I OSK 787/14

III SA/Łd 405/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-10-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Alberciak
Katarzyna Ceglarska-Piłat
Teresa Rutkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 138 par 1 pkt 2 w zw. z art. 105 par 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2024 poz 485
art. 46 i art. 47
Ustawa z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji
Sentencja
Dnia 9 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat, Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2025 roku sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 2 kwietnia 2025 roku nr KO.492.3.2025 w przedmiocie uchylenia w całości decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania w sprawie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 2 kwietnia 2025 r., nr KO.492.3.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim po rozpoznaniu odwołania M. S. od decyzji Wójta Gminy G, z 13 stycznia 2025 r., znak: IZP.6724.1.10.2025 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia regulaminu strzelnicy, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji w przedmiocie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy.
Jak wynika z akt sprawy, 9 października 2023 r. M. S. wystąpił do Wójta Gminy G. z wnioskiem o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy, zlokalizowanej na terenie miejscowości G., na działkach o nr ewid. 53, 75, 104, 126 i 156, obręb G.. Wnioskodawca podał, że będzie to strzelnica typu otwartego, nie będąca obiektem budowlanym, wykorzystywana wyłącznie w celach prywatnych. Wskazał, że nie będzie prowadził działalności gospodarczej, ani udostępniał odpłatnie obiektu żadnym innym podmiotom. Do wniosku załączył Regulamin bezpiecznego funkcjonowania strzelnicy w G..
Decyzją z 20 grudnia 2023 r. Wójt Gminy G. na podstawie art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 485), dalej u.b.a. w zw. z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 marca 2000 r. w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic (Dz. U. z 2000 r. Nr 18, poz. 234 ze zm.), odmówił zatwierdzenia regulaminu strzelnicy. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim decyzją z 20 lutego 2024 r. utrzymało w zaskarżoną decyzję mocy. Powyższa decyzja jest ostateczna.
16 grudnia 2024 r. M. S. ponownie wystąpił do Wójta Gminy G. z wnioskiem o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy zlokalizowanej na terenie miejscowości G., na działkach o nr ewid. 53, 75, 104, 126 i 156 obręb G. wskazując, że będzie to strzelnica typu otwartego, nie będąca obiektem budowlanym, wykorzystywana wyłącznie do celów prywatnych, a wnioskodawca nie będzie prowadził działalności gospodarczej. Do wniosku załączył Regulamin bezpiecznego funkcjonowania strzelnicy w G..
Decyzją z 13 stycznia 2025 r. Wójt Gminy G. odmówił zatwierdzenia regulaminu strzelnicy wskazując, że wnioskodawca jest właścicielem działek o nr ewid. 53, 75, 104, 126, 156, obręb G., które są niezabudowanym gruntem leśnym, rozdzielonym rowami melioracyjnymi, porośniętym drzewami i krzakami (łącznie teren ma długość około 750 m i szerokości 52 m). Organ wskazał, że we wniosku oprócz informacji, że strzelnica ma być strzelnicą typu otwartego, czyli stanowiska strzeleckie nie będą znajdować się w budynku, brak jest podstawowych informacji na temat sposobu organizacji i zapewnienia ochrony osób, mienia wokół planowanej strzelnicy, jak również ochrony środowiska np. przed hałasem.
Odwołując się do treści 46 ust. 1 i ust. 2 i art. 47 u.b.a. organ podkreślił, że decyzja o zatwierdzeniu regulaminu strzelnicy powinna być wydana po zbadaniu legalności zlokalizowania, wybudowania i oddania do użytkowania obiektu strzelnicy. W konsekwencji bez potwierdzenia odpowiedniej lokalizacji strzelnicy oraz jej zbudowania i użytkowania zgodnie z obowiązującym prawem, brak jest podstaw do stwierdzenia, czy dana strzelnica będzie gwarantowała, wespół z zatwierdzonym regulaminem, osiągnięcie celu u.b.a. w postaci wymogów związanych z bezpieczeństwem i ochroną środowiska.
Od powyższej decyzji M. S. złożył odwołanie zarzucając rażące uchybienia w zakresie prowadzenia postępowania administracyjnego, brak zbadania właściwego przedmiotu sprawy i wystarczającego doświadczenia organu do rozpatrzenia sprawy, przekroczenia kompetencji i bezprawną odmowę zatwierdzenia regulaminu. W związku z powyższym wniósł o zmianę decyzji.
Wskazaną na wstępie decyzją z 2 kwietnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji w przedmiocie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy.
Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.
Przesłanką umorzenia postępowania jest w świetle treści powyższego przepisu bezprzedmiotowość postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce wówczas, gdy brak jest z jakiejkolwiek przyczyny podstaw prawnych do rozpoznawania sprawy w drodze postępowania administracyjnego, to jest gdy zachodzi brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkiem czego nie jest możliwe załatwienie sprawy poprzez rozstrzygnięcie co do istoty pozytywne, czy też negatywne. Bezprzedmiotowość postępowania może wynikać z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Do tych ostatnich należy m.in. sytuacja, w której dana sprawa została już rozstrzygnięta decyzją ostateczną.
