I OSK 8/05

I OSK 8/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-07-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-01-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Janina Antosiewicz /przewodniczący/
Stanisław Nowakowski
Zbigniew Rausz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6332 Należności  przedemerytalne
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Sygn. powiązane
III SA/Łd 677/04 - Wyrok WSA w Łodzi z 2004-07-14
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 25 poz 128
art. 37j ust. 5
Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - tekst jedn.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Antosiewicz, Sędziowie NSA Stanisław Nowakowski, Zbigniew Rausz (spr.), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej ze skargi kasacyjnej Grażyny G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 lipca 2004 r. sygn. akt III SA/Łd 677/04 w sprawie ze skargi Grażyny G. na decyzję Wojewody Ł. z dnia 20 października 2003 r. (...) w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej dotyczącej zasiłku przedemerytalnego 1. oddala skargę kasacyjną 2. przyznaje od Skarbu Państwa na rzecz adwokata Jana W. kwotę 180 zł /sto osiemdziesiąt złotych/ z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 14 lipca 2004 r. III SA/Łd 677/04 oddalił skargę Grażyny G. na decyzję Wojewody (...) z 29 października 2003 r. (...) w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej dotyczącej zasiłku przedemerytalnego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że decyzją z 2.01.2001 r. (...) Starosta Powiatu Z. orzekł o przyznaniu Grażynie G. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 20.12.2000 r. w wysokości 536,10 zł. miesięcznie tj. 120% kwoty zasiłku podstawowego określonego w art. 24 ust. 1 ustawy z 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./. W dniu 5 lutego 2003 r. Grażyna G. wniosła odwołanie od tej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z 24.02.2003 r. Wojewoda (...) odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji z 2.01.2001 r. W dniu 24.03.2003 r. skarżąca złożyła podanie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty Powiatu Z. z 2.01.2001 r. Decyzją z 27.11.2003 r. Wojewoda (...) utrzymał w mocy decyzję organu I-ej instancji odmawiającą wznowienia postępowania w tej sprawie. W kolejnym swym wniosku z 3.06.2003 r. Grażyna G. wystąpiła o zmianę decyzji ostatecznej Starosty Powiatu Z. z 2.01.2001 r. na podstawie art. 155 Kpa.
Organ ten decyzją z 5.06.2003 r. odmówił zmiany własnej decyzji, o której wyżej mowa, argumentując to tym, że zasiłek w wysokości 160% zasiłku podstawowego przysługuje osobie niezamieszkałej w powiecie uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek pracy lub stosunek służbowy rozwiązany został z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami wykonującymi pracę na terenie jednego powiatowego urzędu pracy, natomiast zakład, w którym zatrudniona była Grażyna G. nie rozwiązał stosunku pracy ze 100 pracownikami w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące. Błędna jest zatem sugestia, iż należy zrozumieć ilość zwolnionych pracowników z całego terenu działania jednego powiatowego urzędu pracy. Organ powołał się przy tym na uchwałę NSA podjętą w składzie 7 sędziów z 21.10.2002 r. OPS 10/02 /ONSA 2003 Nr 2 poz. 44/. NSA w uchwale tej dokonał interpretacji przepisu art. 37j ust. 5 ustawy z 4.12.1994 r. i uznał, że warunek w postaci rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące, z co najmniej 100 pracownikami, odnosi się do jednego zakładu pracy, tego z którego dana osoba została zwolniona. Okoliczność, iż 6 osób, które wniosły skargę do NSA, uzyskało korzystne dla siebie rozstrzygnięcie oznacza jedynie to, że wyroki te są wiążące dla urzędu pracy. Nie mogą one stanowić podstawy do zmian innych decyzji. Stąd też organ uznał, że nie zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 155 Kpa. Organ odwoławczy, który w wyniku odwołania zainteresowanej rozpoznał sprawę decyzją z 20.10.2003 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie przepis art. 37j