I OSK 881/23

I OSK 881/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-09-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Miernik
Jolanta Rudnicka /przewodniczący sprawozdawca/
Marian Wolanin
Symbol z opisem
6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I SA/Wa 331/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-10-21
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1275
art. 20 ust. 2
Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1990
art. 20 ust. 3a
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1990
art. 96 ust. 1 i 3
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędziowie sędzia NSA Marian Wolanin sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 6 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Skarbu Państwa – Stołecznego Zarządu Infrastruktury w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 331/22 w sprawie ze skargi Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych Nadleśnictwa Drewnica na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 24 listopada 2021 r. nr KOA/4423/Pd/21 w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 października 2022 r., sygn. I SA/Wa 331/22, po rozpoznaniu skargi Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych Nadleśnictwa [...] uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 24 listopada 2021 r. nr KOA/4423/Pd/21 i utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Miasta Zielonka nr 486/2021 z dnia 7 października 2021 r., zatwierdzającą - na podstawie art. 95 pkt 8 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami dalej "u.g.n." – podział nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obręb ([...]) na działki nr: [...] i [...].
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł uczestnik postępowania – Skarb Państwa – Stołeczny Zarząd Infrastruktury w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniesiono o zasądzenie na rzecz wnoszącego skargę kasacyjną zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ewentualnie, wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów, jak powyżej. Wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 – dalej "p.p.s.a."), zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.:
1. art. 96 ust. 1 w zw. z art. 95 pkt 8 u.g.n. w zw. z art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne i art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędną wykładnię polegająca na dokonaniu przez Sąd oceny przesłanek podziału nieruchomości w odniesieniu do terenów zamkniętych w oparciu o dodatkowe, niewskazane w w/w przepisach przesłanki, tj. uzależnienie wydania rozstrzygnięcia o podział nieruchomości od tego, czy wydane były decyzje administracyjne przez inne organy np. przez Starostę oraz uzależnienie przez Sąd wydania decyzji o podziale nieruchomości od zgodności z dokumentem pn. Plan Urządzania Lasu, podczas gdy takie przesłanki zastosowania przepisu prawa materialnego dotyczące podziału nieruchomości będącego terenem zamkniętym nie zostały wymienione przez ustawodawcę, przez co brak było podstaw prawnych do formułowania dodatkowych warunków podziału nieruchomości wskutek czego wydane przez Sąd rozstrzygnięcie jest obarczone wadą;
2. art. 20 ust. 3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 20 ust. 2 i art. 6 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy o lasach w zw. z art. 96 ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 95 pkt 8 u.g.n., poprzez niewłaściwe zastosowanie w odniesieniu do podziału nieruchomości na terenach zamkniętych polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd, że w wyniku wydania decyzji o podział nieruchomości nie była możliwa zmiana użytku części działki podlegającej podziałowi z użytku "Ls" na "Bi" bez uprzedniego przeprowadzenia odrębnego postępowania administracyjnego, którego skutkiem byłaby zmiana użytku nieruchomości, lub zmiana w Planie Urządzania Lasu (Uproszczonym planie urządzania lasu), podczas gdy w przedmiotowej sprawie zmiana przeznaczenia gruntu (zmiana użytku), wynikała z wykonanej na potrzeby postępowania administracyjnego dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej w skład której poza mapą z projektowanym podziałem wchodził również wykaz zmian gruntowych, a która to dokumentacja była zaakceptowana przez zarządcę nieruchomości, tj. Nadleśnictwo [...], i która to dokumentacja została przyjęta przez Starostę do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, przez co wbrew stanowisku Sądu pomimo, że brak było podstaw do wszczęcia odrębnych postępowań administracyjnych zmierzających do zmiany użytku gruntu, to również organ dysponował legalną dokumentacją geodezyjną sporządzoną na potrzeby postępowania o podział nieruchomości, którą organ był związany;
