I OSK 909/06

I OSK 909/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-02-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Barbara Skrzycka - Pilch
Małgorzata Borowiec /przewodniczący sprawozdawca/
Zbigniew Rausz
Symbol z opisem
6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Sygn. powiązane
III SA/Kr 18/04 - Wyrok WSA w Krakowie z 2006-03-02
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędziowie NSA Zbigniew Rausz Barbara Skrzycka - Pilch Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 marca 2006 r. sygn. akt III SA/Kr 18/04 w sprawie ze skargi I. P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 2 marca 2006 r. sygn. akt III SA/Kr 18/04 oddalił skargę I. P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Wyrok wydano w następujących okolicznościach sprawy.
Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] znak [...] o odmowie przyznania I. P. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu niespełnienia warunków określonych w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.).
W uzasadnieniu decyzji podał, iż skarżąca zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] w dniu [...] i z tym dniem uzyskała status osoby bezrobotnej. W dacie rejestracji przedłożyła decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...] z dnia 27 sierpnia 2003 r. przyznającą jej świadczenie rehabilitacyjne na okres od 20 października 2001 r. do 19 października 2002 r., tj. 365 dni. Decyzja ta stanowiła wykonanie wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 10 grudnia 2002 r. sygn. akt VII U 1054/02 .
Z tych względów uznano, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, tj. od 13 maja 2002 r. do 19 października 2002 r. I. P. posiada jedynie 160 dni uprawniających do zasiłku, zamiast wymaganych 365 dni, a więc nie spełnia warunku określonego w powołanym w decyzji przepisie.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej przez I. P. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie. W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, iż uprawnienie do świadczenia rehabilitacyjnego uzyskała w wyniku długotrwałego postępowania sądowego. W tym czasie była zarejestrowana jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku od 17 listopada 2001 r. do 17 listopada 2002 r., który został rozliczony z organem rentowym. Starosta [...] decyzją z dnia 9 września 2003 r. pozbawił ja statusu osoby bezrobotnej z dniem 9 listopada 2001 r. w związku z nabyciem prawa do świadczenia rehabilitacyjnego.
Z powodu przedłużającego się postępowania w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] ponowna rejestracja stała się możliwa dopiero w dniu [...].
Skarżąca wskazała, iż pozbawiono ją statusu osoby bezrobotnej z datą wsteczną, pobrany zasiłek dla bezrobotnych rozliczono ze świadczeniem rehabilitacyjnym, a obecnie nie może uzyskać prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
W uzupełnieniu skargi skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania i objęcie sądową kontrolą także decyzji z dnia 9 września 2003 r. o utracie przez nią statusu osoby bezrobotnej od 9 listopada 2001 r., bądź zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie o zmianę tej decyzji.
Wojewoda Małopolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, iż nieuzasadnione jest przekonanie skarżącej, że skoro za okres, w którym była ona zarejestrowana jako bezrobotna i pobierała zasiłek, zostało przyznane świadczenie rehabilitacyjne to zasiłek dla bezrobotnych powinien być jej wypłacony po wyczerpaniu uprawnienia do świadczenia rehabilitacyjnego.
Sytuację, w której znalazła się skarżąca po uzyskaniu z datą wsteczną uprawnienia do świadczenia rehabilitacyjnego została przewidziana i uregulowana w art. 29 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a następnie w art. 78 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001), który określa sposób rozliczenia pomiędzy organem rentowym a Funduszem Pracy.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że ponowna rejestracja w Powiatowym Urzędzie Pracy, po upływie okresu na jaki przyznano świadczenie rehabilitacyjne powoduje konieczność badania przez organ przesłanek z art. 23 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, których spełnienie warunkuje przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Przepis ten stanowi, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się, łącznie przez okres 365 dni był zatrudniony lub zachodziły inne okoliczności wymienione w art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. a do i. Do 365 dni zalicza się także okresy wymienione w ust. 2 przepisu art. 23, w tym zgodnie z pkt 3 – okresy pobierania świadczenia rehabilitacyjnego.
Przy ustalaniu powyższych przesłanek ustawodawca nie przewidział żadnych okoliczności szczególnych pozwalających na odstępstwa od tych zasad, bez względu na przyczyny, dla których w dacie rejestracji bezrobotny nie jest w stanie wykazać wymaganych 365 dni uprawniających do zasiłku przypadających na okres 18 miesięcy poprzedzających rejestrację.
