I OSK 909/22

I OSK 909/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-05-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Kremer /przewodniczący/
Karol Kiczka /sprawozdawca/
Mariola Kowalska
Symbol z opisem
6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Sygn. powiązane
I SA/Wa 2521/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-06-22
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
art. 1 ust. 1-2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Dz.U. 2023 poz 344
art. 124 ust. 1
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 259
art. 3 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: sędzia NSA Karol Kiczka (spr.) sędzia NSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 2521/20 w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 3 września 2020 r. nr DT.WOT.6171.44.2020.21 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 2521/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 3 września 2020 r. nr DT.WOT.6171.44.2020.21 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Zaskarżonym do Sądu I instancji postanowieniem Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia 7 maja 2020 r. nr DT.WOT.6171.44.2020.21 uzgadniające w całości – w zakresie urządzeń łączności publicznej – projekt decyzji GGN.6821.4.2019, przedłożonej przez Starostę Bartoszyckiego przy piśmie z dnia 10 lutego 2020 r., którą zamierzano orzec o: 1) ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości położonej w obrębie nr [...] miasta [...], oznaczonej numerem działki [...], o powierzchni 0,2223 ha, zapisanej w księdze wieczystej nr KW OLlY/00023628/5, będącej w użytkowaniu wieczystym [...], przez zezwolenie firmie [...] na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń łączności publicznej w postaci mikrokanalizacji kablowej wraz z zaciągniętym do niej kablem światłowodowym, zgodnie z załączoną mapą stanowiącą integralną część projektu decyzji; 2) zobowiązaniu [...] do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu prac z pkt 1. Prezes UKE wskazał, że w dniu 7 maja 2020 r. wydał postanowienie, którym uzgodnił w zakresie urządzeń łączności publicznej projekt decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, poprzez udzielenie [...] zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń łączności publicznej w postaci umieszczenia na nieruchomości kanalizacji kablowej wraz z zaciągniętym do niej kablem światłowodowym. Prezes UKE wyjaśnił, że on sam nie wydaje decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, a jedynie uzgadnia przedłożony przez starostę projekt (decyzji), dotyczący ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, które ma na uwadze realizację celu publicznego zgodnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku – z decyzją. [...] realizuje bowiem inwestycję w ramach Programu Operacyjnego Polska Cyfrowa Oś Priorytetowa nr 1 "Powszechny dostęp do szybkiego Internetu" Działanie nr 1.1 "Wyeliminowanie terytorialnych różnic w możliwościach dostępu do szerokopasmowego Internetu o wysokich przepustowościach", na obszarze m.in. województwa warmińsko-mazurskiego.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła [...].
Sąd I instancji uznał, że skarga jest nieuzasadniona. W ocenie Sądu wojewódzkiego, w kontekście swoich zadań organ dokonał prawidłowej oceny, że chodzi o uzgodnienie w sprawie realizacji inwestycji celu publicznego (którego głównym założeniem jest zapewnienie każdemu mieszkańcowi Polski dostępu do Internetu), w następstwie którego dojdzie do ograniczenia korzystania z nieruchomości [...] przez udzielenie zezwolenia na zakładanie urządzeń łączności publicznej. Uzgodnienie decyzji dotyczy ustosunkowania się do konkretnej treści proponowanego rozstrzygnięcia, jaką ma podjąć organ prowadzący postępowanie główne. Realizacja przedmiotowej inwestycji nie będzie także prowadzić do naruszenia zasad budowy tego rodzaju infrastruktury – z punktu widzenia norm technicznych jest ona dopuszczalna. Przewody i urządzenie łączności publicznej w postaci mikrokanalizacji kablowej wraz z zaciągniętym do niej kablem światłowodowym będą umieszczone pod ziemią, natomiast po dokonanych pracach inwestycyjnych, inwestor będzie miał obowiązek przywrócić nieruchomość do stanu poprzedniego.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiodła [...] zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:
I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz, 718 ze zm., dalej p.u.s.a.) poprzez działanie polegające na rezygnacji z wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i rozpatrzenia wszystkich zarzutów strony skarżącej;
II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.
