SA/Rz 592/02

SA/Rz 592/02 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2004-04-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-03-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Anna Lechowska /sprawozdawca/
Robert Sawuła
Zbigniew Czarnik /przewodniczący/
Symbol z opisem
621  Sprawy mieszkaniowe, w tym dodatki mieszkaniowe
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Powołane przepisy
Dz.U. 1990 nr 30 poz 179
art. 88 ust. 1 i 4, art. 90 ust. 1, art. 94, art. 95 ust. 1
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 8, art. 11, art. 24 § 1 pkt 5 i § 3, art. 268a
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Czarnik Sędzia WSA Robert Sawuła Sędzia NSA Anna Lechowska /spr./ Protokolant ref. stażysta Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2002 r Nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej na nabycie lokalu mieszkalnego oddala skargę
Uzasadnienie
SA/Rz 592/02
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2002 r. Komendant Wojewódzki Policji postanowił utrzymać w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] grudnia 2001 r. Nr [...] odmawiającą W. G. przyznania pomocy finansowej na wykup zajmowanego lokalu mieszkalnego.
W jej podstawie prawnej wskazał art. 138 §1 pkt 1 kpa oraz art. 94 ust. 1 i 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 7 , poz. 58 ).
Z jej uzasadnienia i akt postępowania administracyjnego wynika , że W. G. jest funkcjonariuszem Policji, pełniącym służbę w Komendzie Powiatowej Policji. W dniu 1 lutego 1991r. został mianowany policjantem w służbie stałej i zaczął pobierać równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego.
W dniu 4 grudnia 2001 r. zwrócił się z wnioskiem do Komendanta Powiatowego Policji w sprawie przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w związku z nabyciem prawa własności do zajmowanego lokalu położonego w P. ul. [...].
Komendant Powiatowy Policji powołując się na art.94 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 1 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów ( Dz. U. Nr 131, poz. 1468) decyzją z dnia 27 grudnia 2001 r. Nr 4/2001 odmówił mu przyznania prawa do pomocy finansowej.
W jej uzasadnieniu podniósł, że wnioskodawca do dnia 12 października 2001 r. zajmował lokal na podstawie decyzji Nr [...] z dnia [...] września 1987 r. wydanej przez Dowódcę Garnizonu w P. W dniu tym zawarł umowę najmu na czas nieoznaczony z Dyrektorem Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w R. nabywając w ten sposób lokatorskie prawo do lokalu. Aktem notarialnym Rep. Nr [...] z dnia 5 grudnia 2001 r. ustanowiono odrębną własność tego lokalu w domu wielomieszkaniowym oraz dokonano jego sprzedaży na rzecz wnioskodawcy.
W ocenie organu I instancji stan faktyczny sprawy a w szczególności posiadanie przez wnioskodawcę lokalu w miejscowości pobliskiej w stosunku do miejsca pełnienia służby wyklucza w świetle powołanych przepisów możliwość przyznania żądanego świadczenia.
Odwołanie od tej decyzji do Wojewódzkiego Komendanta Policji złożył W. G. nie precyzując kierunku jej weryfikacji.
Decyzji zarzucił zminimalizowanie uzasadnienia faktycznego i prawnego. Podniósł, że organ pominął znany mu fakt, że lokal, który wykupił został mu przydzielony , jako kwatera stała przysługująca żołnierzowi czynnej służby wojskowej. Z chwilą zwolnienia z tej służby na własna prośbę, co nastąpiło w dniu12 grudnia 1989 r. utracił uprawnienie do tego lokalu, który nadal zajmował ale już bez tytułu prawnego.
W świetle ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych R. P. mógł zostać przekwaterowany do lokalu socjalnego. Nie doszło do tego z uwagi na brak takowych lokali. Jako zajmujący lokal bez tytułu prawnego opłacał podwyższony czynsz ( 200% ).