Z tego względu Sąd pierwszej instancji uznał, że na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie miał istotnego wpływu wynik postępowania w sprawie o zmianę ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia 9 września 2003 r. o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 9 listopada 2001 r. Ocena uprawnień do zasiłku jest bowiem dokonywana na dzień rejestracji, a ta czynność nie może być dokonana z datą wsteczną. Brak było zatem podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania w tej sprawie.
Sąd pierwszej instancji wskazał także, iż w ramach kontroli sądowej zainicjowanej skargą w sprawie, której przedmiotem jest zasiłek dla bezrobotnych nie jest możliwe objęcie nią także innej ostatecznej decyzji administracyjnej dotyczącej pozbawienia jej statusu osoby bezrobotnej.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. skargę oddalił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła I. P. reprezentowana przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości zarzuciła:
1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów:
1) art. 13 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) polegające na przyjęciu, że skarżąca utraciła status bezrobotnej tylko w okresie od dnia 9 listopada 2001 r. do dnia 19 października 2002 r.,
2) art. 23 ust. 6 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) polegające na przyjęciu, że skarżąca nie spełniła wynikających z tych przepisów przesłanek przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych od dnia 20 października 2002 r.;
2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
1) przepisów art.: 106 § 3, 133 § 1, 134 § 1 i 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez nieprzeprowadzenie dowodów z decyzji przytoczonych w piśmie procesowym z dnia 1 marca 2006 r. i przedłożonych na rozprawie, wydanie wyroku z pominięciem znajdujących się w aktach sprawy dowodów i niedokonanie samodzielnych ustaleń co do okresu bycia przez skarżącą bezrobotną po zakończeniu okresu, za który wstecznie przyznano jej prawo do świadczenia rehabilitacyjnego,
2) przepisu art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez niezawieszenie postępowania sądowego pomimo toczącego się postępowania administracyjnego w sprawie zmiany ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] znak [...], od wyniku którego zależało rozstrzygnięcie nin. sprawy.
Wskazując na powyższe, wniosła o:
1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania,
2) zasądzenie od strony przeciwnej na jej rzecz kosztów postępowania za obie instancje zgodnie ze spisem kosztów, który zostanie złożony, a w razie jego niezłożenia, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca opisała stan faktyczny sprawy i podniosła, że Starosta [...] wydając w dniu 9 września 2003 r. znak [...] na podstawie art. 13 ust. 3 pkt 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu decyzję o utracie przez nią statusu bezrobotnego z datą wsteczną od 9 listopada 2001 r. z powodu nabycia prawa do świadczenia rehabilitacyjnego powinien określić datę końcową, którą powinien być dzień 20 października 2002 r., tj. dzień zaprzestania pobierania przez nią tego świadczenia. Zdaniem skarżącej w ten sposób bezpodstawnie pozbawiono ją statusu bezrobotnego na przyszłość. Konsekwencją wadliwości tej decyzji było następnie uznanie jej przez Starostę [...] decyzją z dnia [...] znak [...] za osobę bezrobotną dopiero od dnia [...].
Skarżąca uważa, iż obydwie te decyzje w rażący sposób naruszają art. 13 ust. 3 pkt 1 i art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.). Skarżąca podniosła, że w dniu 27 lutego 2006r. wystąpiła do PUP w [...] z wnioskiem o zmianę decyzji Starosty [...] z dnia 9 września 2003 r. znak [...], oraz uchylenie decyzji Starosty [...] z dnia [...] znak [...]. Postępowanie do chwili obecnej nie zostało zakończone.