- art. 124 ust. 1 u.g.n, poprzez pominięcie przy wydaniu decyzji, że postępowanie powinno być poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań, mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny,
- art. 124 ust. 1 u.g.n. - poprzez nie zakreślenie ram czasowych w jakich ma być wykonane prace przez inwestora.
Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz zrzeczono się rozprawy.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania.
W rozpoznawanej sprawie powołano się na obie podstawy kasacyjne, co generalnie wymusza rozpoznanie w pierwszej kolejności zarzutów prezentowanych w ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania.
Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną (środek odwoławczy) wniesioną w tej sprawie stwierdzić należy, iż nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępnie realizowanej sądowoadministracyjnej kontroli instancyjnej koniecznym jest przypomnieć, że przytaczane w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz jedynie weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W tym miejscu wskazania wymaga, że skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować strony w wyrażaniu i precyzowaniu zarzutów skargi kasacyjnej. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny zatem być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176 § 1 p.p.s.a.). Wymagania stawiane skardze kasacyjnej, a w szczególności obwarowanie przymusem adwokacko–radcowskim (art. 175 § 1–3 p.p.s.a) opierają się na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze kasacyjnej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający pełną i właściwą kontrolę zaskarżonego orzeczenia. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest zatem takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienie, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (zob. wyrok NSA z dnia 20 października 2017 r., sygn. akt II OSK 283/16, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).
W świetle art. 174 p.p.s.a. tworzenie niespójnej zbitki przepisów – szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć sąd pierwszej instancji, nie wskazując konkretnie na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe (pogląd ten wielokrotnie już wyraził Naczelny Sąd Administracyjny, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).
Jak wiadomo, skarga kasacyjna jest środkiem prawnym skierowanym przeciwko wyrokowi sądu pierwszej, a zatem obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie jej podstawy/aw oraz zarzutów, zawierających precyzyjne oznaczenie przepisów, w tym konkretnych jednostek redakcyjnych aktu normatywnego, które zostały naruszone przez sąd, gdyż jak wyjaśniono wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zakreślonych podstawami i zarzutami wyraźnie określonymi w jej treści (por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2021r. sygn. akt II GSK 2187/21, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl; zob. J. Drachal, A. Wiktorowska, R. Stankiewicz, Komentarz, [w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Red. R. Hauser i M. Wierzbowski, Warszawa 2021, s. 837–862; B. Dauter, Komentarz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Warszawa 2020, s. 612–620).
Sąd odwoławczy jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z 13 listopada 2014 r. I OSK 1420/14, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 P.p.s.a. wskazaną wyżej zasadę stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wadliwość w sformułowaniu zarzutów nie musi jednocześnie uniemożliwiać rozpoznania skargi kasacyjnej i Naczelny Sąd Administracyjny może zbadać jej podstawy, przychylając się do stanowiska, że nie każde nieprawidłowe przedstawienie podstaw kasacyjnych wynikających z art. 176 w zw. z art. 174 p.p.s.a. dyskwalifikuje skargę kasacyjną (zob. uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r. sygn. I OPS 10/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Poczynienie powyższych uwag było konieczne, gdyż wniesiona skarga kasacyjna – od wyroku Sądu I instancji – nie odpowiada w pełni omówionym wyżej wymogom p.p.s.a. Środek odwoławczy powołując się na naruszenie przepisów postępowania mających mieć wpływ na wynik postępowania wskazuje tylko na naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 1–2 p.u.s.a., nie wskazując innych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pobocznie należy zauważyć należy, że art. 1 p.u.s.a. obejmuje paragrafy (§), a nie ustępy (ust.). Z kolei formułując dwa zarzuty obrazy norm prawa materialnego wskazuje na art. 124 ust. 1 u.g.n., który nie był w stosowany w postępowaniu administracyjnym prowadzącym do wydania zaskarżonego, ostatecznego postanowienia Prezesa UKE, które zaakceptował zaskarżony wyrok Sądu wojewódzkiego.