Od momentu podjęcia służby w Policji wpisywał w dokumentach mieszkaniowych ów lokal , jako przydzielony opisaną decyzją Dowódcy Garnizonu P., bo wymagali tego technicy mieszkaniowi KWP. Wielokrotnie pytał o możliwość przyznania mu lokalu z resortu MSW. Otrzymywał odpowiedź negatywną. Pobierał zatem tylko równoważnik za remont lokalu.
W związku z możliwością wykupu zajmowanego lokalu wprowadzoną ustawą z dnia 15 grudnia 2000 r. o zasadach zbywania mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własności Skarbu Państwa i przepisami wykonawczymi do tego aktu zwrócił się do Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Terenowy w R. o zawarcie umowy najmu zajmowanego lokalu, co było warunkiem jego nabycia. W dniu 12 października 2001 r. umowa taka została zawarta. W dniu 5 grudnia 2001 r. wykupił lokal. Zaznacza, że umowa najmu została z nim zawarta tylko z tej przyczyny, że zamierzał lokal wykupić. Gdyby tego nie uczynił, nadal zajmowałby go bez tytułu prawnego, z wszelkimi tego konsekwencjami. W jego ocenie prawo do lokalu mieszkalnego uzyskał z dniem mianowania funkcjonariuszem Policji w służbie stałej. Nie zrealizowanie tego uprawnienia w formie przydziału lokalu i jednoczesne pozbawienie go prawa do pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego narusza art. 88 ustawy o Policji i konstytucyjną zasadę równości a także zasadę sprawiedliwości społecznej w demokratycznym państwie prawa.
Organ II instancji nie uwzględnił odwołania i decyzją opisaną na wstępie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Powiatowego Policji.
W jej uzasadnieniu stwierdził, że w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy pomoc finansowa odwołującemu nie przysługuje. Pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną własność przysługuje tylko policjantowi nie mającemu lokalu mieszkalnego. Pomoc finansowa jest świadczeniem celowym i ma służyć uzyskaniu przez policjanta lokalu (domu), a nie nabyciu prawa własności do posiadanego lokalu.
Skoro odwołujący posiada lokal w miejscowości pobliskiej w stosunku do miejscowości pełnienia służby odpowiadający wymogom ustawy, jego żądanie jest bezzasadne - konkluduje organ II instancji.
Skargę na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył W. G. domagając się uchylenia decyzji obu instancji i zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi powołał się na twierdzenia odwołania i zarzucił, że zostały one pominięte przez organ odwoławczy. W jego ocenie decyzja zaskarżona jest taka sama jak pierwszoinstancyjna, z tej przyczyny , ze udział w opracowaniu decyzji pierwszej instancji pod względem prawnym brała radca prawna D. S., która zatrudniona jest jednocześnie w KP Policji i KW Policji. W piśmie uzupełniającym skargę ponowił i rozbudował te zarzuty, dodając zarzut uniemożliwienia mu współuczestniczenia w kształtowaniu decyzji, jak również zarzut jej wydania przez Szefa Logistyki KWP bez prawomocnego upoważnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji.
Ponowił zarzut , że decyzja pozbawia go możliwości skorzystania z uprawnienia przewidzianego w art. 88 ustawy o Policji i rażąco narusza prawo ( konstytucyjna zasadna równości wobec prawa i sprawiedliwości społecznej ).
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji.
Dodatkowo podniósł, że art. 94 § l cyt. wyżej ustawy o Policji dopuszcza możliwość otrzymania pomocy finansowej przez policjanta na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej, albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość ale tylko w przypadku, w którym policjant nie posiada lokalu mieszkalnego przydzielonego decyzją administracyjną.
Art. 88 tej ustawy statuuje zasadę, w myśl której policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych.
Prawo policjanta do zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych może być zastępczo zrealizowane przez udzielenie mu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Aby tak się stało, muszą być spełnione przesłanki pozwalające uznać policjanta za uprawnionego do skorzystania z tego prawa.