Konsekwencją nieprawidłowości ww. decyzji była decyzją Starosty [...] z dnia [...] znak [...] o odmowie przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych, która następnie została utrzymana w mocy przez Wojewodę Małopolskiego w dniu [...] [...] i stała się przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji w tej sprawie. Zdaniem skarżącej decyzje te w sposób rażący naruszają art. 23 ust. 1 pkt 2 i art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Skarżąca zarzuciła, że skoro świadczenie rehabilitacyjne zostało jej przyznane za okres od 20 października 2001 r. do 19 października 2002 r., tj. 365 dni to prawo do zasiłku dla bezrobotnych powinno być jej przyznane począwszy od dnia 20 października 2002 r., gdyż od tego dnia spełniała przesłanki do jego otrzymania. Natomiast w świetle stanowiska Sądu pierwszej instancji prawo do zasiłku dla bezrobotnych mogłaby ona otrzymać wówczas, gdyby była zarejestrowana najpóźniej 19 czerwca 2003 r. podczas, gdy decyzja o przyznaniu jej przez ZUS świadczenia rehabilitacyjnego zapadła dopiero 27 sierpnia 2003 r. Podkreśliła, iż w okresie od 9 listopada 2001 r. do dnia 9 września 2003 r. była zarejestrowana jako bezrobotna i w tym samym czasie nie mogła tego uczynić ponownie. Nadto podniosła, iż nieprzeprowadzenie przez Sąd pierwszej instancji dowodów z decyzji przytoczonych w piśmie procesowym z dnia 1 marca 2006 r. stanowiło naruszenie przepisów określonych w pkt. 2.1 skargi kasacyjnej i miało istotny wpływ na wynik sprawy. Uniemożliwiło to Sądowi pierwszej instancji ustalenie, czy spełniała ona wymogi uprawniające ją do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych.
W ocenie skarżącej zaskarżona decyzja oraz decyzje organu pierwszej instancji zostały wydane w oparciu o błędne decyzje Starosty [...] z dnia 9 września 2003 r. i [...], a ich wzruszenie w trybie art. 154 § 1 i art. 155 k.p.a. będzie miało niewątpliwie wpływ na wynik niniejszej sprawy. Niezawieszenie przez Sąd pierwszej instancji postępowania w tej sprawie stanowiło naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. i miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarżąca nie podzieliła stanowiska Sądu pierwszej instancji, iż granice przedmiotowej sprawy wyznacza tylko zaskarżona decyzja Wojewody Małopolskiego, a nie ww. decyzje, będące przedmiotem postępowania administracyjnego, gdyż to właśnie na tych decyzjach Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Oznacza to, że poza przypadkami wymienionymi w art. 183 § 2 P.p.s.a., które w tej sprawie nie występują, Sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu wyrokowi naruszenia prawa jak i jego zakres.
W rozpoznawanej sprawie skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 P.p.s.a. W pierwszej kolejności rozważenia wymaga zarzut naruszenia przepisów procesowych. Dopiero po przesądzeniu , że stan faktyczny przyjęty przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, można przejść do oceny zasadności naruszenia prawa materialnego.
Za nieuzasadniony uznać należy zarzut naruszenia prawa procesowego (art. 106 § 3, art. 133 § 1, art. 134 § 1 i art. 151 P.p.s.a. oraz art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a.) w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie autora skargi kasacyjnej naruszenie tych przepisów polegało na nieprzeprowadzeniu powołanych w piśmie procesowym i przedłożonych na rozprawie dowodów i ich nieuwzględnieniu przy wydawaniu wyroku oraz niedokonanie ustaleń w zakresie posiadania przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej. Natomiast naruszenie przepisu art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. polegało na niezawieszeniu postępowania sądowego pomimo toczącego się postępowania administracyjnego w sprawie zmiany decyzji Starosty [...] z dnia 9 września 2003 r. o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 9 listopada 2001 r. oraz uchylenie decyzji tego Starosty z dnia [...] uznającej ją za bezrobotną z tą datą.
Odnosząc się do wskazanych zarzutów zauważyć należy, że istotą sądowej kontroli administracji publicznej jest badanie legalności zaskarżonych do sądu decyzji według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty ich podjęcia. Sąd administracyjny co do zasady nie przeprowadza postępowania dowodowego. Orzeka na podstawie akt sprawy, a więc materiału dowodowego zebranego w chwili wydania decyzji (art. 133 § 1 P.p.s.a.). Oceniając legalność zaskarżonej decyzji stosownie do art. 106 § 3 P.p.s.a., Sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Dopuszczalność przeprowadzenia przez sąd administracyjny dowodów uzupełniających z dokumentów ma charakter wyjątkowy. Sąd może to uczynić wówczas, gdy poweźmie istotne wątpliwości co do ustaleń poczynionych przez organy oraz o ile to postępowanie nie naruszy przewidzianej w art. 7 P.p.s.a. zasady szybkości postępowania sądowego. Celem postępowania dowodowego z art. 106 § 3 P.p.s.a. nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie, czy do poczynionych ustaleń prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego.