Wbrew stanowisku skargi kasacyjnej nieusprawiedliwione są zarzuty naruszenia przepisów postępowania przez Sąd I instancji. Niezasługujący na uwzględnienie jest zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższy przepis ma charakter ustrojowy, określa wyłącznie w sposób najbardziej ogólny i generalny zakres sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy administracyjne. W judykaturze wielokrotnie sygnalizowano, że przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. nie stanowi wzorca, według którego kontrola sądu ma być wykonana, a niezadowolenie strony z wyniku tej kontroli nie oznacza, że sąd naruszył przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. (zob. wyroki NSA z dnia: 4 kwietnia 2023 r. sygn. akt II GSK 275/20, 22 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 1178/16, 14 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 1621/18, 9 czerwca 2022, sygn. akt II GSK 319/19, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl; por. A. Kabat, Komentarz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Warszawa 2020, s. 33–74).
Należy przypomnieć w związku zarzutami środka odwoławczego, że art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. jest przepisem ustrojowym normującym zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne i jako taki co do zasady nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Może być on skutecznie wskazany jako naruszenie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej w powiązaniu z konkretnie oznaczonymi przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skoro zatem art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. jako przepis ustrojowy, a nie procesowy wskazuje w § 2 podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne, to przepis ten mógłby stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wówczas, gdyby sąd przyjął inne, niż legalność, kryterium kontroli. Zarzucając naruszenie tego przepisu strona powinna zatem bądź to wskazać konkretny przepis prawa, który powinien uwzględnić, a czego nie zrobił, Sąd I instancji dokonując kontroli legalności działania organów administracji, bądź ewentualnie przepis wskazujący inne kryterium kontroli (wykraczające poza zgodność z prawem). Wykazując naruszenie tego przepisu strona może wywodzić, że Sąd niezasadnie wyszedł poza kryterium kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem (tzn. wskazać, że nie zaistniał przypadek, w którym "ustawy stanowią inaczej"). Na żaden z tych sposobów naruszenia art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych autor rozpatrywanej skargi kasacyjnej nie wskazał. W każdym innym wypadku należy wskazać w podstawie skargi kasacyjnej naruszony, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, przepis prawa procesowego, przy czym powinien to być przepis stanowiący samodzielną podstawę skargi kasacyjnej. Sąd I instancji mógłby zatem naruszyć art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, bądź rozpoznając ją, ale stosując przy kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem. Ponadto naruszenie przepisu art. 1 § 2 p.u.s.a. może polegać na wykroczeniu poza właściwość sądu albo zastosowaniu środka nieznanego ustawie, przy czym żaden z powołanych przepisów nie może być naruszony poprzez wadliwe dokonanie kontroli. Żadna z wyżej wskazanych okoliczności nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Po pierwsze, Sąd I instancji rozpoznał sprawę przez pryzmat wskazanych w uzasadnieniu wyroku przepisów, a zatem jako kryterium kontroli przyjął kryterium zgodności z prawem. To, czy ocena legalności zaskarżonej decyzji była prawidłowa czy też błędna, nie może być utożsamiane z naruszeniem art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. Po drugie, nie doszło do naruszenia przepisów powiązanych w treści zarzutu z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. (zob. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2023 r. sygn. akt III OSK 691/21, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl oraz przywoływane tam orzecznictwo).
Sąd I instancji zasadnie uznał, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, a przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie zostały właściwie zinterpretowane. Nie sposób więc kwestionować ustaleń faktycznych, które legły u podstaw zaskarżonego wyroku. Zakres prowadzonego przez organy postępowania dowodowego determinowany był treścią przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w tej sprawie. Przywoływane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przepisy k.p.a. zmierzały natomiast do wykazania, że organ odwoławczy nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy dotyczących uzgodnienia w sprawie realizacji inwestycji celu publicznego, w następstwie którego ma nastąpić ograniczenie korzystania z nieruchomości [...] przez udzielenie zezwolenia na zakładanie urządzeń łączności publicznej, zaś Sąd I instancji takie postępowanie organu zaakceptował. Z zarzutem tym nie można się jednak zgodzić.