3. art. 3 pkt 1 i pkt 2 w zw. z art. 13 ust 1 pkt 2 ustawy o lasach, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że nieruchomość w części zajętej pod [...] - jest Lasem, podczas gdy z treści definicji lasu wynika m.in., że jest to teren o powierzchni co najmniej 0,10 ha, który może być przejściowo pozbawiony roślinności, jest przeznaczony do produkcji leśnej lub stanowi rezerwat przyrody lub wchodzi w skład parku narodowego albo wpisany jest do rejestru zabytków, zaś znajdujące się na jego obszarze budynki i budowle związane są z gospodarką leśną lub zajęte są i wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej, jak również w stosunku do którego to obszaru właściciel jest zobowiązany do ponownego wprowadzania roślinności leśnej (upraw leśnych) w okresie do 5 lat od usunięcia drzewostanu, tymczasem w przedmiotowej sprawie Sąd ustalił, iż na obszarze projektowanej działki nr ew. [...] prowadzona jest [...], że jest to teren zamknięty na mocy decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] w 2019r. (ze zmianami) oraz, że na przedmiotowym obszarze brak jest drzewostanu, przy czym stan taki trwa od wielu lat bowiem [...] funkcjonuje na tym obszarze ponad 50 lat co jest okolicznością bezsporną między stronami, a przez co zarządca terenu czyli Nadleśnictwo [...] nie wykonuje od lat obowiązków właścicielskich wobec przedmiotowego terenu, w tym nie dokonuje nasadzeń w trybie art. 13 ust 1 pkt 2 ustawy o lasach, a co sprawia, iż na przedmiotowym gruncie nie ma stanu przejściowego pozbawienia roślinności lecz stan permanentnego pozbawienia roślinności jako obszar faktycznie wyłączony z gospodarki leśnej na rzecz Ministerstwa Obrony Narodowej, co w konsekwencji sprawia, że działka co najmniej w części zajętej pod [...] nie jest Lasem w rozumieniu w/w przepisów;
4. § 9 ust 1 pkt 5 i pkt 11 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz.U nr 268 poz. 2663), poprzez błędną wykładnię i przyjęcie przez Sąd, że w dokumentacji geodezyjnej dotyczącej podziału nieruchomości należy oznaczyć rodzaj użytku dzielonej nieruchomości na podstawie aktualnych danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków oraz, że zarówno przed podziałem jak i po podziale rodzaj użytku gruntowego pozostaje bez zmian, podczas gdy:
- z treści § 9 ust. 1 pkt 5 w/w rozporządzenia wynika jedynie to, że oznaczenie
nieruchomości podlegającej podziałowi na mapie z projektowanym podziałem może nastąpić w oparciu o dane z ewidencji gruntów, a także z księgi wieczystej albo z innych dokumentów określających stan prawny nieruchomości, a zatem z przepisu nie wynika, iż to ewidencja gruntów jest jedynym dokumentem w oparciu o który można dokonać oznaczenia nieruchomości;
- z treści § 9 ust. 1 pkt 11 w/w rozporządzenia wynika, że elementem mapy z projektem podziału nieruchomości jest również "wykaz zmian gruntowych", co
potwierdza, że dokumentacja geodezyjna sporządzona na potrzeby postępowania o podział nieruchomości winna zawierać informację o dotychczasowym, jak i ustalonym w wyniku prac geodezyjnych zmienionym stanie nieruchomości będącej przedmiotem podziału, a co miało miejsce w niniejszej sprawie, zaś rodzaj użytku stanowi element oznaczenia nieruchomości widniejący w wykazie zmian gruntowych, przez co należy przyjąć, że zmiana przedstawiona w wykazie zmian gruntowych mogła dotyczyć także rodzaju użytku.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s..a w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 133 p.p.s.a. i w zw. z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. i w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a., poprzez nieprawidłowe sprawowanie funkcji kontrolnej i bezzasadne uwzględnienie skargi Skarbu Państwa – Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] i przez to uchylenie decyzji SKO w Warszawie oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta Zielonka, przy jednoczesnym pominięciu przez Sąd a przez to i brak dokonania przez Sąd oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz braku rozważenia wszystkich istotnych okoliczności w sprawie, tj. poprzez:
a) brak dokonania oceny dokumentów w postaci mapy z projektem podziału nieruchomości z dnia 6 kwietnia 2021 r. oraz Protokołu przebiegu granic z dnia 29 marca 2021 r., podczas gdy dokumenty te stanowią potwierdzenie okoliczności, że Starosta wołomiński dokonał przyjęcia przedmiotowej dokumentacji geodezyjnej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] 2021r. za nr [...], i podczas gdy:
- przedmiotowa mapa przedstawia aktualny (zastany przez geodetę uprawnionego w momencie wykonywania prac geodezyjnych) stan użytku nieruchomości, która podlegała podziałowi i z której wynika, że rodzaj użytku dla obszaru [...] ha to użytek o symbolu "Bi" (projektowana działka nr [...] użytkowana jako [...]), zaś dla obszaru [...] ha to użytek o symbolu "Ls" (projektowana działka nr [...]);
