I OSK 944/07

I OSK 944/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-06-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-06-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Despot-Mładanowicz
Barbara Adamiak /przewodniczący sprawozdawca/
Marek Stojanowski
Symbol z opisem
6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Sygn. powiązane
II SA/Wa 2037/06 - Wyrok WSA w Warszawie z 2007-01-19
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1976 nr 19 poz 121
art. 27 ust 1 pkt 1
Ustawa z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak - spr., Sędzia NSA Marek Stojanowski, Sędzia del. WSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz, Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 2037/06 w sprawie ze skargi W. N. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nr [...] z dnia [...] wydanej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdzającej nieważność decyzji Dowódcy Garnizonu G. nr [...] z dnia [...] o przydziale żołnierzowi zawodowemu W. N. kwatery stałej w G. przy ul. [...].
W uzasadnieniu podał, że powołaną decyzją Dowódcy Garnizonu G., przyznano W. N. kwaterę stałą w G., mimo że wcześniej w 1984 r. pełniąc zawodową służbę wojskową w okręgu Z. G. otrzymał pomoc finansową w kwocie [...] zł na remont domu.
Decyzja Dowódcy Garnizonu G. rażąco naruszała postanowienie obowiązującej wówczas ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (Dz. U. Nr 19, poz. 121 z późn. zm.), art. 27 ust. 1 oraz ust. 3 ustawy.
Przepisy te stanowią, że żołnierzowi, który skorzystał z pomocy finansowej w nowym miejscu pełnienia służby, nie przydziela się kwatery stałej, tylko kwaterę na czas pełnienia tej służby.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pełnomocnik W. N. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej w mocy decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. popełnione skutkiem niewłaściwego zastosowania oraz art. 27 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 1 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, popełnione skutkiem wyrażenia błędnego poglądu, że udzielenie pomocy finansowej na remont budynku jednorodzinnego wyłącza dopuszczalność przydzielenia żołnierzowi zawodowemu kwatery stałej. Zdaniem skarżącego, przepis art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, nie odnosił się do każdej pomocy finansowej z funduszu mieszkaniowego, ale jedynie do takiej, o której mowa w art. 26, który to przepis dotyczył udzielenia pomocy finansowej na uzyskanie zasobów mieszkaniowych, a nie remont domu. Dlatego w ocenie skarżącego nie było przeszkód prawnych do wydania przez Dowódcę Garnizony G. w 1989 r. decyzji o przydzieleniu W. N. kwatery stałej w nowym miejscu pełnienia przez niego służby w G..
W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej, powołując ustawowy stan faktyczny i prawny, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 19 stycznia 2007 r. sygn. akt II Sa/Wa 2037/06, po rozpoznaniu skrawy ze skargi W. N. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z [...] Nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że bezspornym w sprawie jest, że żołnierz zawodowy W. N. w 1984 r. otrzymał bezzwrotną pomoc finansową na przeprowadzenie kapitalnego remontu połowy domu mieszkalnego. W roku 1989 w związku ze zmianą miejsca pełnienia służby wojskowej w garnizonie G., otrzymał przydział kwatery stałej w G. przy ul. [...].
Zgodnie z art. 27 ust. 1 pkt 1 obowiązującej od miesiąca lipca 1995 r. ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (Dz. U. Nr 19, poz. 121 z późn. zm.), kwatery stałej nie przydziela się osobie uprawnionej, która skorzystała z pomocy finansowej z funduszu mieszkaniowego przewidzianego w art. 26 ust. 1 tej ustawy.
Rozporządzeniem Rady Ministrów wydanym na podstawie art. 26 ust. 2 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych z dnia 7 marca 1984 r. w sprawie wysokości i zasad przyznawania pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe osobom uprawnionym do osobnej kwatery stałej (Dz. U. Nr 17, poz. 80), określone zostały zasady i wysokość przyznawania pomocy finansowej, o której stosownie do § 1 pkt 2 c/ środki funduszy mieszkaniowych mogą być użyte także na kapitalny remont lub modernizację domu jednorodzinnego albo mieszkania.
Nietrafny więc jest zarzut pełnomocnika skarżącego, aby błędny był pogląd Ministra Obrony Narodowej, że w świetle postanowień powołanych przepisów art. 27 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 1 powołanej ustawy, udzielenie pomocy finansowej na remont budynku jednorodzinnego wyłącza dopuszczalność przydzielenia żołnierzowi zawodowemu kwatery stałej.
Zdaniem Sądu rażąco zostało naruszone prawo przez Dowódcę Garnizonu G. przy podejmowaniu przez niego decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 1989 r., gdyż decyzję tę wydał wbrew wyraźnemu zakazowi wynikającemu z art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych. Mianowicie przyznał żołnierzowi zawodowemu W. N. prawo do kwatery stałej w G. przy ul. [...], mimo że ten wcześniej otrzymał pomoc finansowa na remont domu.
Z tego względu, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd oddalił skargę.
