I OSK 86/09

I OSK 86/09 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2009-10-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-01-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Lech
Jan Kacprzak /sprawozdawca/
Joanna Banasiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Sygn. powiązane
I SA/Wa 847/08 - Wyrok WSA w Warszawie z 2008-10-03
Skarżony organ
Minister Infrastruktury
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
art. 73 ust. 1
Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędzia NSA Jan Kacprzak (spr.) Sędzia NSA Anna Lech Protokolant Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 30 października 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 847/08 w sprawie ze skargi H. S. i J. S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie nabycia własności nieruchomości z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 października 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 847/08 oddalił skargę H. S. i J. S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie nabycia własności nieruchomości z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] Wojewoda Świętokrzyski, działając na podstawie art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Województwo Świętokrzyskie własności nieruchomości położonej w S., oznaczonej jako działka nr A o pow. [...] ha, zajętej pod część ulicy O., leżącej w pasie drogi wojewódzkiej nr [...] C.- S.-S.-O. Wojewoda wskazał, że ustalenia dokonane w czasie postępowania dowodowego, potwierdzają, że nieruchomość oznaczona jako działka nr A w dniu 31 grudnia 1998 r. nie stanowiła własności Gminy ani Skarbu Państwa, ale znajdowała się w jego władaniu i była zajęta pod drogę publiczną (część chodnika z płyt betonowych). Skarb Państwa sprawował bowiem władztwo nad tą nieruchomością, wykonując obowiązki wynikające z art. 20 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, polegające m.in. na utrzymywaniu chodnika w należytym stanie technicznym. Organ ustalił, że podstawą zaliczenia ul. O. do kategorii dróg publicznych jest uchwała Nr 102 Rady Ministrów z dnia 2 grudnia 1985 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg krajowych (M.P. Nr 3, poz. 16). Następnie droga ta z dniem 1 stycznia 1999 r. zmieniła status, stając się drogą wojewódzką na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Na podstawie mapy sytuacyjnej przyjętej do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w S. w dniu [...] stycznia 2007 r. pod nr [...] z nieruchomości oznaczonej jako działka nr B o pow. [...] ha wydzielono działkę nr A o pow. [...] ha, zajętą pod pas drogowy.
W dalszej części Wojewoda Świętokrzyski stwierdził, iż działka nr A stanowi część działki pierwotnie oznaczonej nr C o pow. [...] ha. Nieruchomość tą Skarb Państwa nabył na własność przez zasiedzenie na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Staszowie z dnia 13 października 1994 r. sygn. akt. INs 24/94. Na podstawie umowy sprzedaży z dnia 2 czerwca 1995 r. nr [...] H. S. i J. S. nabyli prawo wieczystego użytkowania do tej nieruchomości, które następnie decyzją Burmistrza Gminy i Miasta w S. z dnia [...] sierpnia 1998 r. nr: [...] zostało przekształcone we własność na rzecz w/w osób i wpisane do księgi wieczystej KW nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w S. Następnie w wyniku wielokrotnych podziałów tej nieruchomości została wydzielona działka nr D o pow. [...] ha, która na podstawie umowy sprzedaży z dnia 31 października 2001 r., nr [...] została zbyta na rzecz Przedsiębiorstwa P. Sp. z o.o.
Na podstawie mapy uzupełniającej ewidencjonowanej w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w S. w dniu 30 sierpnia 2004 r. pod nr [...] i wykazu zmian gruntowych w w/w księdze wieczystej dokonano zmiany oznaczenia nieruchomości wykazanej jako działka nr D na działki nr D i B. Działka nr B na postawie umowy przeniesienia własności nieruchomości w zamian za zwolnienie z długu stała się własnością H. S. i J. S. oraz ujawniona została w księdze wieczystej KW nr [...].
Organ podał także, że Świętokrzyski Zarząd Dróg Wojewódzkich w Kielcach prowadził z właścicielami negocjacje w sprawie wykupu między innymi działki nr B zajętej częściowo pod chodnik ul. O., do wykupu jednak nie doszło.
Od decyzji Wojewody Świętokrzyskiego odwołanie wnieśli J. S. i H. S. zarzucając naruszenie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r.- Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, błąd w ustaleniach faktycznych służących za podstawę rozstrzygnięcia, błędną ocenę zebranego materiału dowodowego poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych, naruszenie art. 75 §1 w związku z art. 78 § 1 K.p.a. poprzez nie dopuszczenie dowodu z dokumentów zobowiązujących Świętokrzyski Zarząd Dróg Wojewódzkich do przedłożenia dowodów potwierdzających władztwo Skarbu Państwa nad opisaną na wstępie nieruchomością.
