I OSK 860/06
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNaczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną dotyczącą mianowania na stanowisko równorzędne, podkreślając wymóg odbycia aplikacji administracyjnej lub uzyskania od niej zwolnienia w odrębnej decyzji.
Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej R. K. od wyroku WSA w Warszawie, który oddalił jego skargę na decyzję Ministra Infrastruktury. Skarżący domagał się mianowania na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem zajmowanym przed powołaniem, powołując się na ustawę o pracownikach urzędów państwowych. Sąd pierwszej instancji oraz NSA uznali, że skarżący nie spełnia wymogów, ponieważ nie odbył aplikacji administracyjnej ani nie uzyskał od niej formalnego zwolnienia w odrębnej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury odmawiającą skarżącemu mianowania na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem zajmowanym przed powołaniem. Skarżący, będący wcześniej urzędnikiem państwowym, domagał się przywrócenia na stanowisko na podstawie przepisów dotyczących pracowników urzędów państwowych i służby cywilnej. Kluczowym zagadnieniem było spełnienie wymogów określonych w art. 3 pkt 4 ustawy o pracownikach urzędów państwowych, w tym odbycie aplikacji administracyjnej. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżący nie spełnia tych wymogów, ponieważ nie odbył aplikacji ani nie uzyskał formalnego zwolnienia od jej odbycia w odrębnej decyzji. Skarżący kasacyjnie zarzucił błędną wykładnię tego przepisu, twierdząc, że akt mianowania na wysokie stanowisko zawiera w sobie domniemane zwolnienie z aplikacji. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, podkreślając, że przepis art. 45 ust. 2 ustawy o pracownikach państwowych ma charakter szczególny i wymaga spełnienia wymogów z art. 3 pkt 4 bez możliwości odstępstw. Sąd wyjaśnił, że zwolnienie od obowiązku aplikacji wymaga odrębnej decyzji, a nie może być domniemane z innego aktu administracyjnego, takiego jak akt mianowania.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, akt mianowania nie może być uznany za równoznaczny ze zwolnieniem z obowiązku odbycia aplikacji administracyjnej. Zwolnienie takie wymaga odrębnej decyzji administracyjnej.
Uzasadnienie
Przepis art. 45 ust. 2 ustawy o pracownikach państwowych wymaga spełnienia wymogów z art. 3 pkt 4, w tym odbycia aplikacji lub uzyskania od niej zwolnienia. Zwolnienie to musi nastąpić w drodze odrębnej decyzji, a nie może być domniemane z innego aktu, takiego jak akt mianowania.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucono_skargę
Przepisy (5)
Główne
u.p.u.p. art. 45 § ust. 2
Ustawa z dnia 16 października 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych
u.p.u.p. art. 3 § pkt 4
Ustawa z dnia 16 października 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych
p.p.s.a. art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
u.s.c. art. 138 § ust. 2
Ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej
r.a.a.o.k.u.p. art. 9 § ust. 2
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 8 listopada 1982 r. w sprawie aplikacji administracyjnej oraz ocen kwalifikacyjnych urzędników państwowych
Argumenty
Skuteczne argumenty
Akt mianowania na stanowisko dyrektora nie może być domniemany jako zwolnienie z obowiązku odbycia aplikacji administracyjnej. Zwolnienie z obowiązku odbycia aplikacji administracyjnej wymaga odrębnej decyzji administracyjnej. Przepis art. 45 ust. 2 ustawy o pracownikach urzędów państwowych ma charakter szczególny i wymaga ścisłego spełnienia wymogów z art. 3 pkt 4.
Odrzucone argumenty
Akt mianowania na stanowisko dyrektora zawiera w sobie domniemane zwolnienie osoby mianowanej z odbycia aplikacji administracyjnej.
Godne uwagi sformułowania
nie można bowiem domniemywać rozstrzygnięcia, które nie zostało wprost wyrażone.
Skład orzekający
Leszek Włoskiewicz
przewodniczący sprawozdawca
Jan Paweł Tarno
sędzia
Zygmunt Zgierski
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja wymogów formalnych dotyczących mianowania urzędników państwowych, w szczególności konieczności formalnego zwolnienia z aplikacji administracyjnej."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji pracowników urzędów państwowych i przepisów obowiązujących w czasie wydania orzeczenia, choć zasada formalności decyzji administracyjnych jest uniwersalna.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje znaczenie formalnych wymogów proceduralnych w prawie administracyjnym i pracy, nawet w kontekście awansów zawodowych. Pokazuje, że domniemania prawne są niedopuszczalne, gdy prawo wymaga konkretnych form.