W. N. wniósł od wyroku skargę kasacyjną zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1) naruszenie przepisu art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 maja 1974 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (Dz. U. Nr 19, poz. 121 z późn. zm.) w związku z art. 1 pkt 12 i art. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (Dz. U. Nr 30, poz. 162), popełnione skutkiem niewłaściwego zastosowania przepisu art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy, polegającego na dokonaniu oceny zgodności decyzji Dowódcy Garnizonu G. z dnia [...] lutego 1989 r. Nr [...] z treścią przepisu w brzmieniu nieobowiązującym w dacie wydania decyzji;
2) naruszenie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), popełnione skutkiem niedokonania oceny legalności zaskarżonej decyzji i nierozpoznania sprawy w pełnych granicach, wnikających z art. 134 § 1 P.p.s.a. przy równoczesnym uzasadnieniu wydanego wyroku w sposób nieodpowiadający wymogom wynikającym z treści art. 141 § 4 P.p.s.a. i uniemożliwiający kontrolę kasacyjną prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia.
Na tych podstawach wnosił o:
1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości,
2) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej ponadto, co wskazano w podstawach kasacyjnych wywodzono, że właściwym trybem weryfikacji decyzji był tryb wznowienia postępowania. W momencie wydania decyzji o przydziale Dowódca Garnizonu G. nie wiedział o wcześniejszym otrzymaniu przez skarżącego pomocy z funduszu mieszkaniowego.
Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnosił o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie prawnej. Zgodnie z art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy z 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (Dz. U. Nr 19, poz.. 121 ze zm.),w brzmieniu nadanym ustawą z 7 lipca 1984 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (Dz. U. Nr 34, poz. 184), obowiązującym w dniu wydania decyzji z [...] lutego 1989 r. o przydziale kwatery stałej W. N. stanowił "Osobnej kwatery stałej nie przydziela się: żołnierzowi zawodowemu lub innej osobie uprawnionej do osobnej kwatery stałej w razie skorzystania z pomocy finansowej z funduszu mieszkaniowego, o której mowa w art. 26". Sąd przytoczył brzmienie art. 27 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych w brzmieniu nadanym ustawą z 17 maja 1989 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (Dz. U. Nr 30, poz. 162), który stanowił "Osobnej kwatery stałej nie przydziela się: osobie uprawnionej, która skorzystała z pomocy finansowej z funduszu mieszkaniowego przewidzianego w art. 26 ust.1." Nowe brzmienie przez wprowadzenie szerszego pojęcia "osoby uprawnionej" obejmuje nie tylko żołnierzy zawodowych ale też inne osoby, określone w art. 13 powołanej ustawy. Nie zmienia to zatem rozwiązania prawnego, które przyjęte było w art. 27 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, które expressis werbis wyłączało przydział kwatery stałej żołnierzowi zawodowemu lub innej osobie uprawnionej do osobnej kwatery stałej.
Nie jest zasadny też drugi zarzut skargi kasacyjnej. Sąd dokonał kontroli decyzji wydanej w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego: postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Sąd w zaskarżonym wyroku wywiódł, że decyzja z [...] lutego 1989 r. nr [...] o przydziale żołnierzowi zawodowemu W. N. kwatery stałej G. przy ul. [...], została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Według art. 27 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji z [...] lutego 1989 r. stanowił: "Osobnej kwatery stałej nie przydziela się: 1) osobie uprawnionej, która skorzystała z pomocy finansowej z funduszu przewidzianego w art. 26 ust. 1". Według art. 26 ust. 1 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji z [...] lutego 1989 r. stanowił: "Osobie uprawnionej do osobnej kwatery stałej przysługuje pomoc finansowa z funduszu mieszkaniowego na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni budownictwa mieszkaniowego albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, z wyjątkiem nabycia lokalu (domu) od Państwa". Przesądzające znaczenie ma skorzystanie z pomocy finansowej z funduszu mieszkaniowego a nie cel, na który ta pomoc została wykorzystana. Przyznanie pomocy finansowej z funduszu mieszkaniowego na remont domu mieszkalnego, co było dopuszczalne na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia z 7 marca 1984 r. w sprawie wysokości i zasad przyznawania pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe osobom uprawnionym do osobnej kwatery stałej (Dz. U. Nr 17, poz. 80), nie podważa, że W. N. otrzymał pomoc finansową z funduszy mieszkaniowego. Nie można uznać za zasadny zarzut wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 i art. 141 § 4 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie jest zasadny zarzut wyprowadzony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W razie gdy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadliwością procesową, wyliczoną w art. 145 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, która jest podstawą do wznowienia postępowania i wadliwością materialnoprawną będącą podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji na mocy art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, pierwszeństwo ma tryb stwierdzenia nieważności decyzji. Pierwszeństwo trybu stwierdzenia nieważności decyzji wynika z dalej idących skutków prawnych - pozbawieniu decyzji zdolności do wywołania skutków prawnych od dnia wejścia decyzji do obrotu prawnego.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.