ust. 3 nie ma zastosowania. Powiat Z. bowiem, którego mieszkanką jest Grażyna G., nie posiadał w dniu nabycia przez nią prawa do zasiłku przedemerytalnego oraz w okresie jego pobierania - statusu powiatu uznanego za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym /vide: załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 21.12.1999 r. w sprawie określenia powiatów /gmin/ zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym - Dz.U. nr 110 poz. 1264 ze zm./. Organ II instancji podkreślił też, iż przepis art. 37j ust. 5 ustawy z 14.12.1994 r. ma charakter wyjątkowy i nie może być interpretowany tak, jak przedstawiła to odwołująca, a mianowicie, że zwolnienie 100 osób winno dotyczyć wszystkich zakładów pracy w całym powiecie. Z odwołującą stosunek pracy został rozwiązany 15.12.2000 r. i w okresie od 15.09.2000 r. do 15.03.2001 r. w "P." Zakładzie w P. - Oddziale Łączności Radiowej - Z. W.-K., to jest w ciągu 3 miesięcy nie rozwiązano stosunków pracy ze 100 osobami. W związku z czym Grażynie G. nie przysługuje zasiłek w podwyższonej wysokości. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Grażyna G. wniosła o uchylenie decyzji Wojewody (...) z 20.10.2003 r. Zarzuciła, że przyznanie zasiłku w podwyższonej wysokości tylko 6 osobom narusza w jej ocenie - zasadę równości wobec prawa określoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Podkreśliła także, że decyzje przyznające sześciu osobom, które złożyły skargi do NSA, zasiłki w podwyższonej wysokości, wydane zostały w dwa miesiące po ukazaniu się uchwały składu 7 sędziów NSA z 21.10.2002 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że skarga jest niezasadna. Sąd zaznaczył, że podstawę prawną rozstrzygnięcia skarżonej decyzji stanowił art. 155 Kpa, którego możliwość zastosowania w konkretnej sprawie należy rozważać w świetle przepisów prawa materialnego w tym znaczeniu, iż zmiana lub uchylenie decyzji musi pozostawać w zgodności z tymi przepisami. Nadto wzruszenie decyzji na ;podstawie art. 155 Kpa dotyczy tylko decyzji o charakterze uznaniowym, lub przy wydaniu których organ ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć, z których każde jest zgodne z prawem. Powołany przepis art. 155 Kpa nie upoważnia natomiast do naruszenia prawa materialnego i zastępowania go elementami oceny o charakterze słusznościowym, jakim jest interes społeczny lub słuszny interes strony. Uchylenie lub zmiana decyzji w oparciu o art. 155 Kpa może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy w przepisie prawa materialnego przewidziano prawem "luz decyzyjny". Tylko w obszarze tego "luzu" wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. W sytuacji natomiast gdy przepis prawa materialnego przewiduje w sposób sztywny i bezwarunkowy jakieś rozwiązanie, to przepis art. 155 Kpa nie ma zastosowania. W przeciwnym razie oznaczałoby to bowiem możliwość zmiany decyzji z naruszeniem prawa materialnego tylko w oparciu o względy słusznościowe określone w art. 155 Kpa, co jest rzeczą niedopuszczalną. Pogląd taki wyraził NSA w szeregu orzeczeniach m.in. w wyroku z 1.03.1994 r. III SA 362/95 Monitor Podatkowy 1997 nr 3 str. 78. Sąd orzekający w tej sprawie pogląd ten podzielił. W rozpoznawanej sprawie przepisy ustawy z 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 2001 nr 6 poz. 56 ze zm./ w części dotyczącej zasad przyznawania zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160% zasiłku podstawowego nie przewidują sytuacji aby organ administracji miał do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć albo możliwość wydania decyzji o charakterze uznaniowym. Zgodnie z art. 37j ust. 3 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia przez skarżącą wniosku o zasiłek, wysokość zasiłku przedemerytalnego wynosiła 160% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1, dla osoby zamieszkałej w dniu nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego oraz w okresie jego pobierania w powiatach uznanych za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek pracy lub stosunek służbowy został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy.
