I OSK 889/07

I OSK 889/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-05-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-06-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Barbara Adamiak /sprawozdawca/
Ewa Dzbeńska
Małgorzata Borowiec /przewodniczący/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
IV SA/Wr 541/06 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2006-10-31
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędzia del. NSA Ewa Dzbeńska Protokolant Magdalena Cieślak po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2008r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 października 2006 sygn. akt IV SA/Wr 541/06 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania za wydanie niewłaściwego świadectwa służby oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Dowódca [...] Okręgu Wojskowego decyzją z [...] nr [...], utrzymał w mocy decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 123 ust. 2 i 3 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) oraz § 8 i § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 17 maja 2004 r. w sprawie świadectw służby żołnierzy zawodowych (Dz. . Nr 128, poz. 1344), w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania za wydanie niewłaściwego świadectwa służby.
Dowódca [...] Okręgu Wojskowego w motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia, powołując się na przepisy § 6 ust. 1, § 8 ust. 1, § 8 ust. 2 wskazanego wyżej rozporządzenia, stwierdził że złożenie przez M. B. pozwów z dnia 15 grudnia 2005 r. oraz z dnia 1 marca 2006 r. do Sądu, skierowane było do organu niewłaściwego, jednakże zgodnie z przepisem art. 65 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu, uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. Jednakże strona składając wymienione pozwy do Sądu, uchybiła terminowi do złożenia wniosku o przyznanie odszkodowania i w związku z tym nie można było go uwzględnić. W przypadku złożenia wniosku o sprostowanie świadectwa służby po tym terminie, dowódca jednostki wojskowej, w drodze postanowienia może przywrócić termin na pisemny wniosek żołnierza lub osoby, o której mowa w § 4 ust. 3, jeżeli uprawdopodobnią, że uchybienie nastąpiło bez ich winy. Powyższy przepis stosuje się odpowiednio w przypadku wniosku o przyznanie odszkodowania.
Zdaniem organu odwoławczego, uchybienie terminowi do złożenia wniosku o odszkodowanie nastąpiło z przyczyn leżących po stronie wnioskodawcy, na którym spoczywał również ciężar dowodu, że poniósł szkodę oraz że ta szkoda polegająca na niemożliwości podjęcia odpowiedniej pracy, była następstwem bezprawnych zachowań Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Ł.. W ocenie organu odwoławczego, popełnione błędy przy wystawianiu świadectw służby nie miały wpływu na możliwość zatrudnienia strony, gdyż mogła ona złożyć wszystkie wymagane dokumenty niezbędne do przyjęcia do pracy, które potwierdzały jego kwalifikacje i staż pracy, a świadectwo służby można było sprostować już w trakcie zatrudnienia. Odnosząc się do złożonego przez stronę zaświadczenia wydanego przez Centrum Kształcenia Zawodowego i ustawicznego "[...]" z [...] kwietnia 2006 r. organ wskazał, że poświadcza ono wyłącznie okoliczność niezłożenia przez wnioskodawcę wszystkich dokumentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z 31 października 2006 r. sygn. akt IV SA/Wr 541/06, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. B. na decyzję Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego z [...] nr [...], w przedmiocie przyznania odszkodowania za wydanie niewłaściwego świadectwa służby, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wywodził, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), której przepis art. 123 ust. 3 przewiduje, że w przypadku niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa służby, byłemu żołnierzowi przysługuje odszkodowanie z tytułu poniesionej przez niego w związku z tym szkody. Zasadność skargi wymagała wyjaśnienia spornej między stronami kwestii terminu złożenia przez byłego żołnierza wniosku o odszkodowanie z tytułu poniesionej szkody w związku z niewydaniem w terminie lub wydaniem niewłaściwego świadectwa służby. Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z 17 maja 2004 r. w sprawie świadectw służby żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 128, poz. 1344) nakazuje odpowiednie stosowanie przepisu § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawach przyznania żołnierzowi zawodowemu odszkodowania za niewydajnie w terminie lub wydanie niewłaściwego świadectwa służby. Przytoczone wyżej brzmienie przepisu § 6 ust. 1 rozporządzenia, odwołuje się do terminu określonego w art. 123 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, według którego były żołnierz zawodowy może żądać sprostowania świadectwa służby w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Nasuwa się zatem pytanie czy przez odpowiednie stosowanie przepisu § 6 ust. 1 rozporządzenia dla potrzeb obliczenia terminu do złożenia wniosku o odszkodowanie należy rozumieć 7-dniowy termin od dnia doręczenia niewłaściwego świadectwa, jak to przyjęły organy orzekające w sprawie. Zdaniem Sądu, przez odpowiednie stosowanie przepisu § 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 17 maja 2004 r. w sprawie świadectw służby żołnierzy zawodowych dla potrzeb wniosku o odszkodowanie z tytułu poniesionej szkody wskutek niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa służby, o którym mowa w art. 123 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, należy rozumieć wyłącznie tryb postępowania przewidziany w zdaniu drugim § 6 ust. 1 tego rozporządzeniu, rozumiany jako tryb (sposób) postępowania przy składaniu takiego wniosku poprzez wskazanie jego formy pisemnej i organu właściwego, do którego należy skierować taki wniosek.