Wystąpienie negatywnych przesłanek określonych w art.95 przekreśla możliwość uzyskania lokalu mieszkalnego przez policjanta na podstawie decyzji administracyjnej i tym samym zastępczo - pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego.
Art.95 ust. l pkt 2 ustawy o Policji stanowi, że lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi:
- posiadającemu w miejscowości w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny albo dom mieszkaniowe - pensjonatowy.
Skoro więc skarżący posiada lokal na podstawie decyzji administracyjnej, który spełnia wymagane przepisami normy, nie może być mowy o uznaniu go za uprawnionego do pomocy mieszkaniowej, czy to w formie przydziału lokalu, czy też udzielenia pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego.
Na rozprawie przed Sądem skarżący , jako zarzut przeciwko decyzji podniósł dodatkowo, że w prowadzeniu sprawy w I instancji uczestniczyła szwagierka b. Komendanta Powiatowego Policji zatrudniona , jako technik mieszkaniowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Z mocy art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271,ze zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone (a do takich należy sprawa niniejsza) podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Art. 1 wspomnianej ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i miedzy tymi organami a organami administracji rządowej ( §1).
Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( §2 ).
Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr153, poz. 1270), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( §1 ).
Uwzględnienie skargi jest zatem co do zasady możliwe, jeśli zaskarżona decyzja dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, bądź procesowego i to ciężarze gatunkowym określonym w art. 145 §1 pkt 1-3 P.p.s.a.
Poddawszy zaskarżoną decyzję takiej właśnie kontroli, Sąd doszedł do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem choć postępowanie poprzedzające jej wydanie przeprowadzono z naruszeniem przepisów procesowych, to jednak naruszenie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.
Przedmiotem skargi jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji odmawiającą skarżącemu przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego.
Instytucję pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego ustanawia art. 94 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r o Policji ( Dz.U. Nr 30, poz. 179 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Przepis ten zamieszczony jest w rozdziale 8 ustawy zatytułowanym "Mieszkania funkcjonariuszy Policji". Otwierający ów rozdział przepis art. 88 ust. 1 ustawy statuuje zasadę, że policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów szczególnych. Art. 90 ustawy przewiduje natomiast w ust. 1, że na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych lub podległych mu organów, uzyskane w wyniku ich działalności inwestycyjnej, albo od terenowych organów rządowej administracji ogólnej, stanowiące własność gmin lub zakładów pracy, a także zwolnione przez osoby, które decyzje o przydziale uzyskały z jednostek podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych.
Podług wspomnianego wyżej przepisu art. 94 ust. 1 ustawy, policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość.
Ratio legis szczególnego rodzaju pomocy w uzyskaniu lokalu mieszkalnego przewidzianego tym przepisem ustawy wynika z przytoczonego wyżej art. 88 ustanawiającego prawo policjanta w służbie stałej do lokalu mieszkalnego w miejscowości , w której pełni służbę lub miejscowości pobliskiej.
Prawo to nie może być rozumiane w oderwaniu od praw i obowiązków wynikających z istoty stosunku służbowego policjanta. Jego celem jest, by policjant w służbie stałej mieszkał w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, co ma mu umożliwić realizację obowiązków służbowych. Pomoc ta została zatem wprowadzona w interesie służby, z uwagi na daleko idącą dyspozycyjność policjantów. Z tym też celem a nie z przywilejem , jako takim związane jest prawo ustanowione art. 88 ustawy. Zrealizowanie tego celu wyklucza przydzielenie lokalu w drodze decyzji administracyjnej , o czym stanowi art. 95 ust. 1 ustawy.
Z uwagi na okoliczność, iż art. 94 jest jedną z form realizacji uprawnienia przewidzianego w art. 88, także i on nie może być interpretowany w oderwaniu od treści art. 95. Ten zaś przepis przewiduje w ust. 1 pkt 2, że lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę lub miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający, co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno- pensjonatowy. Wykluczając możliwość przyznania lokalu na podstawie decyzji administracyjnej, w związku z posiadaniem lokalu o określonej powierzchni lub rodzaju, przepis ten nie określa tytułu ich posiadania, co oznacza, że nie musi nim być decyzja administracyjna.
Zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych policjanta w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, co oznacza realizację celu art. 88 ust.1 ustawy, wyklucza zatem przyznanie mu pomocy finansowej na nabycie domu lub lokalu, która także temu celowi służy.
Przyjęta przez Sąd interpretacja art. 94 ustawy znajduje oparcie w uchwale Składu Siedmiu Sędziów NSA z dnia 29 marca 1999r. OPS 1/99, ONSA 1999/3/77, w której wyraził on pogląd, że stosownie do art. 94 ust. 1. w zw. z art. 88 ust. 1 ustawy, policjantowi nie przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu lub domu, jeżeli nie ma on prawa do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego określonego art.90 tej ustawy, w drodze decyzji administracyjnej, ponieważ posiada inny, odpowiedni lokal mieszkalny w miejscowości, w której pełni służbę lub miejscowości pobliskiej ( art. 95 ustawy )
Podobne stanowisko zaprezentował Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 maja 2001 r. sygn. akt SK 1/00 OTK2001/4/84, stwierdzając, że ..."szczególna pomoc w uzyskaniu mieszkania przez policjanta uzasadniona jest dążeniem do zapewnienia mu możliwości zamieszkania w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej"... "Ustawa o Policji nie formułuje praw wszystkich policjantów do uzyskania pomocy finansowej na nabycie mieszkania na własność, bez względu na to, czy mają oni zaspokojone potrzeby mieszkaniowe".. .... Nie jest to zatem prawo z tytułu pełnienia służby w charakterze policjanta ...."tylko jedna z przewidzianych ustawą form pomocy policjantom w uzyskaniu mieszkania w miejscu pełnienia służby. W przeciwnym razie musiałaby być traktowana jako przywilej policjantów, budzący wątpliwości z punktu widzenia równego traktowania obywateli".....
Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu złożenia wniosku o przydzielenie mu pomocy na nabycie lokalu mieszkalnego posiadał lokal mieszkalny o powierzchni odpowiadającej jego uprawnieniom , jak również, że do lokalu tego w tej dacie posiadał tytuł prawny, bowiem od 12 października 2001 r. stał się jego najemcą na mocy umowy zawartej z Wojskową Agencja Mieszkaniową. W dacie wydania decyzji pierwszoinstancyjnej skarżący był już właścicielem tego lokalu na mocy umowy kupna- sprzedaży zawartej w dniu 5 grudnia 2001r.
W sprawie jest niesporne, że lokal ów znajduje się miejscowości pobliskiej w rozumieniu art. 88 ust.4 ustawy.
Sąd nie neguje faktu, że lokal ten został skarżącemu będącemu żołnierzowi przydzielony decyzją administracyjną Dowódcy Garnizonu P., jako osobna kwatera stała podlegająca przepisom ustawy o z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (t.j. Dz. U. z 1989 Nr 52, poz. 309, ze zm. ) oraz że w świetle przepisów tej ustawy i ustawy dnia 25 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych R.P. (Dz.U. Nr 86, poz. 433, ze zm.) zwolnienie żołnierza zawodowego ze służby należy do przesłanek utraty uprawnienia do takiej kwatery i obowiązku jej zwrotu, jednak okoliczność ta nie ma w sprawie znaczenia wobec faktu, że skarżący nieprzerwanie ów lokal posiadał i uzyskał doń ponownie tytuł prawny przed złożeniem wniosku o udzielenie pomocy na jego nabycie.
Oznacza to zrealizowanie celu uprawnienia przewidzianego w art. 88 ust. 1 ustawy , co w świetle wcześniejszych wywodów Sądu i zaprezentowanej wykładni celowościowej oraz systemowej art. 94 ust. 1 ustawy, pozbawia go możliwości skorzystania z pomocy tym przepisem przewidzianej..