Odwołujący się podnieśli, że na dzień 31 grudnia 1998 r. brak było jednej z przesłanek wynikających z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r., tj. faktycznego władztwa Skarbu Państwa przedmiotową działką, a właściciele nie zostali pozbawieni władania tą nieruchomością. Przedmiotowy grunt, w części objętej zaskarżoną decyzją, nigdy nie był zajęty pod drogę publiczną.
Odwołujący się podali, że sytuacja działki nr B jest podobna do działki nr X, którą odzyskali. Zmiana stanu władania nastąpiła w 2002 r., kiedy na wniosek Kierownika Rejonu Dróg Wojewódzkich dokonano przesunięcia ogrodzenia w głąb działki X. Wyrażono także zgodę na poszerzenie chodnika kosztem działki X. Do zawarcia umowy cywilno-prawnej nie doszło, co oznaczało, iż Świętokrzyski Zarząd Dróg Wojewódzkich w Kielcach bezumownie korzystał z przedmiotowej nieruchomości. Świętokrzyski Zarząd Dróg Wojewódzkich w Kielcach złożył propozycję oferty wykupu działek X i B, zobowiązywał się do pokrycia kosztów zawarcia aktu notarialnego oraz przedłożył ofertę wypłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z opisanych wyżej działek i odszkodowania za utracone korzyści. Zdaniem odwołujących się działania te nie miałyby miejsca, gdyby zachodziły przesłanki do nabycia nieruchomości w trybie art. 73 ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.
Minister Infrastruktury, po rozpatrzeniu odwołania H. S. i J. S., decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody Świętokrzyskiego. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Wojewody Świętokrzyskiego, iż przesłanki wynikające z art. 73 ww. ustawy zostały spełnione. Ponadto Minister wyjaśnił, że niniejsza sprawa dotyczy wyłącznie działki nr A i nie obejmuje innych gruntów leżących pomiędzy tą działką, a ogrodzeniem. Działka ta nie ma żadnego związku z działką nr X, o której mowa w odwołaniu.
H. S. i J. S. złożyli na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody Świętokrzyskiego. W skardze powtórzyli zarzuty podniesione w odwołaniu. Ponadto zarzucili Ministrowi Infrastruktury naruszenie art. 10 § 1 K.p.a., gdyż organ nie zapoznał stron ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz zasady dwuinstancyjności postępowania.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W powołanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił.
Sąd pierwszej instancji podniósł, że stosownie do art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy samego prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego, za odszkodowaniem. Powołany przepis określa normatywne przesłanki, których łączne wystąpienie powoduje skutek w postaci przejścia prawa własności na Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego. Przesłankami tymi są: zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną oraz władanie nią w dniu 31 grudnia 1998 r. przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego. Zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną oznacza urządzenie na niej drogi zaliczonej do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, władanie zaś nieruchomością oznacza pozostawanie jej w faktycznym władztwie Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego. Sąd pierwszej instancji podniósł, że z dokumentów zawartych w aktach sprawy wynika, że na dzień 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość stanowiła współwłasność H. S. i J. S. na podstawie decyzji Burmistrza Gminy i Miasta w S. z dnia [...] sierpnia 1998 r. nr [...] o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w S. oznaczonej nr ew. C w prawo własności. Z działki ewidencyjnej nr C została wyodrębniona działka nr ew. B, a z tej działki wyodrębniona została następnie działka nr ew. A. Z akt sprawy wynika ponadto, iż przedmiotowa nieruchomość była zarezerwowana pod rozbudowę drogi nr [...] J.-O., zaliczoną do dróg krajowych (uchwałą Nr 102 Rady Ministrów z dnia 2 grudnia 1985 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg krajowych; M.P. Nr 3, poz. 16), która z dniem 1 stycznia 1999 r. stała się drogą wojewódzką na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.