Natomiast przewidziany w zdaniu pierwszym § 6 ust. 1 rozporządzenia 7-dniowy termin do złożenia wniosku o sprostowanie świadectwa służby, określony w art. 123 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie ma zastosowania do liczenia terminu, w którym można złożyć wniosek o określone wyżej odszkodowanie. Przemawia za tym zarówno wykładnia językowa jak i funkcjonalna przepisu art. 123 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, która w ust. 4 art. 123 powołanej ustawy odsyła do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej, który został zobowiązany w szczególności do określenia trybu przyznawania odszkodowań z tytułu szkody wyrządzonej niewydaniem w terminie lub wydaniem niewłaściwego świadectwa. Wskazane wyżej rozporządzenie w § 8 reguluje tryb dochodzenia odszkodowania z tego tytułu, nie wskazując jednakże terminu, po upływie którego wniosek w tym zakresie nie może zostać uwzględniony. Wynikający z art. 123 ust. 2 ustawy 7-dniowy termin do złożenia żądania o sprostowanie świadectwa służby, dotyczy wyłącznie tego wniosku. Nie zasługuje więc na aprobatę Sądu przyjęta przez organy interpretacja, według której przez odpowiednie zastosowanie § 6 ust. 1 rozporządzenia, termin ten jest również terminem właściwym do złożenia wniosku o odszkodowanie przysługującego z tytułu szkody wyrządzonej niewydaniem w terminie lub wydaniem niewłaściwego świadectwa, określonego w art. 123 ust. 3 ustawy. Zaprezentowana przez organy wykładnia w istocie rzeczy wykluczałaby powstanie szkody, skoro w tym samym terminie, tj. tylko w ciągu siedmiu dni od dnia doręczenia świadectwa służby, zwolniony żołnierz mógłby domagać się jego sprostowania i jednocześnie odszkodowania. W związku z tym nie można podzielić stanowiska organu, według którego warunkiem przyznania byłemu żołnierzowi odszkodowania z tytułu szkody poniesionej przez niego w związku z wydaniem niewłaściwego świadectwa służby jest złożenie przez niego pisemnego wniosku do dowódcy jednostki w terminie 7 dni od wydania niewłaściwego świadectwa służby. Takie rozumienie odpowiedniego stosowania § 6 ust. 1 rozporządzenia – na gruncie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz wymienionego rozporządzenia – prowadziłoby do zanegowania istoty roszczenia odszkodowawczego, gdyż wymaga od strony złożenia wniosku przed zaistnieniem okoliczności uzasadniających możliwość domagania się odszkodowania, a więc wydania nowego, właściwego świadectwa służby. Taka konstrukcja legislacyjna przeczyłaby zasadom logiki i zdrowego rozsądku. Wobec tego ma rację skarżący, kiedy zarzuca organom bezpodstawne wiązanie 7-dniowego terminu do złożenia wniosku o wydanie właściwego świadectwa służby, z wnioskiem o odszkodowanie z powodu dokonania niewłaściwej wykładni przepisów § 8 i § 6 ust. 1 powołanego rozporządzenia w sprawie świadectw służby żołnierzy zawodowych. Stwierdzenie powyższego nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, zarówno bowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej wskazuje na to, że organy odmawiając przyznania dochodzonego przez stronę odszkodowania, prawidłowo zinterpretowały przepis art. 123 ust. 3 ustawy, określający przesłanki uzasadniające przyznanie odszkodowania. Warunkiem niezbędnym do przyznania odszkodowania w tym zakresie jest istnienie szkody poniesionej z powodu niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa służby. Przepis § 8 ust. 2 komentowanego rozporządzenia odsyła w sprawach odszkodowań do przepisu art. 99 § 2 Kodeksu pracy stanowiącego, że odszkodowanie, o którym mowa w § 1 przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy z tego powodu, nie dłuższy jednak niż 6 tygodni. Z brzmienia przepisu art. 99 § 2 Kodeksu pracy wynika, że szkoda, o której mowa w art. 123 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, występuje w postaci nienawiązania stosunku pacy. Przy czym dla uwzględnienia roszczenia odszkodowawczego konieczne jest wykazanie związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu wydającego świadectwo, a szkodą. W tym zakresie ciężar dowodu spoczywa na osobie zwolnionej, która ma obowiązek wykazać również, że pomimo posiadania odpowiednich kwalifikacji zawodowych oraz podejmowania konkretnych starań, nie mogła uzyskać nowego zatrudnienia na skutek niewłaściwego świadectwa pracy. Przenosząc te ogólne uwagi na grunt okoliczności