W konsekwencji, odmowa skarżącemu przyznania pomocy na nabycie tego lokalu odpowiada prawu.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd stwierdza, że uprawnienie Szefa Logistyki KWP do podjęcia zaskarżonej decyzji zostało wykazane w toku postępowania sądowego, jako że organ zaskarżony przedstawił uwierzytelnioną za zgodność kserokopię Decyzji Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2000r., podjętej na podstawie art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego a upoważniającej Szefa Logistyki do wydawania decyzji w sprawach między innymi pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe. Wspomniany przepis art. 268a kpa uprawnia organ administracji publicznej do pisemnego upoważnienia pracowników kierowanej jednostki administracyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń.
Okoliczność, że radca prawny, którego podpis i pieczęć figuruje na decyzji organu I instancji, co wskazuje na wydanie pozytywnej opinii prawnej o zawartym w niej rozstrzygnięciu jest jednocześnie zatrudniona w Zespole Radców Prawnych Komendy Wojewódzkiej Policji, nie czyni zaskarżonej decyzji niezgodną z prawem, bowiem nie mieści się w podstawach wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu w sprawie. Wyłączeniu takiemu podlega z mocy art. 24 §1 pkt 5 kpa tylko ten pracownik organu, który w brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Decyzja II instancji została podjęta przez wspomnianego już Szefa Logistyki KWP a nie przez tegoż radcę prawnego.
Z tych samych przyczyn bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji jest zarzut, że funkcję technika mieszkaniowego KP Policji pełni szwagierka byłego Komendanta Powiatowego Policji tamże. Jeżeli skarżący z tych lub innych przyczyn powziął wątpliwość, co do bezstronności podejmującego decyzję Komendanta Powiatowego Policji lub innego pracownika prowadzącego sprawę winien był złożyć wniosek o jego wyłączenie na podstawie art. 24 §3 kpa.
Sąd zauważa, że zgodnie z przywołanymi na wstępie przepisami prawa kontroluje on legalność zaskarżonej decyzji nie pełni natomiast funkcji nadzorczych stosunku do podejmujących je organów.
Za zasadny natomiast uznał Sąd zarzut skargi, iż organ II instancji nie odniósł się do zarzutów odwołania dotyczących uzyskania lokalu w czasie służby wojskowej a nie służby w Policji oraz jego zajmowania przez długi okres bez tytułu prawnego, jak również zarzut nie zapewnienia skarżącemu prawa do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów.
Organ odwoławczy działający w administracyjnym toku instancji nie jest związany treścią zarzutów zgłoszonych przez stronę , która korzysta z prawa do ochrony swoich interesów za pomocą środków prawnych, jednakże do zarzutów tych winien ustosunkować się w pierwszej kolejności. Obowiązek taki wynika z art. 8 kpa statuującego zasadę prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa oraz 11 kpa ustanawiającego zasadę wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy zaltwianiu sprawy ( patrz; wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 1984 II S.A.742/84 ONSA z 1984 Nr 2, poz. 67).
Wymóg zapewnienia stronom prawa do czynnego udziału w postępowaniu, obejmujący uprawnienie do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów przed zakończeniem postępowania, winien być zrealizowany zgodnie z art. 9 kpa ( obowiązek udzielania informacji ) poprzez zawiadomienie o zamiarze jego zakończenia i pouczenie strony o prawie wypowiedzenia się. W aktach brak dowodu, by organy obu instancji zadośćuczyniły tym obowiązkom.
To jednak naruszenie przepisów postępowania Sąd ocenił , jako nie mogące mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, w tym znaczeniu, że nawet gdyby naruszenia te nie zaistniały, to i tak w sprawie nie zapadłaby decyzja o odmiennym rozstrzygnięciu.
Z przytoczonych wyżej względów, Sąd w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a oddalił skargę, jako nieuzasadnioną.