Sąd Wojewódzki stwierdził, iż przestrzenny zasięg działania art. 73 ust. 1 cytowanej ustawy w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z dnia 31 grudnia 1998 r. do definicji pasa drogowego jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych. W rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) pasem drogowym w dniu 31 grudnia 1998 r. był wydzielony pas terenu, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów oraz do ruchu pieszych, wraz z leżącymi w jego ciągu obiektami inżynierskimi, placami, zatokami postojowymi oraz znajdującymi się w wydzielonym pasie terenu chodnikami, ścieżkami rowerowymi, drogami zbiorczymi, drzewami i krzewami oraz urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu (art. 4 ust. 1 pkt 1). W rozpoznawanej sprawie organy ustaliły, że na przedmiotowej działce istnieje urządzony chodnik betonowy, przylegający do jezdni ul. O. i stanowiący część drogi przeznaczoną do ruchu pieszych. Władztwo Skarbu Państwa zostało natomiast poparte, znajdującymi się w aktach sprawy, oświadczeniem kierownika Rejonu Dróg Wojewódzkich w S. z dnia 2 sierpnia 2006 r., protokołem oględzin przedmiotowej nieruchomości z dnia 26 czerwca 2007 r. i protokołem przesłuchania świadka z dnia 27 lipca 2007 r. W związku z powyższym wskazać należy, że organy wykazały, że w odniesieniu do działki nr A o pow. [...] ha zaistniały przesłanki wynikające z art. 73 ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Natomiast wskazane przez skarżących naruszenie art. 10 K.p.a., w ocenie Sądu, nie miało wpływu na wynik sprawy. Zarzuty odnoszące się do działki ew. nr X pozostają poza zakresem rozpoznawanej sprawy. Sąd nie uznał za zasadne zarzuty odnośnie do naruszenia pozostałych przepisów postępowania.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący J. S. Wyrok zaskarżył w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury została wydana z naruszeniem art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 81 K.p.a., art. 15 K.p.a., art. 77 i 80 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. oraz art. 75 § 1 K.p.a. w zw. z 78 § 1 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący zarzucił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wadliwie wykonał kontrolę wydanej decyzji przez Ministra Infrastruktury. Zdaniem skarżącego rozstrzygnięcie Sądu I instancji w dużej mierze opiera się na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym, a organ nie przedstawił dostatecznych wyjaśnień, dlaczego nie dał wiary wyjaśnieniom skarżącego. Minister Infrastruktury nie przeprowadził również żadnych dodatkowych dowodów, które czyniłyby zadość zasadzie prawdy obiektywnej. W ocenie skarżącego w rozpoznawanej sprawie zostały również przekroczone przez organ granice swobodnej oceny dowodów, bowiem organ oparł się jedynie na oświadczeniu kierownika Rejonu Dróg Wojewódzkich w S. i nie przeprowadził dowodów wskazanych przez skarżącego.
Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił ponadto, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie uznał, że działka nr ewid. B została wyodrębniona z działki nr ewid. C, podczas gdy jak wskazywał już wcześniej skarżący to z działki nr ewid. Z wyodrębniona została działka nr ewid. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pomimo zastrzeżeń skarżącego podnoszonych w treści skargi oraz w piśmie procesowym z dnia 29 lipca 2008 r. przyjął, że stan faktyczny w niniejszej sprawie został dostatecznie wyjaśniony.
Podsumowując skarżący zarzucił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę złożoną przez skarżącego, mimo naruszenia przez organy administracyjne wskazanych na wstępie przepisów kpa usankcjonował zgodność z prawem rozstrzygnięcia opartego na niezgodnym z rzeczywistością stanie faktycznym, czym naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd ten związany jest zarówno wnioskami skarżącego określającym przedmiot zaskarżenia, jak i podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Z urzędu Sąd może jedynie brać pod uwagę nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Jeśli dojdzie do przekonania, że nie nastąpiło naruszenie powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa oraz brak jest podstaw, które obowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu, to skargę kasacyjną oddala. Chodzi zatem o sytuację, w której wskazany w skardze kasacyjnej przepis prawa materialnego albo prawa procesowego w istocie nie został naruszony, a w wypadku przepisów prawa procesowego także wówczas, gdy ich naruszenie nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził po pierwsze, iż nie zachodzi nieważności postępowania, a po drugie, iż zarzuty skargi kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw. W skardze tej powołano jako podstawę zaskarżenia wyroku Sądu I instancji naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a., polegające na oddaleniu skargi w sytuacji gdy zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury została wydana z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego - art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 81 K.p.a., art. 15 K.p.a., art. 77 i 80 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. oraz art. 75 § 1 K.p.a. w zw. z 78 § 1 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. Tak sformułowane zarzuty skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie nie znajdują podstaw, bowiem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie stwierdził, iż zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z prawem, w szczególności w niniejszej sprawie zebrano wyczerpujący materiał dowodowy, na podstawie którego dokładnie i w sposób niebudzący wątpliwości wyjaśniono stan faktyczny sprawy.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną - nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, niestanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy samego prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego, za odszkodowaniem. Przesłankami, od których kumulatywnego spełnienia uzależniony jest skutek przejścia prawa własności z mocy samego prawa na Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego, są zatem: zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną, władanie tą nieruchomością w dniu 31 grudnia 1998 r. przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego oraz brak przysługiwania prawa własności do tej nieruchomość Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego. Sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych. Natomiast do spełnienia przesłanki władztwa nie jest konieczne udowodnienie przez podmiot publicznoprawny posiadania nieruchomości (w rozumieniu Kodeksu cywilnego), a jedynie wykazanie faktycznego władania nią. Ustawodawca nie związał bowiem skutków nabycia własności nieruchomości z mocy prawa z jej posiadaniem opartym wyłącznie na jakiejkolwiek umowie, lecz odniósł się do każdego stanu władania cudzą nieruchomością, nawet wbrew woli jej właściciela, byleby nieruchomość nie stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własności publicznej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 marca 2000 r., sygn. akt P 5/99).