Okolicznością niesporną jest, że powiat Z. w 2000 r. nie był uznany za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem, a więc przepis ten nie miał zastosowania do skarżącej. W myśl art. 37j ust. 5 ustawy z 14.12.1994 r. zasiłek przedemerytalny w wysokości określonej w ust. 3 przysługuje również osobie nie zamieszkałej w powiecie uznanym, za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem, jeżeli stosunek pracy lub stosunek służbowy rozwiązany został z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące, z co najmniej 100 pracownikami wykonującymi pracę na terenie jednego powiatowego urzędu pracy. Zdaniem Sądu, analiza przepisu art. 37j ust. 5 prowadzi do wniosku, iż podwyższony zasiłek przedemerytalny przysługuje tylko wówczas gdy zostało zwolnionych co najmniej 100 pracowników w ciągu 3 miesięcy u jednego pracodawcy. Przepis ten nie daje więc organowi administracji możliwość wyboru rozstrzygnięcia ani też nie uprawnia go do wydania decyzji o charakterze uznaniowym. Przyznanie prawa do podwyższonego zasiłku jest możliwe tylko w razie spełnienia przesłanek określonych w art. 37j ust. 5. Organ administracji jest związany treścią tego przepisu i nie może przyznać podwyższonego zasiłku w sytuacji gdy przesłanki te nie są spełnione.
Nie może więc przyznać zasiłku w wysokości 160% licząc 100 osób zwolnionych w okresie 3 miesięcy ze wszystkich zakładów pracy na terenie całego powiatu, a nie u jednego pracodawcy.
Przyjęcie poglądu odmiennego stanowiłoby naruszenie przepisu art. 37j ust. 5 Organ administracji w oparciu o przepis art. 155 Kpa nie może zmienić własnej decyzji naruszając przepis prawa materialnego i rozstrzygnięcie oprzeć na ocenie o charakterze słusznościowym, jakim jest interes społeczny lub słuszny interes strony. Oznaczałoby to bowiem możliwość zmiany każdej decyzji z pominięciem obowiązujących przepisów w oparciu o względy słusznościowe, co jest rzeczą niedopuszczalną. Sąd zaznaczył, że w "P." Zakładzie w P. Oddziale Łączności Radiowej Z. W.-K. w okresie 3 miesięcy nie doszło do zwolnienia 100 osób z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Z Grażyną G. rozwiązano stosunek pracy z dniem 15.12.2000 r. zaś w okresie między 15.09.2000 r. a 15.03.2001 r. w ciągu 3 kolejnych miesięcy zwolniono 5 osób czyli mniej niż 100 pracowników. W ocenie Sądu organy administracyjne obu instancji słusznie przyjęły, że brak jest podstaw do zmiany decyzji z 2.01.2001 r. w oparciu o art. 155 Kpa. Sąd zaznaczył, że 6 osób, o których pisze skarżąca w skardze, faktycznie zaskarżyło decyzje do NSA. Wyroki w tych sprawach zostały ogłoszone przed opublikowaniem uchwały składu 7 sędziów NSA z 21.10.2002 r. i poglądy wyrażone przez Sąd w tych sprawach nie oznaczają, że organy administracji winny przyznać podwyższony zasiłek również wszystkim pozostałym osobom zwolnionym, które nie wniosły skarg. Redakcja art. 37j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, budziła w orzecznictwie szereg wątpliwości i niekiedy prowadziła do odmiennych rozstrzygnięć. Ten właśnie wzgląd zadecydował o podjęciu uchwały w składzie 7 Sędziów NSA, która występujące wątpliwości prawne miała usunąć. Zgodnie z treścią art. 30 ustawy z 11.05.1995 r. o NSA organ administracji był związany oceną prawną wyrażoną w wyroku sądu tylko w tej sprawie, której dotyczyło orzeczenie. Nie można więc podzielić poglądu skarżącej, że jej słuszny interes przemawia za tym, aby jej także został przyznany podwyższony