Przenosząc te rozważania ogólne do oceny zasadności omawianego zarzutu stwierdzić należy, iż z akt sprawy wynika, że Sąd pierwszej instancji nie miał wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy. Fakt powołania przez pełnomocnika skarżącej w piśmie procesowym z dnia 1 marca 2006 r. oraz złożenie na rozprawie dowodu wniesienia w dniu 28 lutego 2006 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] wniosku o zmianę ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia 9 września 2003 r. o utracie przez skarżącą statusu bezrobotnego i orzeczenie, że status ten utraciła do dnia 19 października 2002 r. oraz o uchylenie ostatecznej decyzji tego Starosty z dnia [...] uznającej ją z tą datą za osobę bezrobotną oraz dowodów w postaci m.in. tych decyzji nie oznaczał, iż Sąd pierwszej instancji był zobowiązany te dowody z dokumentów przeprowadzić.
Przedmiotem sprawy była bowiem ocena legalności decyzji odmawiającej przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu niespełnienia warunków określonych w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Fakt, iż skarżąca kwestionowała datę uzyskania przez nią statusu osoby bezrobotnej nie oznaczał potrzeby przeprowadzenia dowodu z przedłożonych dokumentów. Przepis art. 106 § 3 P.p.s.a. nie służy bowiem do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi skarżąca się nie zgadza.
Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. to ocenić go należy również jako niezasadny.
Zgodnie z tym przepisem sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadminstracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Rozważając celowość zawieszenia postępowania ocenia się, czy rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest istotne z punktu widzenia postępowania sądowoadminstracyjnego i będzie miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji zasadnie oddalił wniosek skarżącej o zawieszenie postępowania sądowego w tej sprawie uznając, że fakt złożenia przez nią wniosku do organu o zmianę i uchylenie omówionych uprzednio decyzji ostatecznych dotyczących utraty i uzyskania statusu osoby bezrobotnej nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, której przedmiotem jest odmowa przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Konsekwencją powyższych stwierdzeń jest to, że poczynione w sprawie ustalenia faktyczne, jako skutecznie niepodważone, są dla Naczelnego Sądu Administracyjnego wiążące, gdyż orzeka on w granicach skargi kasacyjnej.
Przechodząc do rozpoznania zarzutu naruszenia art. 13 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stwierdzić należy, iż jest on chybiony. Zgodnie z art. 13 ust. 3 pkt 1 cyt. ustawy starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. W rozpoznawanej sprawie podstawę materialnoprawną decyzji stanowił art. 23 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy. Natomiast powołane w skardze kasacyjnej przepisy dotyczące utraty statusu osoby bezrobotnej nie były w tej sprawie stosowane. Czyni to zarzut ich naruszenia nieskutecznym.
Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 23 ust. 6 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Istota sprawy sprowadza się do wyjaśnienia, czy w świetle wyżej wymienionych przepisów skarżąca spełniała warunki do przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Z akt sprawy wynika, iż ponownie skarżąca zarejestrowała się w dniu [...]. Okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania przypada od dnia 13 maja 2002 r. do 13 listopada 2003 r. Ponieważ w okresie od 20 października 2001 r. do 19 października 2002 r. skarżąca pobierała świadczenie rehabilitacyjne, to stosownie do art. 23 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych można było jej zaliczyć okres od 13 maja 2002 r. do 19 października 2002 r., tj. 160 dni. Oznaczało to, że skarżąca nie posiadała okresu uprawniającego do zasiłku, który wynosi 365 dni.
Błędny jest pogląd autora skargi kasacyjnej, iż prawo do zasiłku dla bezrobotnych powinno być przyznane od dnia 20 października 2002 r., tj. bezpośrednio po zakończeniu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego oraz, że w okresie od 9 listopada 2001 r. do 9 września 2003 r. była ona zarejestrowana jako osoba bezrobotna. Przyznał on bowiem, że decyzją Starosty [...] z dnia 9 września 2003 r. orzeczono utratę przez nią statusu osoby bezrobotnej z datą wsteczną od dnia 9 listopada 2001 r. Ponownie skarżąca zarejestrowała się w dniu [...]. Oznacza to, że w okresie od 9 listopada 2001 r. do 13 listopada 2003 r. skarżąca statusu osoby bezrobotnej nie posiadała. Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, iż dla oceny uprawnień skarżącej do przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych istotna jest data rejestracji. Jak wyżej wskazano w tym czasie skarżąca warunku do przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie spełniała.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalił.