I OSK 96/06

I OSK 96/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-08-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-01-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Borowiec
Tomasz Zbrojewski /sprawozdawca/
Wojciech Chróścielewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne
Służba Bezpieczeństwa
Skarżony organ
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 188
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędziowie NSA Małgorzata Borowiec Tomasz Zbrojewski(spr.) Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1179/05 w sprawie ze skargi R. M. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wysługi lat dla celów uposażeniowych i nagrody rocznej 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...]. nr [...]; 2. zasądza od Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na rzecz R. M. kwotę 135 (słownie: sto trzydzieści pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 września 2005 roku (sygn. akt II SA/Wa 1179/05) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. M. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (ABW) z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie ustalenia wysługi lat dla celów uposażeniowych i nagrody rocznej.
Uzasadniając powyższe orzeczenie Sąd I instancji podał, że Szef ABW rozkazem personalnym z dnia [...] roku na podstawie art. 230 ust. 1 pkt 2, ust. 7, ust. 8 i art. 230 ust. 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 roku o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U. Nr 74, poz. 676 ze zm.) – dalej zwanej "ustawą o ABW" - wypowiedział stosunek służbowy i zwolnił starszego chorążego R. M. ze służby w ABW w terminie jednego miesiąca od zapoznania się z rozkazem. Organ pismem z dnia 5 lipca 2002 roku powiadomił o tym rozkazie R. M. Ponieważ pismo powyższe zostało uznane za doręczone na podstawie art. 44 k.p.a. Szef ABW za datę zwolnienia ze służby uznał dzień 23 sierpnia 2002 roku. R. M. z powyższym rozkazem zapoznał się w dniu 7 października 2002 roku i w dniu 12 października 2002 roku złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz wniosek o przywrócenie terminu do jego złożenia.
Szef ABW postanowieniem z dnia 28 października 2002 roku odmówił przywrócenia terminu. Postanowienie powyższe zostało utrzymane w mocy postanowieniem z dnia 25 listopada 2002 roku.
Postanowieniem z dnia 31 grudnia 2002 roku Szef ABW na podstawie art. 134 k.p.a. uznał wniosek R. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy za złożony z uchybieniem terminu. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi R. M. na postanowienia Szefa ABW z dnia 25 listopada 2002 roku oraz z dnia 31 grudnia 2002 roku, wyrokami z dnia 8 maja 2003 roku (sygn. akt II SA 4131/02 i II SA 495/03) stwierdził nieważność odpowiednio postanowienia z dnia 25 listopada 2002 roku i poprzedzającego je postanowienia z dnia 28 października 2002 roku oraz postanowienia z dnia 31 grudnia 2002 roku.
Następnie Szef ABW w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, rozkazem personalnym z dnia 17 lipca 2003 roku, utrzymał w mocy rozkaz personalny z dnia 29 czerwca 2002 roku o wypowiedzeniu stosunku służbowego i zwolnieniu ze służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi na powyższy rozkaz, wyrokiem z dnia 27 lipca 2004 roku (sygn. akt II SA/Wa 998/04) uchylił zaskarżony rozkaz personalny z dnia 17 lipca 2003 roku oraz poprzedzający go rozkaz z dnia 29 czerwca 2002 roku.
Rozkazem personalnym z dnia 10 grudnia 2004 roku Szef ABW mianował R. M. na stanowisko służbowe w ABW i ustalił dla celów uposażenia i nagrody jubileuszowej na dzień 8 listopada 2004 roku wysługę 16 lat, 2 miesięcy i 3 dni. Rozkazowi temu nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
R. M. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem wyżej opisanego rozkazu personalnego w zakresie ustalenia łącznej wysługi lat pozostawania w służbie i zaliczenia do wysługi okresu ustalonego wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2003 roku (sygn. akt II SA 4131/02 i II SA 495/03), tj. okresu od 23 sierpnia 2002 roku do 23 sierpnia 2003 roku. Rozpoznawszy powyższy wniosek organ administracji rozkazem personalnym z dnia [...] roku nr [...] uchylił rozkaz personalny z dnia 10 grudnia 2004 roku w części dotyczącej wysługi lat dla celów uposażeniowych oraz nagrody jubileuszowej i ustalił wysługę na dzień 8 listopada 2004 roku w wymiarze 16 lat, 4 miesięcy i 20 dni, zaliczając do wysługi, jako okres służby, czas od dnia 23 sierpnia 2002 roku do 7 listopada 2002 roku.
Od powyższego rozkazu R. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się uchylenia zaskarżonego rozkazu w części odmowy zaliczenia do wysługi lat dla celów uposażenia i nagrody jubileuszowej okresu od 8 listopada 2002 roku do 22 lipca 2003 roku. Zdaniem skarżącego jego sytuacji prawnej nie kształtuje rozkaz personalny z dnia 29 czerwca 2002 roku w przedmiocie zwolnienia ze służby, lecz decyzja z dnia 17 lipca 2003 roku utrzymująca ten rozkaz w mocy. Z faktu zapoznania się z decyzją w dniu 22 lipca 2003 roku skarżący wywiódł, iż zwolnienie należy liczyć od tej daty. W ocenie skarżącego ustawa o ABW nie wyłącza stosowania k.p.a. wobec czego należy stosować art. 130 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż uznanie przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 kwietnia 2004 roku (sygn. akt K 45/02, opubl. OTK-A 2004/4/30) niekonstytucyjności przepisu art. 230 ust. 1 pkt 2 ustawy o ABW miało ten skutek, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 lipca 2004 roku (sygn. akt II SA/Wa 998/04) uchylił decyzje Szefa ABW w przedmiocie wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego i określił, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości. Sąd I instancji wyjaśnił, że wyrok uwzględniający skargę jest w określonym przedziale czasowym nieprawomocny, co oznacza, że nie wywołuje jeszcze skutku w odniesieniu do zaskarżonego aktu lub czynności, które ciągle mają cechy decyzji ostatecznej. Wyrok ten wywołuje skutki na przyszłość od dnia uprawomocnienia się. W tym stanie rzeczy do dnia poprzedzającego dzień uprawomocnienia się wyżej wskazanego wyroku rozkazy personalne Szefa ABW rodziły skutki prawne (skutki zwolnieniowe). Tylko wyrok stwierdzający nieważność prowadziłby do całkowitego zniesienia skutków prawnych wydanych decyzji.
W ocenie Sądu I instancji organ administracji prawidłowo ustalił na dzień 8 listopada 2004 roku (data uprawomocnienia się wyroku z dnia 27 lipca 2004 roku) staż służby dla celów uposażeniowych i nagrody jubileuszowej, uwzględniając w wysłudze okres od 23 sierpnia 2002 roku do 7 listopada 2002 roku, ponieważ w okresie od dnia 8 listopada 2002 roku do dnia 7 listopada 2004 roku stosunek służbowy starszego chorążego Ryszarda Mączki nie istniał.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił stanowisko organu administracji, że określenie w art. 230 ust. 4 ustawy o ABW okresu wypowiedzenia w sposób sztywny powoduje, iż w stosunku do decyzji o zwolnieniu ze służby z zastrzeżeniem terminu wypowiedzenia, nie mają zastosowania przepisy k.p.a., uzależniające wykonalność (skuteczność) decyzji od uzyskania przymiotu ostateczności (art. 130 § 1 k.p.a.). Powołując się na stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2002 roku (sygn. akt II SA 610/02, opubl. Lex nr 81806) stwierdził, iż przepisy pragmatyki służbowej w tym zakresie stanowią lex specialis do przepisów k.p.a. regulujących kwestię wykonalności decyzji administracyjnych.
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2005 roku R. M. reprezentowany przez pełnomocnika, zaskarżając orzeczenie w całości, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a ponadto o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Strona wnosząca skargę kasacyjna zarzuciła:
- naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 230 ust. 4 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu przez przyjęcie, iż przepis ten wyłącza zastosowanie - w zakresie nim uregulowanym - przepisów k.p.a.;
- naruszenie przepisów postępowania przez błędne zastosowanie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zwana "p.p.s.a." – i błędne niezastosowanie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż przy wydawaniu rozkazu personalnego Szefa ABW nr [...] z dnia [...] roku nie nastąpiło naruszenie przepisu art. 130 § 1 k.p.a., a w konsekwencji oddalenie skargi zamiast jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu środka odwoławczego podniesiono, iż przepisy ustawy o ABW nie dają podstaw do przyjęcia, że art. 230 ust. 4 ustawy o ABW wyłącza zastosowanie przepisów k.p.a. Takie stanowisko zajęły również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 maja 2003 roku (sygn. akt II SA 495/03) oraz Wojewódzki Sądu Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 listopada 2005 roku (sygn. akt II SA/Wa 1694/05) uprzednio orzekające w sprawach związanych z wypowiedzeniem skarżącemu stosunku służbowego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu, w świetle przepisu art. 230 ust. 4 ustawy o ABW przez "pismo" należy rozumieć decyzję administracyjną o wypowiedzeniu stosunku służbowego i zwolnieniu ze służby - stanowisko takie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 19 lutego 2004 roku (sygn. akt II SAB 264/03, II SAB 283/03, II SAB 259/03). Autor odpowiedzi na skargę kasacyjną przytoczył również fragmenty uzasadnień wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2003 roku (sygn. akt II SAB 257/03 i II SAB 258/03), z których wynika, że decyzja o wypowiedzeniu funkcjonariuszowi ABW stosunku służbowego wywołuje skutek prawny z chwilą upływu 1 miesiąca od czasu doręczenia funkcjonariuszowi tej decyzji, a sztywne określenie w art. 230 ust. 4 ustawy o ABW okresu wypowiedzenia prowadzi do wniosku, że w stosunku do decyzji o zwolnieniu ze służby z zastrzeżeniem terminu wypowiedzenia nie ma zastosowania art. 130 § 3 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
Dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia pod względem zgodności z prawem materialnym i procesowym, Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości kwestionowanego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej.
Rozpoznając sprawę w określonych powyżej granicach, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 230 ust. 4 ustawy o ABW w zakresie wzajemnego stosunku wspomnianego przepisu i art. 130 k.p.a. Przepis art. 230 ust. 4 ustawy o ABW stanowi, iż stosunek służbowy wypowiedziany w trybie określonym w ust. 1 pkt 2 powołanego przepisu ulega rozwiązaniu w terminie 1 miesiąca od dnia doręczenia funkcjonariuszowi pisma o wypowiedzeniu. Takie jednoznaczne określenie początku i końca terminu biegu okresu wypowiedzenia prowadzi do wniosku, że w stosunku do rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby z zastrzeżeniem terminu wypowiedzenia nie mają zastosowania przepisy k.p.a. uzależniające skuteczność decyzji od uzyskania przymiotu ostateczności. Regulacja zawarta w art. 230 ust. 4 ustawy o ABW, co do rozpoczęcia biegu wypowiedzenia i jego zakończenia ze skutkiem zwolnienia ze służby, odpowiada w istocie hipotezie art. 130 § 3 pkt 2 k.p.a. W tym zakresie przepisy ustawy o ABW stanowią lex specialis w stosunku do przepisów k.p.a. regulujących kwestię wykonalności decyzji administracyjnych. Stanowisko takie, wyrażone zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny w dwóch niepublikowanych wyrokach z dnia 7 listopada 2003 roku (sygn. akt II SAB 257/03 i II SAB 258/03,) i jest ono w całości podzielane przez skład orzekający w niniejszej sprawie. Również na gruncie przepisów dotyczących pragmatyki służbowej żołnierzy zawodowych, które w podobny sposób regulują rozwiązanie stosunku służbowego za wypowiedzeniem, Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 15 kwietnia 2002 roku (sygn. akt II SA 610/02, opubl. Lex nr 81806) i z dnia 18 lutego 2002r. ( sygn. akt OSA 9/01,opubl. ONSA 2002, z. 3, poz.97) wyraził takie samo stanowisko. Fakt złożenia przez skarżącego wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, wobec powyższych rozważań, nie ma zatem żadnego znaczenia dla oceny skuteczności rozwiązania stosunku służbowego. Także uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozkazu (decyzji) w przedmiocie zwolnienia ze służby nie powoduje reaktywowanie wstecz stosunku służbowego. Z chwila uprawomocnienia się wyroku wywołuje on jedynie skutki prawne na przyszłość (ex nunc) – (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2001 roku, sygn. akt II SA 324/01, opubl. Lex nr 84345).