zasiłek. Interes strony można uznać za słuszny, a więc taki który jest godny ochrony, tylko wówczas gdy nie stoi on w sprzeczności z prawem. Niezasadny jest zarzut naruszenia zasady równości wobec prawa określonego w art. 32 ust, 1 Konstytucji RP gdyż zasada ta nie może być rozumiana, tak jak przedstawiono to w skardze, a mianowicie, że skoro innym osobom znajdującym się w takiej samej sytuacji, na skutek wniesionej przez nich skargi do NSA, przyznano zasiłek w podwyższonej wysokości, to skarżąca, która nie złożyła w ustawowym terminie odwołania od decyzji, a następnie skargi, również winna otrzymać taki sam zasiłek. Sąd podkreślił, że nieprawidłowa wykładnia przepisu dokonana przez sąd, na mocy której w indywidualnej sprawie wydany został wyrok korzystniejszy dla strony, niż przy zastosowaniu wykładni uznanej za prawidłową nie oznacza naruszenia zasady równości wobec prawa dla innego podmiotu, wobec którego stosuje się wykładnię przepisu uznaną ostatecznie za prawidłową.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, skargę kasacyjną wniosła Grażyna G. reprezentowana przez adwokata M. Katarzynę P. zaskarżając wyrok ten w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:
1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu przez przyjęcie, iż art. 37j ust. 5 ustawy odnosi się do zwolnień pracowników z przyczyn dotyczących zakładu pracy przez jednego pracodawcę,
2. naruszenie konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji, poprzez odmówienie skarżącej prawa do świadczenia przyznanego innym osobom znajdującym się w identycznej sytuacji tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wskazując na powyższe, wnoszono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania w innym składzie.
Zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną z literalnego brzmienia przepisu art. 37j ust. 5 ustawy z 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wynikało, że zasiłek przedemerytalny w podwyższonej wysokości przysługuje również osobie nie zamieszkałej w powiecie uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek pracy lub stosunek służbowy rozwiązany został z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami wykonującymi pracę na terenie jednego powiatowego urzędu pracy. Wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie sposób interpretować przepisu art. 37j ust. 5 na podstawie przepisów ustawy z 14.12.1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy i wyprowadzać z nich daleko idący wniosek, że ustawodawcy chodziło o pracowników zwolnionych tylko przez jednego pracodawcę. Byłaby to wykładnia sprzeczna z literalnym brzmieniem przepisu ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Przeciwna argumentacja podważałaby powszechnie akceptowaną zasadę ścisłego interpretowania regulacji wyjątkowych i nie dałaby się pogodzić z założeniem racjonalności ustawodawcy. Nie zasługują na uwzględnienie argumenty przytoczone przez Sąd, iż przyjęcie poglądu, że chodzi o zwolnienie 100 osób na terenie powiatowego urzędu pracy, spowodowałoby to w praktyce brak możliwości stosowania przepisu art. 37j ust. 5. Orzeczenia, w których przepis art. 37j ust. 5 był interpretowany zgodnie z jego literalnym brzmieniem zapadły również w trakcie orzekania przez ten sam sąd /np. wyrok z 10.09.2002 r. II SA/Łd 503/01/ i były w praktyce wykonywane bez nastręczania przedstawionych przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku problemów.