W niniejszej sprawie bezspornym jest, że wniosek M. S. z 16 grudnia 2024 r. o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy zlokalizowanej na terenie miejscowości G., na działkach o nr ewid. 53, 75, 104, 126 i 156, obręb G. jest kolejnym wnioskiem złożonym do Wójta Gminy G. w niezmienionym stanie faktycznym i prawnym. We wniosku z 9 października 2023 r. M. S. wystąpił do organu z identycznym żądaniem, które organ rozpatrzył decyzją z 20 grudnia 2023 r. odmawiającą zatwierdzenia regulaminu strzelnicy, utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 20 lutego 2024 r. Sprawa rozstrzygnięta ww. decyzją Wójta Gminy G. z 20 grudnia 2023 r., jak i będąca przedmiotem zaskarżonej decyzji z 13 stycznia 2025 r. dotyczy tego samego przedmiotu, tj. w obu przypadkach przedmiotem wniosku jest zatwierdzenie regulaminu strzelnicy zlokalizowanej na terenie miejscowości G., na działkach o nr ewid. 53, 75, 104, 126 i 156 obręb G.. W obu więc przypadkach strona wnosi o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy zlokalizowanej na tym samym terenie, nie wprowadzając do kolejnego wniosku żadnych modyfikacji związanych w szczególności z zakresem inwestycji, jej charakterem, czy też terenem. W obu przypadkach wnioskodawca wskazuje, że będzie to strzelnica typu otwartego, nie będąca obiektem budowlanym oraz że będzie wykorzystywana wyłącznie w celach prywatnych. Zdaniem organu występuje zatem tożsamość przedmiotowa.
Wnioski z 16 grudnia 2024 r. i 9 października 2023 r. o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy zlokalizowanej na terenie miejscowości G., na działkach o nr ewid. 53, 75, 104, 126 i 156 obręb G., złożone zostały przez M. S.. Zatem nie budzi wątpliwości, że w obu sprawach występuje ten sam podmiot.
Decyzja z 13 stycznia 2025 r., jak i decyzja z 20 grudnia 2023 r. zostały wydane w tym samym stanie prawnym i faktycznym. Stan faktyczny powinien być brany pod uwagę tylko w odniesieniu do okoliczności, które mają charakter prawotwórczy, czyli takich których istnienie ma wpływ na przyznanie, bądź odmowę przyznania określonych uprawnień lub obciążenie określonymi obowiązkami.
Wskazana w odwołaniu różnica w treści regulaminu podlegającego zatwierdzeniu, polegająca na zmianie zapisu pkt 3 regulaminu, tj. zamiast zapisu w regulaminie dołączonym do wniosku z 9 października 2023 r.: "Na strzelnicy w miejscu widocznym, umieszcza się:", na zapis z regulaminie dołączonym do wniosku z 16 grudnia 2024 r.: "Na strzelnicy, w czasie strzelania, w miejscu widocznym, umieszcza się:", nie świadczy o tym, że zmienił się stan faktyczny spraw, który ma wpływ na zatwierdzenie regulaminu strzelnicy.
Decyzje zostały wydane w stanie prawnym ukształtowanym na podstawie przepisów u.b.a. Stan faktyczny w obu sprawach nie uległ zmianie. W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu w poprzednio prowadzonym postępowaniu zostały już poddane ocenie przesłanki określone w art. 46 i 47 u.b.a. Sprawa będąca przedmiotem wniosku z 16 grudnia 2024 r. została już wcześniej rozpatrzona i zakończyła się wydaniem decyzji, które funkcjonują w obrocie prawnym. W tej sytuacji niedopuszczalne było zatem ponowne merytoryczne rozstrzyganie sprawy. Decyzja, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę, to kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe i wobec tego musi skutkować umorzeniem postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zaskarżając w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 2 kwietnia 2025 r. zarzucił rażące naruszenie:
1) art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że decyzja z 13 stycznia 2025 r. dotknięta była wadą kwalifikowaną w postaci nieważności (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.) z powodu powagi rzeczy osądzonej (res iudicata);
2) art. 6 k.p.a. poprzez działanie organu pierwszej instancji poza kompetencjami wynikającymi z art. 47 ust. 1 u.b.a.;
3) art. 6 k.p.a. w związku z art. 163 Konstytucji RP;
4) art. 47 ust. 2 u.b.a.;
5) art. 47 u.b.a. w zw. z art. 163 Konstytucji RP poprzez przekroczenie przez organ delegacji wynikającej z art. 47 u.b.a.