- dokument ten stanowi potwierdzenie, że została przeprowadzona przez Starostę procedura wynikająca z przepisów ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne oraz wydanych na podstawie tej ustawy rozporządzeń pozwalająca na przyjęcie dokumentacji geodezyjnej do prowadzonego przez Starostę zasobu geodezyjnego i kartograficznego, która następnie stanowiła podstawę wydania decyzji przez organ;
- wskazana mapa z projektem podziału nieruchomości zawiera wykaz zmian gruntowych, którego treść jest zgodna z funkcjonującym na obszarze na którym znajduje się działka podlegająca podziałowi Planem Urządzania Lasu dla Nadleśnictwa [...] na lata 2018-2027 Obręb [...] oddział [...]. którego wyciąg znajduje się w aktach sprawy;
b) brak uwzględnienia okoliczności obowiązywania na obszarze, na którym znajduje się działka podlegająca podziałowi – Planu Urządzania Lasu, którego wyciąg znajduje się w aktach sprawy, podczas gdy analiza treści Planu (opis taksacyjny) dla obszaru na którym prowadzona jest [...] oznaczona w Planie symbolem "f" jednoznacznie wskazują na to, że informacje zawarte w Planie są zgodne ze znajdującym się na mapie z projektem podziału nieruchomości wykazie zmian gruntowych, tj. że grunt o pow. [...] ha użytkowany jest jako [...], czyli grunt w tym zakresie nie jest użytkowany jako Las, a odpowiada rodzajowi powierzchni INNE WYL, a który to dokument został pominięty przez Sąd pomimo, że Sąd w uzasadnieniu wskazywał na konieczność uwzględnienia w postępowaniu o podział nieruchomości zapisów wynikających z Planu Urządzania Lasu w przypadku podziału nieruchomości dla których taki Plan jest sporządzony;
c) nieuwzględnienie okoliczności, że prawomocna decyzja o podziale nieruchomości wraz z pominiętą przez Sąd dokumentacją geodezyjną, tj. mapą z projektowanym podziałem i wykazem zmian gruntowych stanowi podstawę do dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków (art. 23 ust 3 pkt 1 lit b) w zw. z ust. 7 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne), zaś ustawodawca nie wskazał na żadne wyłączenia w tym zakresie w odniesieniu do rodzaju użytku gruntu, w wyniku czego decyzja o podziale nieruchomości wydana w niniejszej sprawie doprowadziłaby do aktualizacji ewidencji gruntów i budynków zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym;
d) nieuwzględnienie okoliczności, iż uczestnik Stołeczny Zarząd Infrastruktury
w Warszawie (dalej SZI) w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie podziału nieruchomości działał w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa – Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] (dalej Nadleśnictwo), na podstawie udzielonego pełnomocnictwa
rodzajowego, ze względu na to, iż Nadleśnictwo ustaliło wraz z SZI potrzebę wystąpienia z wnioskiem o wydzielenie działki z terenu zamkniętego, na którym prowadzona jest [...] i przeprowadzenia na jej obszarze określonych zadań oraz akceptowało wszelkie podejmowane w tym zakresie działania SZI, w tym uczestniczyło w pracach nad dokumentacją geodezyjną tworzoną na potrzeby postępowania administracyjnego, tj. poprzez m.in. akceptację mapy z projektem podziału wraz z wykazem zmian gruntowych, w tym ze zmianą użytku z "Ls" na "Bi" dla działki o projektowanym numerze ew. [...], która to mapa ostatecznie została przyjęta przez Starostę do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a następnie stanowiła podstawę do wydania decyzji przez Burmistrza Miasta Zielonka, a które to okoliczności potwierdza znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo dla Szefa SZI do działania w imieniu Nadleśnictwa [...] w sprawie podziału nieruchomości dz. [...] oraz pismo znak: [...] Nadleśnictwa [...] z dnia 18 maja 2021 r. do Szefa SZI w którym Nadleśnictwo zatwierdziło projekt podziału geodezyjnego działki nr ew. [...], tj. mapę z projektem podziału sporządzoną w dniu 6 kwietnia 2021 r.;
e) brak uwzględnienia okoliczności, że ustalenia o których mowa była w zarzucie pkt d) powyżej były dla organu rozpoznającego wniosek wiążące bowiem Nadleśniczy, którego zgodnie ze Statutem Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe (dokument powszechnie dostępny) obowiązuje droga służbowa, zobowiązany był uzgodnić akceptację dokumentacji geodezyjnej w przedmiotowej sprawie z nadzorującym działalność Nadleśniczych – Dyrektorem Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Warszawie (art. 34 ust 2 c ustawy o lasach), przez co przyjąć trzeba, że organ rozpoznający wniosek o podział nieruchomości był zobowiązany do zatwierdzenia podziału nieruchomości w oparciu o dostarczoną dokumentację geodezyjną, bowiem była to dokumentacja zatwierdzona przez Starostę (jako organ prowadzący ewidencję gruntów), przez zarządcę terenu objętego wnioskiem o podział, czyli Nadleśnictwo [...] oraz mając na względzie podległość służbową Nadleśnictwa również uzgodnioną z Dyrektorem Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych (organ do którego zadań należy m.in. wydawanie decyzji o wyłączeniu z produkcji leśnej gruntu leśnego);