Podniesiono też, że w przypadku skarżącej rzeczywiście doszło do naruszenia zasady równości wobec prawa wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, gdyż faktycznie innym osobom znajdującym się w identycznej sytuacji przyznano zasiłek w podwyższonej wysokości, a skarżącej odmówiono tego prawa.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie. Wojewoda podkreślił, że nie sposób zgodzić się z poglądem skarżącej, iż na podstawie art. 37j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, prawo do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160% zasiłku podstawowego mają osoby nie zamieszkałe w powiecie uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek pracy lub stosunek służbowy rozwiązany został z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami, wykonującymi pracę we wszystkich zakładach na terenie jednego powiatowego urzędu pracy. Przepis art. 37j ust. 5 powołanej ustawy jest przepisem wyjątkowym, stanowi bowiem wyjątek od reguły określonej w ust. 3 tego artykułu /120% zasiłku podstawowego/. Stosownie więc do treści tego przepisu, prawo do podwyższonego /160%/ zasiłku przedemerytalnego zostało przyznane tylko takim osobom, które zostały zwolnione w grupie co najmniej 100 pracowników, a po drugie w tej grupie co najmniej 100 pracowników wykonywało prace na terenie jednego powiatowego urzędu pracy. Brak jest także podstaw prawnych do prezentowania poglądu o naruszeniu wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasady równości obywateli wobec prawa. Fakt przyznania z naruszeniem prawa materialnego świadczenia pieniężnego kilku osobom nie rodzi obowiązku powielania tego błędu w następnych decyzjach bądź wyrokach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Dokonując oceny zasadności wniesionej przez Grażynę G. skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 14 lipca 2004 r. stwierdzić należy, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Za chybiony uznać należy zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez zaskarżony wyrok przepisu art. 37j ust. 5 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 1995 nr 25 poz. 128 ze zm./ przez błędną jego wykładnię. Sąd I instancji dokonując oceny legalności zaskarżonej doń decyzji Wojewody (...), o której wyżej mowa zasadnie uznał, że organ ten dokonał prawidłowej wykładni powołanego przepisu. Rozbieżności jakie na tle stosowania ww. przepisu istniały zarówno w orzecznictwie organów administracji publicznej jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym doprowadziły do podjęcia przez skład Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, uchwały z 21.10.2002 r. OPS 10/02 /ONSA 2003 Nr 2 poz. 44/ w uzasadnieniu której wyrażony został pogląd, że "określony w art. 37j ust. 5 ustawy z 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu warunek rozwiązania stosunku pracy /stosunku służbowego/ z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami, odnosi się do jednego zakładu pracy i to do tego zakładu pracy, z którego zwolniona została osoba występująca o przyznanie zasiłku przedemerytalnego w podwyższonej wysokości. Odmienny pogląd - jaki prezentuje skarżąca - iż rozwiązanie stosunku pracy z co najmniej 100 pracownikami należy odnosić do wielu - a nie jednego - zakładu pracy, w tym znaczeniu, że skutek w postaci zwolnienia co najmniej 100 pracowników w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące może być następstwem zwolnień pracowników w wielu zakładach pracy działających na terenie jednego powiatowego urzędu pracy, nie znajduje uzasadnienia w analizowanym przepisie". Od czasu podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny powołanej uchwały, orzecznictwo sądowoadministracyjne cechuje w tej materii jednolitość.
Również skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie stanowisko to podziela. Nie jest też zasadny zarzut naruszenia w rozpoznawanej sprawie konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.
Podzielić tu należy stanowisko wyrażone w tym względzie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że nieprawidłowa wykładnia powołanego przepisu dokonana przez Sąd w innej sprawie następstwem której był wyrok korzystniejszy dla strony niż przy zastosowaniu - tak jak w przypadku skarżącej - wykładni uznanej powszechnie za prawidłową, nie oznacza naruszenia konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa.
Konsekwencje bowiem zajętego niegdyś przez Sąd w kilku sprawach błędnego stanowiska, nie mogą być wprost przenoszone na inne podmioty mimo, iż znajdują się one w takiej samej sytuacji jak osoby, w stosunku do których zapadły korzystniejsze rozstrzygnięcia.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 184 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - oddalił ją.