłanek uznania jej za osobę bezdomną, pomimo tego, że identyfikuje się jako taka, co wynika z wywiadu środowiskowego. Na powyższe spostrzeżenia nie wpływa także okoliczność, że z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego nie wynika, na jakiej podstawie prawnej zajmuje lokal znajdujący się w J. Okoliczność ta jest bowiem pozbawiona prawnego znaczenia z punktu widzenia definicji osoby bezdomnej zawartej w art. 6 pkt 8 u.p.s. Jednocześnie z uwagi na miejsce pobytu, miejsce złożenia wniosku o udzielenie pomocy ze środków pomocy społecznej oraz fakt okresowego korzystania z pomocy ojca również zamieszkującego w J. przyjąć należy, że miejscem zamieszkania zainteresowanej jest Miasto J. W nim bowiem zainteresowana koncentrowała w momencie złożenia wniosku swoje interesy życiowe.
W świetle powyższych ustaleń w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do uznania, że właściwość miejscowa organu, który powinien rozpatrzyć wniosek zainteresowanej, powinna być ustalana z uwzględnieniem kryterium ostatniego miejsca zamieszkania na pobyt stały. W tym stanie rzeczy zgodnie z art. 101 ust. 1 u.p.s. za organ właściwy w sprawie należało uznać Burmistrza Miasta J.
Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 4 oraz art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI