I OSK 949/13

I OSK 949/13 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2016-03-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-04-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Marek Stojanowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne
Zawieszenie/podjęcie postępowania
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1918/12 - Wyrok WSA w Warszawie z 2013-01-30
I OSK 805/16 - Wyrok NSA z 2016-05-25
Skarżony organ
Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku
Podjęto zawieszone postępowanie
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 125 § 1 pkt 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej w sprawie ze skargi kasacyjnej Ministra Sprawiedliwości od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1918/12 w sprawie ze skargi J. P. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia: podjąć zawieszone postępowanie kasacyjne
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 października 2014 r. sygn. akt I OSK 949/13 Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie kasacyjne w sprawie ze skargi kasacyjnej Ministra Sprawiedliwości od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1918/12 w sprawie ze skargi J. P. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawie zachodziły przesłanki umożliwiające i uzasadniające zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej, jako: "P.p.s.a.").
Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu ustalił, że przed Trybunałem Konstytucyjnym zawisły dwie sprawy, w których podmioty inicjujące postępowanie zwróciły się o zbadanie zgodności z Konstytucją przepisu art. 75 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm., dalej, jako: "u.s.p.").
Pierwsza z tych spraw jest wynikiem wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego w dniu 22 października 2012 r. skargi konstytucyjnej, w której wystąpiono o stwierdzenie niezgodności:
1) art. 75 § 1, 3 i 4 u.s.p. z art. 45 ust. 1, art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji RP, w takim zakresie, w jakim regulacja nie przewiduje możliwości złożenia odwołania od negatywnej decyzji Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie wniosku sędziego o przeniesienie na inne miejsce służbowe i tym samym narusza normy konstytucyjne gwarantujące prawo do sądu, prawo do zaskarżenia orzeczeń zapadłych w pierwszej instancji i dwuinstancyjność postępowania sądowego;
2) art. 71 § 1, 3 i 4 u.s.p. z art. 31 ust. 1 i 3, art. 47, art. 52 ust. 1, art. 65 ust. 1 i art. 75 Konstytucji, w takim zakresie, w jakim regulacja nie wskazuje przesłanek, jakimi powinien kierować się Minister Sprawiedliwości rozpoznając wniosek sędziego o przeniesienie na inne miejsce służbowe, w tym przesłanek, które mogą stanowić przeszkodę do uwzględnienia wniosku o przeniesienie oraz przesłanek, w tym dotyczących sytuacji rodzinnej, życiowej i mieszkaniowej sędziego, których istnienie stanowiłoby podstawę do obligatoryjnego lub fakultatywnego obowiązku uwzględnienia wniosku o przeniesienie, niezwłocznie bądź w określonym okresie czasu, a także maksymalnego okresu czasu oczekiwania, po upływie którego uwzględnienie wniosku sędziego o przeniesienie na inne miejsce służbowe byłoby obligatoryjne.
Powyższą skargę konstytucyjną Trybunał Konstytucyjny przyjął do rozpatrzenia, a sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt SK 30/14.
Druga sprawa jest skutkiem pytania prawnego przedstawionego Trybunałowi Konstytucyjnemu przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 23 maja 2013 r. Sąd Najwyższy zwrócił się z pytaniem, czy art. 75 § 3 w związku z art. 75 § 2 pkt 1 u.s.p. jest zgodny z art. 180 ust. 2 i 5 w związku z art. 180 ust. 1, art. 178 ust. 1, art. 179 i art. 186 ust. 1 oraz w związku z art. 173 i art. 10 ust. 1 Konstytucji RP. Powyższe pytanie prawne zostało zarejestrowane w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. akt P 35/13.
Zarówno zarzuty skargi konstytucyjnej, jak i zagadnienie przedstawione w pytaniu prawnym, dotyczą. zdaniem NSA, przepisów, których wykładnia dokonana w zaskarżonym wyroku WSA w Warszawie z dnia 30 stycznia 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 1918/12 została zakwestionowana przez Ministra Sprawiedliwości w jego skardze kasacyjnej. Zarazem problem prawny postawiony przed Trybunałem Konstytucyjnym dotyczy bezpośrednio materii niniejszej sprawy. W obu postępowaniach idzie o formy i charakter rozstrzygnięć oraz związane z ich wydawaniem gwarancje proceduralne. W przypadku rozstrzygnięcia przez NSA sprawy bez zawieszenia postępowania, w razie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności przepisu art. 75 § 3 u.s.p., zachodziłaby podstawa wznowieniowa z art. 272 § 1 p.p.s.a. Sytuacji takiej w państwie praworządnym należy unikać. Z tych względów NSA uznał, że zawieszenie postępowania jest uzasadnione do czasu wydania przez Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnięcia w sprawach o sygn. akt SK 30/14 i P 35/13.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W dniu 22 lipca 2015 r. Trybunał Konstytucyjny wydał postanowienie o sygn. P 35/13, którym umorzył postępowanie z ww. pytania prawnego ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku.
W dniu 30 listopada 2015 r. Trybunał Konstytucyjny wydał postanowienie o sygn. SK 30/14, którym umorzył postępowanie na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) w związku z art. 134 pkt 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 1064).
Mając zatem na uwadze, że przyczyna zawieszenia postępowania ustała, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.