W rozpoznawanej sprawie nie można natomiast powiedzieć, że zarzut naruszenia przepisu art. 230 ust 4 ustawy o ABW przez błędną jego wykładnię jest całkowicie niezasadny. O błędnej wykładni można mówić w przypadku mylnego zrozumienia treści przepisu, tj. nieprawidłowego zrekonstruowania hipotezy normy prawnej. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji pominął, że hipoteza normy prawnej kształtowanej treścią art. 230 ust. 4 ustawy o ABW może być konstruowana jedynie z uwzględnieniem treści ust. 1 oraz ust. 7 powyższego przepisu i wymienionych w nim jednostek redakcyjnych ustawy. Zawarty w treści art. 230 ust. 7 ustawy o ABW zwrot "wobec funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 3 i 4, przepisów art. 60 ust. 4 oraz art. 63 nie stosuje się" wskazuje na niesamodzielność treściową art. 230 ust. 4 ustawy o ABW i konieczność wiązania go z innymi przepisami wskazanej ustawy. Art. 60 ust. 4 przewiduje tzw. "okres ochronny" funkcjonariusza zwalnianego ze służby na skutek likwidacji jednostki organizacyjnej Agencji lub jej reorganizacji połączonej ze zmniejszeniem obsady etatowej, jeżeli przeniesienie funkcjonariusza do innej jednostki organizacyjnej Agencji lub na niższe stanowisko służbowe jest niemożliwe. W takim przypadku zwolnienie ze służby następuje po upływie 6 miesięcy, a ze służby przygotowawczej – po upływie 3 miesięcy od dnia podjęcia decyzji o likwidacji jednostki organizacyjnej Agencji lub jej reorganizacji. Wprawdzie art. 230 ust. 7 ustawy o ABW wyłączał stosowanie art. 60 ust. 4, jednakże Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2004 roku (sygn. akt K 45/02, opubl. OTK-A 2004/4/30) stwierdził jego niekonstytucyjność w zakresie, w jakim przepis ten wyłączał stosowanie przepisów art. 60 ust. 4 oraz art. 63 ustawy o ABW do funkcjonariusza, o którym mowa w art. 230 ust. 4 tej ustawy. Jednocześnie w wyroku tym stwierdzono niekonstytucyjność przepisu art. 230 ust.1 pkt 2 ustawy o ABW, co musi wywoływać konsekwencje w odniesieniu do stosowania przepisu art. 230 ust. 4 tej ustawy. Skutkiem powyższego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego była utrata mocy wiążącej przepisu art. 230 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 ustawy o ABW. Nie oznacza to jednak, iż rozkaz personalny o rozwiązaniu ze skarżącym stosunku służbowego przez wypowiedzenie nie wywołał skutków prawnych w postaci ustania stosunku służbowego. Stosunek ten ustał, jednakże nie w terminie miesięcznym od daty zapoznania funkcjonariusza z treścią rozkazu ( art. 230 ust. 4 ) lecz w terminie określonym w art. 60 ust. 4 ustawy o ABW, to jest po upływie 6 miesięcy od daty wejścia w życie ustawy o ABW. Jak wywiódł Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyżej wyroku, wypowiedzenie stosunku służby lub złożenie propozycji nowych warunków służby na podstawie art. 230 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy wiąże się ze zniesieniem Urzędu Ochrony Państwa i utworzeniem w to miejsce dwóch Agencji. Zniesienie UOP jest zmianą organizacyjną, a nie strukturalną i w ocenie Trybunału Konstytucyjnego nie stanowi podstawy uzasadniającej wyłączenie stosowania przepisów ochronnych, w stosunku do niektórych funkcjonariuszy ABW oraz AW.