rozpatrywanej sprawy Sąd stwierdził, że wbrew twierdzeniom skarżącego, przedłożone przez niego zaświadczenie z dnia 23 kwietnia 2006 r. wystawione przez Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego "[...]" potwierdza jedynie, że skarżący nie mógł złożyć wszystkich wymaganych dokumentów, zaś z jego treści wynikają wnioski przeciwne do tezy skarżącego, bowiem wystawca zaświadczenia Dyrektor Centrum oświadczył, że po przedstawieniu przez M. B. dyplomu nauczyciela wychowania fizycznego oraz innych uprawnień z zakresu kultury fizycznej, widział możliwość jego zatrudnienia od miesiąca września 2005 r., a skarżący złożył świadectwo służby dopiero w końcu stycznia 2006 r. Wobec tego nie wystąpiły inne przeszkody w podjęciu zatrudnienia przez skarżącego u nowego pracodawcy, poza niezłożeniem przez niego świadectwa służby, w posiadaniu którego skarżący był od dnia 21 lipca 2005 r. Wprawdzie ma rację skarżący kiedy wywodzi, że w świadectwie dokonano błędnych zapisów oraz nie umieszczono informacji wymaganych przepisami rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 maja 2004 r. w sprawie świadectw służby żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 128, poz. 1344),w tym przede wszystkim informacji dotyczących okresu wykonywania służby w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze (§ 3 ust. 1 pkt 14 wymienionego rozporządzenia).
Jednakże wskazane nieprawidłowości w świadectwie służby nie były przez organy kwestionowane i zgodnie z żądaniem strony dokonano sprostowania omyłek oraz zamieszczono w nim wymagane prawem informacje. Informacje, o które uzupełniono świadectwo służby, niewątpliwie miały wpływ na ustalenie uprawnień wynikających ze stosunku służbowego oraz ubezpieczenia społecznego, jednakże nie miały wpływu na możliwość zatrudnienia. Tym bardziej, że świadectwo służby nie jest jedynym dokumentem potwierdzającym służbę w warunkach szkodliwych lub o szczególnym charakterze.
Nieuprawniony jest również pogląd skarżącego, według którego posługiwanie się niewłaściwym świadectwem służby jest przestępstwem. W orzecznictwie podkreśla się, że świadectwo pracy wystawione przez pracodawcę nie jest dokumentem w rozumieniu art. 244 k.p.c., lecz stanowi dokument prywatny, o którym mowa w art. 245 k.p.c. i jest wyłącznie dowodem na to, że pracodawca podpisał oświadczenie stanowiące treść tego świadectwa. Również Sąd Najwyższy w wyrokach z dnia 20 lutego 1991 r. sygn. akt IPR 422/90 i z dnia 17 maja 1996 r. sygn. akt IPR 422/90 i z dnia 17 maja 1996 r. sygn.. akt I PRN 40/96 wyraził pogląd, według którego świadectwo pracy nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 244 k.p.c. nawet wówczas, gdy wydane zostaje przez urząd administracji państwowej. Nie zawiera ono elementów ocennych, a jedynie fakty wskazane w przepisie art. 97 Kodeksu pracy. Samo przez się nie tworzy praw podmiotowych ani ich nie pozbawia. Nie ma więc cech wyłączności w zakresie dowodowym w postępowaniu o realizację tych praw. Zasadnie zauważa organ odwoławczy, że nie było przeszkód w podjęciu zatrudnienia przez skarżącego, gdyż posiadał on wymagane dokumenty niezbędne do przyjęcia go do pracy, które potwierdzały jego kwalifikacje, a sprostowania świadectwa służby można było dokonać w trakcie trwania stosunku pracy. Wobec tego trafnie organy obu instancji skonstatowały, ze skarżący nie wykazał istnienia związku przyczynowego między zachowaniem organu w postaci wystawienia świadectwa służby o błędnej treści, a niezatrudnieniem go przez kolejnego pracodawcę, gdyż skarżący w ogóle nie posługiwał się świadectwem służby w stosunkach ze swoim pracodawcą. Jedynie marginalnie Sąd zauważa, że złożone przez skarżącego na rozprawie w dniu 26 października 2006 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym zaświadczenie z dnia 3 sierpnia 2006 r. wystawione przez Dyrektora Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego "[...]", również potwierdza wprowadzony przez organy wniosek, że skarżący nie podjął pracy wyłącznie z tego powodu, że nie dostarczył z własnej woli świadectwa służby, w posiadaniu którego był on od dnia 21 lipca 2005 r.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że Dowódca [...] Okręgu Wojskowego, wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, co obligowało Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) do oddalenia skargi.