W oparciu o postawione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że zgadza się ze stanowiskiem organu, że wniosek z 16 grudnia 2024 r. o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy zlokalizowanej na terenie miejscowości G., na działkach o nr ewid. 53, 75, 104, 126 i 156 obręb G. jest kolejnym wnioskiem złożonym do Wójta Gminy G., w sprawach zachodzi tożsamość stron postępowania ale sprawa ta nie dotyczy tego samego przedmiotu, ponieważ regulamin strzelnicy będący przedmiotem niniejszego postępowania, nie jest tym samym regulaminem, który został przedłożony w poprzednim postępowaniu, zakończonym decyzją Wójta Gminy G. z 20 grudnia 2023 r. Wniosek dotyczy innego, niż w poprzedniej sprawie regulaminu strzelnicy, który został w sposób znaczący zmieniony, wobec powyższego nie zachodzi tożsamość przedmiotu postępowania. Błędna jest zatem ocena SKO, że sprawa zainicjowana wnioskiem z 16 grudnia 2024 r. została już wcześniej rozpatrzona i zakończyła się wydaniem decyzji, które funkcjonują w obrocie prawnym. W ocenie skarżącego, po wydaniu pierwszej decyzji odmownej nastąpiła zmiana stanu faktycznego i to w zakresie faktów o doniosłym prawnie znaczeniu, a mianowicie strona przedłożyła organowi pierwszej instancji nowy regulamin strzelnicy wraz z wnioskiem o jego zatwierdzenie, z nowym opisem strzelnicy. Porównanie treści obu regulaminów ujawnia różnice w ich treści, a jedynie w przypadku przedłożenia przez stronę regulaminu strzelnicy o takiej samej treści, jak regulamin wcześniej przedłożony i niezatwierdzony przez organ można mówić o tożsamości sprawy w aspekcie przedmiotowym, co do faktów prawotwórczych.
W niniejszej sprawie, doszło do zmiany stanu faktycznego, który miał miejsce po wydaniu uprzedniej decyzji, ponieważ nastąpiła zmiana elementów sprawy administracyjnej, które umożliwiałyby organowi wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w nowej sprawie administracyjnej, poprzez zmianę treści regulaminu będącego przedmiotem zatwierdzenia, tj. wydania rozstrzygnięcia zgodnie ze złożonym w sprawie nowym wnioskiem.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 2 kwietnia 2025 r. uchylająca w całości decyzję Wójta Gminy G. z 13 stycznia 2025 r. i umarzająca postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy.
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zakresie umorzenia postępowania pierwszoinstancyjnego może mieć miejsce wyłącznie wówczas, gdy okoliczności sprawy uzasadniały wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji umarzającej postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., czyli w sytuacji, gdy nastąpił brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego powodujący brak podstaw do merytorycznego załatwienia sprawy co do jej istoty.
Zgodnie bowiem z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpi brak chociażby jednego z podstawowych elementów stosunku administracyjnoprawnego (tj. podmiotu, przedmiotu, czy podstawy prawnej), wobec którego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie co do jej istoty. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego może mieć charakter podmiotowy, jak i przedmiotowy. W sytuacji braku strony postępowania mającej interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia (np. z powodu śmierci osoby fizycznej, ustania bytu osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej) mamy do czynienia z nieistnieniem przesłanek podmiotowych do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. O braku przesłanki przedmiotowej do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy można mówić natomiast wtedy, gdy na przykład w znaczeniu prawnym brakuje przedmiotu postępowania, czy też sprawa ma cywilny charakter lub, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji wszczyna kolejne postępowanie w sprawie już zakończonej ostateczną (i lub prawomocną) decyzją. W takiej sytuacji nie ma podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, bowiem sprawa została już uprzednio załatwiona innym aktem prawnym.
Wobec zarzutów sformułowanych w skardze dotyczących naruszenia przepisów postępowania, tj. m.in. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. konieczne jest rozważenie, czy w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim zasadnie uznało, że zachodzi tożsamość spraw rozstrzygniętych ostateczną i prawomocną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 20 lutego 2024 r., co wyłącza możliwość ponownego prowadzenia postępowania w sprawie.