f) nieprawidłowe przyjęcie przez Sąd, iż część nieruchomości o nr ew. [...], tj. zajęta pod [...] (projektowany nr [...]) stanowi Las, w sytuacji gdy Sąd w uzasadnieniu wyroku w ogóle nie wskazał, jakie przepisy brał pod uwagę formułując powyższy wniosek wskazując jedynie w sposób niedookreślony cyt.: "w świetle obowiązujących norm prawnych", zaś znajdujące się w aktach sprawy dowody, tj. decyzja MON o utworzeniu terenu zamkniętego na obszarze objętym podziałem, zdjęcie lotnicze obszaru przedmiotowej nieruchomości na którym widoczna jest [...], mapy z wykazem zmian gruntowych oraz wyciąg z Planu Urządzania Lasu dla tego obszaru wynika, że obszar o pow. [...] ha jest użytkowany jako [...] z oznaczeniem rodzaju powierzchni jako INNE WYL oraz, że teren ten nie jest zadrzewiony (za wyjątkiem 1 sosny) oraz, że stan taki trwa od wielu lat, bowiem na przedmiotowym obszarze [...] funkcjonuje od lat 70-tych, przez co w odniesieniu do tej części działki (projektowana działka [...]) zarządca nie wykonywał czynności właścicielskich w tym nie dokonywał nasadzeń drzew zgodnie z art. 13 ust 1 pkt 2 ustawy o lasach, przez co nie można przyjąć, że na nieruchomości jest przejściowy stan braku zadrzewienia bowiem jest to stan permanentny, skutkujący faktycznym wyłączeniem gruntu w tej części z produkcji leśnej wiele lat temu,
przy czym wskazane powyżej naruszenia przepisów postępowania mają istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby Sąd dokonał oceny całokształtu zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego czego zaniechał, powziąłby wiedzę o okolicznościach istotnych w niniejszej sprawie, w konsekwencji czego mógłby dojść do odmiennych wniosków niż to uczynił w zaskarżonym wyroku, a co miałoby wpływ na sposób rozstrzygnięcia w sprawie, i w rezultacie mogłoby skutkować oddaleniem skargi Nadleśnictwa [...] o co wnosił uczestnik (wnoszący skargę kasacyjną) na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie;
2. art. 141 §4 p.p.s.a., poprzez sporządzenie przez Sąd uzasadnienia wyroku którego treść zawiera uchybienia powodujące, iż niemożliwa jest weryfikacja prawidłowości wydanego przez Sąd wyroku i motywów jakimi Sąd się kierował przy jego wydawaniu, bowiem Sąd nie wskazał przepisów prawa, na których się oparł formułując wskazane w uzasadnieniu kluczowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wnioski (dotyczące podstaw uznania, iż nieruchomość w części zajętej pod [...] jest Lasem), a jedynie wskazał na bliżej nieokreślone przepisy, cyt.: "w świetle obowiązujących norm prawnych" (str. 6 uzasadnienia), przez co nie sposób jest uznać, iż uzasadnienie Sądu spełnia warunek wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto ww. zarzuty.
Pismem z dnia 4 maja 2023 r. Skarb Państwa – Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasów Państwowych Nadleśnictwa [...], reprezentowane przez radcę prawnego, przedstawiło swoje stanowisko w związku ze złożoną w sprawie skargą kasacyjną, wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej w całości.
W uzasadnieniu wskazano, że o tym czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach decyduje co do zasady w pierwszej kolejności zapis w ewidencji gruntów i budynków. Organ administracji nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz zawsze powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Zmiany zapisów w ewidencji gruntów i budynków odbywają się w innym, odrębnym trybie. Wskazano, że przyjęcie opracowania do zasobu geodezyjnego i kartograficznego nie oznacza, iż nastąpiła zmiana użytku w powszechnej ewidencji gruntów i budynków i że wszczęty został właściwy tryb zmiany zapisów w ewidencji.
Podkreślono, że w niniejszej sprawie bezspornym jest fakt, iż przedmiotowa działka objęta jest Planem Urządzenia Lasu dla Nadleśnictwa [...] na lata 2018 - 2027, czego dowodzą dokumenty znajdujące się w aktach sprawy i czego wnoszący skargę kasacyjną uczestnik nie kwestionuje.
Podniesiono, że wnoszący skargę kasacyjną pomija, iż art. 3 ustawy o lasach za las kwalifikuje nie tylko grunt pokryty roślinnością leśną lub czasowo jej pozbawiony (art. 3 pkt 1 ustawy), ale także inny związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne (art. 3 pkt 2 ustawy).
Zdaniem Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych Nadleśnictwa [...], w świetle obowiązujących norm prawnych przedmiotowy grunt stanowi las, a zmiana tego stanu może nastąpić tylko po wyłączeniu przedmiotowych działek spod działania planu urządzenia lasu lub uzyskaniu decyzji starosty zezwalającej na zmianę lasu na inny użytek.
W kontekście powyższego, za bezzasadne uznano również zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące akceptacji dokumentacji geodezyjnej przez zarządcę nieruchomości, tj. Nadleśnictwo [...]. Jak bowiem wskazano powyżej, nie legitymizuje to działań polegających na zmianie użytku przez nieuprawniony organ, bez przeprowadzenia postępowania ewidencyjnego służącego temu celowi.
Stwierdzono, że bez znaczenia pozostaje także kwestia udzielonego pełnomocnictwa rodzajowego do przeprowadzenia procedury podziałowej, gdyż – jak wynika z jego treści – obejmowało ono swoim zakresem umocowanie wyłącznie do złożenia wniosku o wydanie decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, nie zaś do wszczęcia procedury inicjującej zmiany użytków na podlegającej podziałowi nieruchomości. Wskazano, że pełnomocnictwo to zostało również odwołane.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej.
Przed odniesieniem się do wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów przypomnieć należy, że przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 24 listopada 2021 r. nr KOA/4423/Pd/21 utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta Zielonka nr 486/2021 z 7 października 2021 r., zatwierdzającą - na podstawie art. 95 pkt 8 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, dalej "u.g.n." – podział nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obręb ([...]) na działki nr: [...] i [...]. Z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, że dzielona nieruchomość stanowi teren zamknięty na podstawie decyzji Nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] 2019 r., zmienionej decyzją Nr [...] z dnia [...] 2021 r., a celem podziału jest wydzielenie działki nr [...], na której znajduje się [...]. Ponadto w sprawie ustalono, że dostęp projektowanej działki nr [...] do drogi publicznej będzie zapewniony przez wewnętrzną drogę dojazdową, usytuowaną na działce nr [...] oraz działkach nr [...] i [...] z obrębu [...], stanowiących własność Skarbu Państwa w zarządzie Lasów Państwowych Nadleśnictwa [...] i użytkowanych przez resort obrony narodowej na podstawie umowy o przekazaniu lasu w użytkowanie z 12 maja 2020 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Warszawie decyzją z dnia 24 listopada 2021 r. utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, nie uwzględniło odwołania Nadleśnictwa [...] i wskazało, że działka nr [...] stanowi użytek Ls i Bi. Zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów inne teren zabudowy (Bi) ma pow. [...] ha. Jednakże zgodnie z aktami sprawy (wnioskiem, zdjęciem lotniczym, mapą z projektem podziału), na działce znajduje się [...] o pow. [...] ha, a nie użytek leśny. Z tych względów organ odwoławczy nie znalazł podstaw do wydania decyzji reformatoryjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargę Nadleśnictwa [...], uchylił wydane w sprawie decyzje i uznał, że decyzje te wydane zostały z naruszeniem art. 96 ust. 1 w zw. z art. 95 pkt 8 u.g.n. Sąd podał, że z wykazu zmian gruntowych wynika, iż działka [...] ma pow. [...] ha, w tym [...] ha użytków Bi (inne tereny zabudowane) oraz [...] ha użytku Ls (lasy). Z kolei po podziale (stan nowy), działka nr [...] o pow. [...] ha ma użytek Bi, a działka nr [...] o pow. [...] ha użytek Ls. Według Sądu Wojewódzkiego, brak jest podstaw prawnych dopuszczalności zatwierdzenia zmiany użytku gruntowego w decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, albowiem kwestia ta należy do właściwości innego organu (starosty) i dokonywana jest w innej procedurze. Sąd podał, że w doktrynie wskazuje się, iż ewidencyjny podział nieruchomości dokonywany w oparciu o przepisy u.g.n., nie zmienia rodzaju użytku gruntowego. Zmiany takiej nie można w szczególności dokonać w ramach procedury podziałowej.
Sąd zaznaczył ponadto, że w dokumentacji podziałowej należy oznaczyć rodzaj użytków gruntowych dzielonej nieruchomości na podstawie aktualnych danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków (§ 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości – Dz. U. Nr 268 poz. 2663). To z kolei przesądza, że zarówno przed podziałem, jak i po podziale, rodzaj użytku gruntowego pozostaje bez zmian.
Dalej Sąd wyjaśnił, że zgodnie z brzmieniem art. 20 ust. 3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Natomiast art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, stanowi, że w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu. Zmiany w ewidencji gruntów i budynków nie mogą być dokonywane wbrew planom urządzenia lasów. Sąd zauważył, że plan urządzenia lasu zawiera nie tylko opis, ale i zestawienie powierzchni lasów i gruntów do zalesienia. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy o lasach, plan urządzenia lasu stanowi podstawowy dokument gospodarki leśnej opracowywany dla określonego obiektu, zawierający opis i ocenę stanu lasu oraz cele, zadania i sposoby prowadzenia gospodarki leśnej, a uproszczony plan urządzenia lasu, to plan opracowywany dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny, zawierający skrócony opis lasu i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej.
W ocenie Sądu I instancji, nawet jeśli w chwili obecnej na gruncie część działki dzielonej o nr [...] nie jest pokryta drzewostanem, lecz jest użytkowana w inny sposób (w tej sprawie na potrzeby [...]), to nadal stanowi grunt uznany, w świetle obowiązujących norm prawnych, jako las. Sąd zaznaczył, że ustalenie klasy bonitacyjnej gruntu innego niż las będzie możliwe wyłącznie w przypadku udokumentowanej zmiany użytków gruntowych, tj. po wyłączeniu przedmiotowych działek spod działania planu urządzenia lasu lub uzyskaniu decyzji starosty zezwalającej na zmianę lasu na inny użytek.
W kontekście powyższego Sąd wskazał, że zgodnie z art. 96 ust. 1 u.g.n. wójt, burmistrz, i prezydent miasta wydają decyzję zatwierdzającą jedynie podział nieruchomości. W decyzji takiej organ nie może rozstrzygnąć innych kwestii, w tym związanych ze zmianą użytku gruntowego, albowiem nie ma ku temu ustawowych kompetencji. Sam podział nieruchomości nie może prowadzić do zmiany przeznaczenia gruntu i być podstawą do aktualizacji użytku gruntowego według istniejącego już faktycznego wykorzystywania danego gruntu. Ustalenie klasy bonitacyjnej gruntu innego niż las jest możliwe dopiero po jego zmianie z użytku leśnego.
Ze stanowiskiem Sądu I instancji nie zgodził się uczestnik postępowania – Skarb Państwa – Stołeczny Zarząd Infrastruktury w Warszawie.
W skardze kasacyjnej powołał się na obie podstawy, o których mowa w art.174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. i podniósł zarówno zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. W takiej sytuacji zasadniczo w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W niniejszej sprawie zarzuty te jednak w sposób bezpośredni wiążą się z zarzutami naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego przez błędną wykładnię, stąd ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do istoty zasadniczego problemu w niniejszej sprawie, tj. do poprawności dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni prawa materialnego.
Podnosząc zarzuty naruszenia prawa materialnego strona skarżąca kasacyjnie kwestionuje prawidłowość stanowiska Sądu I instancji w kilku aspektach.
Po pierwsze zarzuca Sądowi I instancji błędną wykładnię art. 96 ust. 1 w zw. z art. 95 pkt 8 u.g.n. w zw. z art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne i art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a to poprzez dokonanie oceny przesłanek podziału nieruchomości w odniesieniu do terenów zamkniętych w oparciu o dodatkowe, niewskazane w w/w przepisach przesłanki, tj. uzależnienie wydania rozstrzygnięcia o podział nieruchomości od tego, czy wydane były decyzje administracyjne przez inne organy.
Po drugie wskazuje na niewłaściwe zastosowanie przez Sąd Wojewódzki art. 20 ust. 3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 20 ust. 2 i art. 6 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy o lasach w zw. z art. 96 ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 95 pkt 8 u.g.n., wywodząc, że Sąd I instancji w odniesieniu do podziału nieruchomości na terenach zamkniętych błędnie przyjął, że w wyniku wydania decyzji o podział nieruchomości nie była możliwa zmiana użytku części działki podlegającej podziałowi z użytku "Ls" na "Bi" bez uprzedniego przeprowadzenia odrębnego postępowania administracyjnego, którego skutkiem byłaby zmiana użytku nieruchomości, lub zmiana w Planie Urządzania Lasu.
Po trzecie skarżący kasacyjnie nie zgadza się z dokonaną przez Sąd I instancji wykładnią pojęcia lasu, wskazując na naruszenia art. 3 pkt 1 i pkt 2 w zw. z art. 13 ust 1 pkt 2 ustawy o lasach.
Po czwarte zarzuca Sądowi Wojewódzkiemu błędną wykładnię § 9 ust 1 pkt 5 i pkt 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości, polegającą na przyjęciu, że w dokumentacji geodezyjnej dotyczącej podziału nieruchomości należy oznaczyć rodzaj użytku dzielonej nieruchomości na podstawie aktualnych danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków oraz, że zarówno przed podziałem jak i po podziale rodzaj użytku gruntowego pozostaje bez zmian.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego żaden z powyższych zarzutów nie jest trafny.
Skarżący kasacyjnie wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości na podstawie art.95 pkt 8 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a zatem w trybie specjalnym w stosunku do podziału nieruchomości przewidzianym w art.92-94 wskazanej ustawy, umożliwiającym podział nieruchomości niezależnie od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie oznacza to, że przewidziany w art. 95 ugn sposób podziału nieruchomości w sytuacjach enumeratywnie w tym przepisie wymienionych i na cele w tym przepisie wymienione może być sprzeczny z odrębnymi przepisami, takimi jak ustawa o lasach, czy też Prawo geodezyjne i kartograficzne. Jak podkreśla się w literaturze przedmiotu jest to podział mający zachować zgodność z przepisami odrębnymi, ale z tymi, które określają normatywny kształt celów wymienionych w art.95 ugn ( por. M. Wolanin, Podziały i scalenia nieruchomości, Wyd.CH Beck, Warszawa 2011 r., str.159).
Nie sposób zgodzić się z prezentowaną w skardze kasacyjnej wykładnią art.95 pkt 8 ugn, że skoro spełnione są wszystkie przesłanki wymienione w tym przepisie to jest wystarczające dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o podział nieruchomości na tej właśnie podstawie. Przepis art.95 pkt 8 ugn funkcjonuje w określonym systemie prawa i nie można pominąć, że art. 2 pkt 3 ugn stanowi: "Ustawa nie narusza innych ustaw w zakresie dotyczącym gospodarki nieruchomościami, a w szczególności: ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2024 r. poz. 530)".