M. B. wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparł na zarzucie naruszenia przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 7 k.p.a. mający istotny wpływ na wynik sprawy, a polegający na dowolności zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, polegające na bezzasadnym przyjęciu, że wydanie niewłaściwego świadectwa służby nie było jedyną przyczyną niemożliwości podjęcia przez skarżącego zatrudnienia, a tym samym powstanie po stronie skarżącego szkody, o której mowa w art. 99 § 1 i § 2 k.p. w związku z art. 123 ust. 3 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 17 maja 2004 r. w sprawie świadectw służby żołnierzy zawodowych.
Na tej podstawie wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i uchylenie decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego z [...] nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z [...] nr [...].
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono błędną ocenę materiału dowodowego oraz przyjęcie przez Sąd stanowiska o dopuszczalności złożenia przez kandydata świadectwa pracy niezgodnego z prawdą. Wywodzono, że w pierwszym oświadczeniu z dnia 23 kwietnia 2006 r. dyrektor CKZU "[...]" podał, że "widział możliwość zatrudnienia skarżącego", zarazem dodając, że "do miesiąca września nie mógł złożyć kompletnych dokumentów informując (...), że otrzymał niewłaściwe świadectwo służby". Z oświadczenia tego wynika, że jakkolwiek istniały przesłanki merytoryczne dla zatrudnienia, to niezłożenie pełnej dokumentacji stanęło zatrudnieniu na przeszkodzie. Na podstawie art. 22 § 1 k.p. pracodawca ma prawo żądać przebiegu dotychczasowego zatrudnienia. Z kolejnego oświadczenia dyrektora CKZU "[...]" z 3 sierpnia 2006 r. wynika, że przyczyną odmowy zatrudnienia był brak właściwego świadectwa służby. Co do drugiego zarzutu do oceny Sądu wywodził, że w razie gdy kandydat na pracownika podał fałszywe informacje, to pracodawca może uchylić się od skutków swojego oświadczenia woli co do zawarcia umowy, jako złożonego pod wpływem błędu. Takiego ryzyka nie chciał podjąć. Stanowisko Sądu, że nie było przeszkód do podjęcia zatrudnienia, nie zasługuje na podzielenie. W takiej sytuacji art. 99 k.p. byłby wyzuty z treści, skoro pracownik może bez przeszkód podjąć zatrudnienie.
Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Według art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Naruszeniem przepisów postępowania, które może mieć wpływ na wynik sprawy jest naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym przepisów regulujących zasady ogólne. Jedną z zasad ogólnych, ustanowionych w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, jest zasada prawdy obiektywnej. Według art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego "W toku postępowania organy administracji publicznej (...) podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy(...)". Zasada ogólna prawdy obiektywnej realizowana jest przez zasady szczególne, w tym zasadę swobodnej oceny dowodów. Według art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego "Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Zarzut zatem naruszenia art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego jest postawiony ogólnikowo. O naruszeniu art. 7 w zakresie oceny materiału dowodowego można skutecznie wywodzić, gdy wyprowadzi się przekroczenie ustanowionej zasady swobodnej oceny dowodów.
W zaskarżonym wyroku Sąd nie przekroczył granic swobodnej oceny materiału dowodowego w sprawie, aby skutecznie zarzucić dowolność tej oceny. Sąd prawidłowo wywiódł, ze świadectwo służby nie jest jedynym dokumentem potwierdzającym przebieg służby w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze. Świadectwo służby, zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądowego, jest dokumentem prywatnym. Nie było przeszkód prawnych przedłożenia przez skarżącego świadectwa służby z informacją o podjęciu trybu usunięcia jego nieprawidłowości. Przedstawienie świadectwa służby z informacją o podjęciu trybu jego prostowania wyłączyłoby możliwość postawienia zarzutu kłamstwa kandydata na pracownika. Podkreśla się, że przedstawienie przez kandydata na pracownika fałszywych informacji nie ma jednolitych konsekwencji prawnych. Konsekwencje będą skuteczne, jeżeli fałszywa informacja była na tyle istotne, że bez niej oceniający sprawę rozsądnie pracodawca, nie zawarłby umowy o pracę (K. Jaśkowski w: K. Jaśkowski, E. Maniewska. Kodeks pracy. Komentarz. Tom I. Lex 2007). Poprawienie świadectwa służby co do miejsca urodzenia przez określenie gminy oraz wskazanie okresu wykonywania służby w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, nie miało znaczenia dla podjęcia pracy przez skarżącego.
W zaskarżonym wyroku Sąd nie przekroczył granic prawidłowości zastosowania swobodnej oceny materiału dowodowego.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.