Uwzględniając treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego, należy przyjąć, iż przez reorganizację jednostki Agencji, o której mowa w art. 60 ust. 4, rozumieć również trzeba likwidację poprzednika ABW, tzn. Urzędu Ochrony Państwa. Konsekwentnie zatem, jeżeli zwolnienie ze służby nastąpiło w trybie art. 230 ust. 1 pkt 2, to rozwiązanie stosunku służbowego nie mogło nastąpić wcześniej niż po upływie 6 miesięcy od dnia likwidacji Urzędu Ochrony Państwa. Ponieważ instytucja ta został zniesiona na mocy art. 221 ustawy o ABW, to chwilą, w której rozpoczął swój bieg sześciomiesięczny okres ochronny przewidziany w art. 60 ust. 4, jest dzień wejścia w życie wskazanej ustawy, tj. 29 czerwca 2002 roku.
Sześciomiesięczny okres ochronny funkcjonariuszy UOP, którzy z chwilą wejścia w życie ustawy o ABW stali się funkcjonariuszami ABW, zwalnianych we wskazanym wyżej trybie, upływał zatem w dniu 29 grudnia 2002 roku i to z tym dniem skuteczny stał się rozkaz personalny Szefa ABW z dnia 29 czerwca 2002 roku o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego i zwolnieniu ze służby. Konkludując, w przedstawionym wyżej zakresie, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego należy uznać za zasadny. Należy w tym miejscu podnieść także, że wcześniejsze rozważania dotyczące odmowy zastosowania w sprawie przepisu art. 130 kpa wobec unormowania zawartego w art. 230 ust. 4 ustawy o ABW, odnoszą się także do przepisu art. 60 ust. 4 tej ustawy. Przepis ten również w sposób jednoznaczny określa początek i koniec biegu terminu, po którym następuje zwolnienie funkcjonariusza ze służby.
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik R. M. zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a. przez jego błędne zastosowanie. Podnieść należy, iż błędne oddalenie skargi, lub błędne jej uwzględnienie, nie sprowadza się wyłącznie do błędnego zastosowania art. 145 albo art. 151 p.p.s.a., lecz polega na błędzie popełnionym w fazie wcześniejszej, a mianowicie w fazie kontroli decyzji, poprzedzającej fazę wydania orzeczenia. Błędne rozstrzygnięcie jest jedynie następstwem błędu zasadniczego, wynikającego z nieprawidłowej kontroli przejawu działalności organu administracji. Oddalenie, odrzucenie skargi albo uchylenie zaskarżonego aktu administracyjnego jest jedynie konsekwencją zastosowania przez wojewódzki sąd administracyjny innych przepisów procedury sądowoadminstracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2004 roku, sygn. akt FSK 80/04, opubl. ONSAiWSA 2004/1/12; B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz , Zakamycze 2005, str. 412).
Fakt, iż przepis art. 151 p.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej dostrzegł również autor skargi kasacyjnej, który zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. powiązał z zarzutem naruszenia przepisu art. 130 k.p.a. Zarzut ten jest jednakże niezasadny, ponieważ przepis art. 130 k.p.a. nie ma w sprawie zastosowania. Uznając, iż przepis art. 230 ust. 4 ustawy o ABW stanowi lex specialis do art. 130 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny przesądził o prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który nie uwzględnił postanowień art. 130 k.p.a. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia przepisów postępowania nie mógł zostać uznany za trafny.
Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny pragnie podnieść, iż skarżący od stycznia 2003 roku był zatrudniony w Policji. Okres ten zgodnie z postanowieniami § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 roku w sprawie zasad i trybu zaliczania okresów służby, pracy i innych okresów do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz.U. Nr 172, poz. 1407) został zaliczony skarżącemu do wysługi lat dla celów uposażeniowych i nagrody rocznej. Wobec tego żądanie zaliczenia do wysługi lat okresu, w którym skarżący służył w Policji jest bezprzedmiotowe.
Mając na uwadze przytoczone wyżej rozważania Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż w sprawie doszło jedynie do naruszenia przepisów prawa materialnego. Wobec powyższego na podstawie art. 188 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2005 roku, rozpoznał skargę i uchylił decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] roku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 1 w związku z art. 206 p.p.s.a., gdzie wysokość wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego będącego radcą prawnym ustalono na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).