Ponadto nie sposób oceniać dopuszczalności wydania decyzji o podziale na podstawie art. 95 pkt 8 w oderwaniu od przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Przepisy tej właśnie ustawy wprowadziły szczególne rozwiązania w zakresie prowadzenia ewidencji gruntów i budynków w przypadku lasu, z rozwiązaniami tymi korespondują szczególne przepisy ustawy o lasach. Zgodnie bowiem z art. 20 ust. 3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach, a zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy o lasach w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu. To te przepisy wyznaczają wzajemne relacje, jakie zachodzą pomiędzy pojęciem lasu w ewidencji gruntów i budynków a lasem w ustawie o lasach. Plan urządzenia lasu stanowi więc podstawowy dokument gospodarki leśnej opracowywany dla określonego obiektu, zawierający opis i ocenę stanu lasu oraz cele, zadania i sposoby prowadzenia gospodarki leśnej (art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy o lasach). Zatem, art. 20 ust. 3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, nakazując uwzględnianie w ewidencji gruntów i budynków przepisów o lasach, stwarza dodatkowy reżim prawny dla organu ewidencyjnego, wobec czego przepis ten traktować należy jako wyjątkowy, a więc niepodlegający wykładni rozszerzającej. W rezultacie zawarty w art. 20 ust. 2 ustawy o lasach wymóg, aby w ewidencji gruntów uwzględniać ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasów, musi być rozumiany literalnie. Plan urządzenia lasu jest zatem dokumentem, który uprawnia do aktualizacji danych dotyczących granic i powierzchni lasów, a co przesądza także i o treści wpisów w ewidencji gruntów ( por. W. Radecki. Ustawa o lasach, LexisNexis Warszawa 2012, str.168). Zmiany w ewidencji gruntów i budynków nie mogą być dokonywane wbrew planom urządzania lasów. Plan urządzenia lasu zawiera bowiem nie tylko opis, ale także zestawienie powierzchni lasów i gruntów do zalesienia (art. 18 ust. 4 pkt 1 lit. a ustawy o lasach).
Należy zatem stwierdzić, że art. 20 ust. 2 ustawy o lasach stanowi lex specialis w stosunku do uregulowań zawartych w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. Związanie organów ewidencji gruntów i budynków wynikającą z planu urządzenia lasu jego powierzchnią i granicami oznacza więc, że dopóki w planie urządzenia lasu nie zostanie dokonana zmiana, o jakiej mowa w art. 23 ust. 1 ustawy o lasach, dopóty organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków nie są uprawnione do dokonywania w prowadzonej przez siebie ewidencji zmian powierzchni i granic lasu, które nie odpowiadałyby ustaleniom planu urządzenia lasu. Organ ewidencji gruntów i budynków nie może dokonywać zmian w danych ewidencyjnych dotyczących lasu, które byłyby niezgodne z ustaleniami planu urządzenia lasu. W takiej sytuacji zmiana danych odnoszących się do lasu, w pierwszej kolejności musi zostać wprowadzona przez właściwy organ do planu urządzenia lasu.
Stwierdzić zatem należy, że plan urządzenia lasu jest dokumentem, na podstawie którego mogą być aktualizowane dane dotyczące granic i powierzchni lasów leżących na terenie objętym tym planem. W sprawie nie budzi wątpliwości, że działka będąca przedmiotem podziału jest objęta planem urządzenia lasu.
Jak słusznie stwierdził Sąd Wojewódzki samo pozbawienie gruntu roślinności leśnej nie uzasadnia jeszcze zmiany użytku Ls, gdyż czasowy brak roślinności leśnej nie jest podstawą do przeklasyfikowania gruntu leśnego na nieleśny. Nawet zatem, gdy obecnie na przedmiotowym gruncie część wydzielonej działki nr [...] nie jest pokryta drzewostanem, lecz użytkowana jest w inny sposób (na potrzeby [...]), to nadal stanowi ona grunt leśny w świetle obowiązujących przepisów. Jak już bowiem wyżej wskazano, ustalenie użytku gruntu na inny niż las, będzie możliwe dopiero po wyłączeniu przedmiotowego gruntu spod działania planu urządzenia lasu (lub uzyskaniu decyzji starosty zezwalającej na zmianę lasu na inny użytek). Nie ma bowiem podstaw prawnych do zmiany użytku gruntowego w decyzji administracyjnej zatwierdzającej podział nieruchomości. Organ ewidencyjny nie może prowadzić postępowania dowodowego w zakresie granic użytków i powierzchni zmierzających do wyjaśnienia jaki jest rzeczywisty użytek i w jakich granicach występuje, jeżeli dla danego terenu został sporządzony i nadal obowiązuje, tak jak w tej sprawie, plan urządzenia lasu.