W odniesieniu do zarzutów środka odwoławczego dotyczących naruszenia prawa materialnego należy podzielić stanowisko Sądu wojewódzkiego, że zadaniem Prezesa UKE (organu uzgadniającego) jest jedynie ocena, czy projekt decyzji administracyjnej przygotowany przez starostę spełnia wymagania w kontekście zgodności z przepisami prawa materialnego w zakresie własnej właściwości. Uwypuklić trzeba, że do zadań organu uzgadniającego nie należą kwestie związane ogólnie z prawidłowością procedowania w przedmiocie wydania decyzji w trybie art. 124 ugn (np. kwestia poprzedzanych ją rokowań) jak i kwestia ogólnie materialnej prawidłowości decyzji - np. czy zawiera ona wymagane elementy np. w kontekście określenia czasu ograniczenia korzystania z nieruchomości. Generalnie oceny prawidłowości orzeczenia dokonuje organ wyższego stopnia, którym stosownie do art. 9a u.g.n. jest wojewoda i jedynie on jest kompetentny do zajmowania stanowiska w tych kwestiach.
Prezes UKE na podstawie przynależnych mu kompetencji dokonał prawidłowej oceny, co słusznie zaaprobował Sąd wojewódzki, że chodzi o realizację inwestycji celu publicznego. Inwestor będzie realizował przedmiotową inwestycję w ramach Programu Operacyjnego Polska Cyfrowa (POPC) na lata 2014-2020, przygotowanego na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego. POPC jest jednym z 6 krajowych programów operacyjnych na lata 2014-2020 służących realizacji Umowy Partnerstwa w zakresie polityki spójności określającej strategię Polski, priorytety i warunki efektywnego i skutecznego korzystania z Europejskich Funduszy Strukturalnych i Inwestycyjnych w latach 2014-2020 w celu realizacji unijnej strategii na rzecz inteligentnego, zrównoważonego wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu. Głównym założeniem tego programu jest zapewnienie każdemu mieszkańcowi Polski dostępu do Internetu o przepustowości co najmniej 30 Mb/s. Realizacja tego programu ma zatem strategiczne znaczenie dla rozwoju społeczno-gospodarczego kraju, a w ramach tego, również dla rozwoju obszaru województwa warmińsko-mazurskiego.
Jak wynika z akt sprawy realizacja przedmiotowej inwestycji nie będzie także prowadzić do naruszenia zasad budowy tego rodzaju infrastruktury - z punktu widzenia norm technicznych jest ona dopuszczalna. Przewody i urządzenie łączności publicznej w postaci mikrokanalizacji kablowej wraz z zaciągniętym do niej kablem światłowodowym będą umieszczone pod ziemią, natomiast po dokonanych pracach inwestycyjnych, inwestor będzie miał obowiązek przywrócić nieruchomość do stanu poprzedniego.
Jak już wyżej wzmiankowano zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego przez Sąd I instancji, tj. art. 124 ust. 1 u.g.n. są chybione gdyż wykraczają poza zakres postępowania w przedmiocie uzgodnienia. Prezes UKE w ramach postepowania uzgodnieniowego odnosił się do konkretnego projektu decyzji administracyjnej – projektu decyzji GGN.6821.4.2019, przedłożonej przez Starostę Bartoszyckiego przy piśmie z dnia 10 lutego 2020 r. oraz nie stosował art. 124 ust. 1 u.g.n. Poza granicami kompetencji Prezesa UKE na gruncie postępowania uzgodnieniowego, jak zasadnie ustalił Sąd wojewódzki, powinna zostać m. in. kwestia dotycząca nieprzeprowadzenia rokowań pomiędzy nią, a inwestorem czy inne jeszcze treści (kwestie) podnoszone w środku odwoławczym od wyroku Sądu I instancji.
Reasumując, przeprowadzona przez Sąd kasacyjny sądowoadministracyjna kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że zarzuty skargi kasacyjnej są nieuprawnione.
Wobec uznania, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.