Odnosząc powyższe uwagi, w zakresie wykładni art. 73 ust. 1 ww. ustawy, do przedmiotowej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego w niniejszej sprawie, a przeciwne stanowisko wyrażone w skardze kasacyjnej nie ma uzasadnienia. W szczególności należy wskazać, iż z akt administracyjnych bezsprzecznie wynika, że nieruchomość oznaczona jako działka nr A o pow. [...] ha, położona w S. została zajęta pod część ulicy O., leżącej w pasie drogi wojewódzkiej nr [...] C.-S.-S.-O. Potwierdza to uchwała nr 192 Rady Ministrów z dnia 2 grudnia 1985 r. w sprawie zaliczania dróg do kategorii dróg krajowych (M.P. z 1986 r. nr 3, poz. 16) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz. U. nr 160, poz. 1071). Ponadto wskazana nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiła własność J. i H. małż. S., co potwierdza mapa sytuacyjna z dnia 18 października 2006 r. znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy (k. 6) i czego nie kwestionowali sami skarżący. Natomiast ustalenia co do faktycznego władania nieruchomością przez Skarb Państwa w dniu 31 grudnia 1998 r. poczynione zostały w oparciu o trzy znajdujące się w aktach administracyjnych oświadczenia Kierownika Rejonu Dróg Wojewódzkich w S. – M. W., który to od 1 kwietnia 1978 r. pracował w Zarządzie Dróg w S. (oświadczenie z dnia 2 sierpnia 2006 r., z dnia 26 czerwca 2007 r. oraz z dnia 27 lipca 2007 r.). W oświadczeniach tych M. W. stwierdził, iż jeszcze przed dniem 31 grudnia 1998 r. na przedmiotowej nieruchomości urządzony został chodnik, a Zarząd Dróg w S. wykonywał na zajętym gruncie (chodniku) czynności, o jakich mowa w art. 20 ustawy o drogach publicznych m.in. odśnieżanie i posypywanie piaskiem w okresie zimy.
Wobec powyższego należy stwierdzić, iż organy administracji publicznej w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości ustaliły, iż w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, dające podstawę do stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Skarb Państwa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr A o pow. [...] ha położonej w S. Nie było zatem podstaw do kwestionowania zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz jego oceny, a zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a skarga podlega oddaleniu. Zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na przeoczone przez Sąd I instancji naruszenia w postępowaniu administracyjnym przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego należało w tym stanie rzeczy uznać za nieuzasadnione. Nieuzasadnione są również zarzuty odnoszące się do działki nr X, bowiem są one bez związku z rozpoznawaną sprawą, zwłaszcza, iż usytuowanie i znaczenie ww. działki oraz działki nr A są różne, co w szczególności wynika z tego, że działka A znajduje się w bezpośrednim zasięgu łuku dużego skrzyżowania ul. O. z ul. K., podczas gdy działka nr X jest położona poza zasięgiem tego skrzyżowania i nie ma tak newralgicznego znaczenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego w bezpośrednim styku ze skrzyżowaniem dróg, w tym także dla ruchu pieszego – niezbędny chodnik (mapa sytuacyjna na k. 6 akt administracyjnych Świętokrzyskiego Urzędu Wojewódzkiego w Kielcach).
Z uwagi na powyższe, skoro zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej nie okazały się zasadne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.