Nałożony art. 20 ust. 2 ustawy o lasach obowiązek uwzględniania tych planów oznacza zatem, że nie jest dopuszczalne dokonywanie zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie terenów leśnych, wbrew planom urządzenia lasów, które stanowiąc szczególny rodzaj planów zagospodarowania przestrzennego takich terenów, przesądzają o treści wpisów w ewidencji gruntów. Ewidencja gruntów i budynków odzwierciedla w oparciu o dokumenty istniejący stan faktyczny, natomiast plan zagospodarowania przestrzennego ustala przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określa sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy terenu, a więc określa możliwości zagospodarowania gruntów w przyszłości. Plan urządzenia lasu stanowiąc swoisty rodzaj planu zagospodarowania przestrzennego jest tym dokumentem, który przesądza także o treści wpisów w ewidencji gruntów. Kataster nieruchomości, będący wyłącznie zbiorem informacji o gruntach i budynkach, odzwierciedla jedynie ich stan, natomiast nie stanowi źródła zmiany tego stanu, która może nastąpić wyłącznie z uwzględnieniem przepisów szczególnych.
Dokonanie podziału nieruchomości leśnej ( a także rolnej) na podstawie operatu podziałowego przez wprowadzenie wynikających z niego zmian do ewidencji gruntów i budynków nie zmienia rodzaju użytków gruntowych. Dlatego wszystkie działki grunty wydzielone w ramach takiego podziału zachowują rodzaj użytku gruntowego, jaki miały przed jego dokonaniem. Skoro bowiem przedmiotem podziału nie jest zmiana użytku gruntowego, to użytek ten należy oznaczyć w dokumentacji podziałowej zarówno dla stanu przed podziałem, jak i stanu po podziale według aktualnych zapisów w ewidencji gruntów i budynków w chwili sporządzania tej dokumentacji ( tak: M. Wolanin. Podziały, scalenia i rozgraniczenia nieruchomości oraz procedury ewidencyjne. Wyd. C.H. Beck Warszawa 2021, str.68).
Natomiast z wykazu zmian gruntowych znajdujących się na mapie z projektem podziału przedmiotowej nieruchomości wynika, że działka [...] ma pow. [...] ha, w tym [...] ha użytków Bi (inne tereny zabudowane) oraz [...] ha użytku Ls (lasy). Z kolei po podziale (stan nowy), działka nr [...] o pow. [...] ha ma użytek Bi, a działka nr [...] o pow. [...] ha użytek Ls.
Słusznie zatem wywiódł Sąd I instancji, że brak jest podstaw prawnych dopuszczalności zatwierdzenia zmiany użytku gruntowego w decyzji zatwierdzającej podział, albowiem kwestia ta należy do właściwości innego organu.
Przepisy ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (obecnie Dz. U. z 2024 r. poz. 82) przewidują tryb, jak również sposób zmiany sposobu użytkowania gruntów leśnych. Zgodnie z art. 11 ust.1 tej ustawy wyłączenie z produkcji użytków rolnych oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. Brak dowolności w tym zakresie, wynika z tego, że grunty te podlegają szczególnej ochronie i nie jest dopuszczalna samowolna, pozaprawna zmiana ich przeznaczenia. Również ustawa o lasach wyraźnie wskazuje możliwość i przesłanki zmiany sposobu użytkowania gruntu z leśnego na rolny. Zmiana taka następuje w drodze decyzji administracyjnej, która może być podstawą do ewentualnej zmiany danych w zakresie zagospodarowania gruntu w ewidencji gruntów. Przy czym zmiany w ewidencji gruntów, jak wskazuje to ustawa prawo geodezyjne i kartograficzne są dokonywane na podstawie odpowiednich dokumentów urzędowych.
Wobec powyższego należy uznać, że wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego nie mogły być uwzględnione.
Gdy chodzi o zarzuty procesowe, to część z nich związana jest ściśle z zarzutami naruszenia prawa materialnego - zarzuty procesowe pkt 1 a, b,c, f , zaś konsekwencją uznania nietrafności zarzutów prawa materialnego jest nieuwzględnienie zarzutów procesowych. Podniesienie zarzutu opisanego w pkt 1 a,b i c wynika z niezrozumienia, że nowa dokumentacja geodezyjna sporządzona dla potrzeb podziału nieruchomości nie może być sprzeczna z dotychczasowym sposobem użytkowania gruntów oznaczonym w ewidencji gruntów. Sąd Wojewódzki nie pominął ani mapy zatwierdzającej podział, ani znajdującego się na tej mapie wykazu ewidencyjnego, ani też Planu urządzenia lasu, lecz zastosował obowiązujące regulacje prawne dotyczące lasów i możliwości ich podziału. Odnośnie do pozostałych zarzutów nie miały one wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Zgodnie z art.174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast wskazywane kwestie związane z wzajemnymi uzgodnieniami stron takiego wpływu mieć nie mogły.
Chybiony okazał się także zarzut naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wszystkim wymogom wskazanego przepisu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.