“Czy awans na dyrektora zwalnia z aplikacji? NSA wyjaśnia, dlaczego formalności są kluczowe.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyI OSK 860/06 - Wyrok NSA Data orzeczenia 2007-03-21 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2006-06-12 Sąd Naczelny Sąd Administracyjny Sędziowie Jan Paweł Tarno Leszek Włoskiewicz /przewodniczący sprawozdawca/ Zygmunt Zgierski Symbol z opisem 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele Hasła tematyczne Pracownicy urzędów państwowych Sygn. powiązane II SA/Wa 2063/05 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-01-18 Skarżony organ Minister Infrastruktury Treść wyniku Oddalono skargę kasacyjną Powołane przepisy Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 184 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sentencja Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA: Leszek Włoskiewicz (spr.) Sędziowie NSA Jan Paweł Tarno Zygmunt Zgierski Protokolant Justyna Nawrocka po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 2063/05 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko równorzędne z zajmowanym przed powołaniem oddala skargę kasacyjną. Uzasadnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 18 stycznia 2006 r. II SA/Wa 2063/05, oddalił skargę R. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia [...] ([...]), którą odmówiono skarżącemu mianowania na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem zajmowanym przed powołaniem. Skarżący był zatrudniony w Urzędzie Morskim w [...] od [...] do [...], przy czym z dniem [...] został mianowany na stanowisko dyrektora do spraw [...], natomiast z dniem [...] na stanowisko dyrektora [...], z którego został odwołany z dniem [...] ze skutkiem wypowiedzenia umowy o pracę, domagał się więc mianowania na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem zajmowanym przed powołaniem na podstawie art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 16 października 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953 ze zm.) w związku z art. 138 ust. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 1999 r. Nr 48, poz. 483). Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi sąd wyjaśnił, że skarżący nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 3 pkt 4 ustawy o pracownikach urzędów państwowych, gdyż nie odbył aplikacji administracyjnej, ani też nie został zwolniony od obowiązku odbycia aplikacji decyzją administracyjną, stosownie do § 9 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 listopada 1982 r. w sprawie aplikacji administracyjnej oraz ocen kwalifikacyjnych urzędników państwowych (Dz. U. Nr 39, poz. 258 ze zm.), za zwolnienie zaś od tego obowiązku nie można uznać aktu mianowania na stanowisko dyrektora do spraw [...] Urzędu Morskiego w [...], gdyż akt takiego rozstrzygnięcia nie zawiera. Wnosząc skargę kasacyjną R. K., jako jej podstawę powołał naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 4 ustawy o pracownikach urzędów państwowych, przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że nie spełnia ustawowego wymagania w sytuacji, kiedy skarżący wprawdzie nie odbył aplikacji administracyjnej, jednak został od obowiązku jej odbycia zwolniony, gdyż bez odbycia aplikacji został mianowany na stanowisko wymagające aplikacji, i "oczywistym jest, iż decyzja o mianowaniu zawiera w sobie akt zwolnienia osoby mianowanej z odbycia aplikacji administracyjnej". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy. Stosownie do art. 45 ust. 2 ustawy o pracownikach państwowych, osobie odwołanej z określonej funkcji lub stanowiska, która przed powołaniem na tę funkcję lub stanowisko była urzędnikiem państwowym mianowanym, przysługuje prawo do mianowania na stanowisko równorzędne z zajmowanym przed powołaniem, jeżeli osoba ta spełnia wymogi, o których mowa w art. 3 pkt 4, tj. ma odpowiednie wykształcenie i odbyła aplikację administracyjną. Powołany przepis ma charakter szczególny, musi więc być stosowany zgodnie ze swą treścią i dlatego spełnienie wymagań, o których mowa w art. 3 pkt 4, nie podlega odstępstwom, zwłaszcza że przepis o tym nie stanowi. Wprawdzie zwolnienie od obowiązku odbycia aplikacji jest dopuszczalne w świetle § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie aplikacji administracyjnej oraz ocen kwalifikacyjnych urzędników państwowych, jednak tylko w drodze odrębnej decyzji ministra lub wojewody w tym właśnie przedmiocie, nie można zatem decyzji zwalniającej wywodzić z innej decyzji (np. aktu mianowania), nie można bowiem domniemywać rozstrzygnięcia, które nie zostało wprost wyrażone. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.