Na wstępie wskazać należy, że w ugruntowanym piśmiennictwie i orzecznictwie dotyczącym instytucji res iudicata zgodnie przyjęto, że decyzja ostateczna ma powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony. Res iudicata następuje w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość ta będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy. Do zaistnienia przypadku res iudicata w ramach podstaw nieważnościowych konieczne jest ustalenie stosunku tożsamości pomiędzy sprawą rozstrzygniętą decyzją, która ma zostać unieważniona, a sprawą, której dotyczy uprzednio wydana decyzja ostateczna (Borkowski/Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck 2021, s. 1018-1020, nb 65-72; M. Jaśkowska w: A. Wróbel, M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wolters Kluwer 2020, s. 896-900, uw. 1-10; także M. Jaśkowska w: A. Wróbel, M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2023, cz. III Uprzednie rozstrzygnięcie sprawy jako przyczyna nieważności; T. Kiełkowski w: red. H. Knysiak-Sudyka, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wolters Kluwer 2019, s. 1080-1084, uw. 12; K. Glibowski w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck 2021, s. 1308-1312, nb 63-78; B. Kuś w: red. M. Karpiuk, P. Krzykowski, A. Skóra, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 127-269. Tom III, Olsztyn 2021; wyroki NSA z: 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 787/14, Lex 2032840; 28 listopada 2000 r. sygn. akt I SA/Ka 1458/99, Lex 47122).
Z przytoczonych powyżej poglądów orzecznictwa i piśmiennictwa w sposób jednoznaczny wynika, że dla przyjęcia, że doszło do wydania decyzji naruszającej zasadę res iudicata konieczne jest istnienie tożsamości spraw, zarówno pod względem przedmiotowym, jak i podmiotowym.
Z ustaleń faktycznych poczynionych przez Kolegium wynika, że zarówno w sprawie zakończonej decyzją z 20 lutego 2024 r., jak i w sprawie zainicjowanej wnioskiem z 16 grudnia 2024 r. skarżący wystąpił o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy (typu otwartego), która ma być zlokalizowana na działkach o nr ewid. 53, 75, 104, 126 i 156, obręb G.. Podał, że strzelnica nie będzie obiektem budowlanym i wykorzystywana będzie wyłącznie do celów prywatnych. W obu sprawach, jak słusznie wskazało Kolegium tożsamy był zatem podmiot i przedmiot postępowania.
Należy wskazać, że tożsamość spraw administracyjnych zachodzi w przypadku, gdy występują w nich te same podmioty, dotyczą tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. W rezultacie, możliwość ponownego orzekania w sprawie uzależniona jest, bądź od eliminacji z obrotu prawnego istniejącej decyzji, bądź od stwierdzenia, że doszło do zmiany stanu faktycznego lub prawnego, który miał miejsce po wydaniu uprzedniej decyzji, a z którego wynika, że doszło do zmiany elementów sprawy administracyjnej, które umożliwiałyby organowi wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w nowej sprawie administracyjnej (por. m.in. wyrok WSA w Krakowie z 22 maja 2024 r., sygn. III SA/Kr 15/24).
W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z argumentacji skarżącego podnoszonej na etapie postępowania odwoławczego, jak i w treści skargi skierowanej do sądu administracyjnego odmienności w stanie faktycznym obu spraw skarżący upatruje w treści przedstawionych do zatwierdzenia regulaminów strzelnicy. Zdaniem skarżącego załączony do wniosku z 16 grudnia 2024 r. regulamin strzelnicy został w sposób znaczący zmieniony i nie jest tożsamy z regulaminem, którego dotyczyło postępowanie zakończone decyzją Wójta Gminy G. z 20 grudnia 2023 r., wobec powyższego nie zachodzi tożsamość przedmiotowa obu postępowań.
Z przedstawionym stanowiskiem skarżącego nie sposób się zgodzić, ponieważ przedłożony przez skarżącego regulamin strzelnicy o takiej samej treści, jak regulamin wcześniej przedłożony i niezatwierdzony przez organ pierwszej instancji wskazuje na tożsamość obu spraw w aspekcie przedmiotowym, co do faktów prawotwórczych. Zdaniem sądu, w niniejszej sprawie Kolegium dokonało szczegółowej analizy porównawczej tekstu obu regulaminów i przedstawiło trafny wniosek wynikający z tej analizy, że jedyną różnicę stanowi zapis zawarty w pkt 3 regulaminu, tj. w regulaminie załączonym do wniosku z 9 października 2023 r. zapis "Na strzelnicy w miejscu widocznym, umieszcza się: (...)", zastąpiono w regulaminie załączonym do wniosku z 16 grudnia 2024 r. zapisem: "Na strzelnicy, w czasie strzelania, w miejscu widocznym, umieszcza się: (...)".
W związku z powyższym, zdaniem sądu prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego, że powyższa zmiana w regulaminie strzelnicy nie spowodowała zmiany stanu faktycznego sprawy, zachodzi tożsamość przedmiotowa obu postępowań, sprawa dotyczy tego samego przedmiotu, tj. zachodzi tożsamość żądania w niezmienionym stanie faktycznym i prawnym. Tym samym Kolegium prawidłowo wykazało, że w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a.
Należy w tym miejscu również podkreślić, że w obrocie prawnym nie mogą funkcjonować dwa rozstrzygnięcia ostateczne, wydane w tej samej sprawie. Sprawa administracyjna, która staje się przedmiotem postępowania, musi mieć charakter otwarty w tym znaczeniu, że nie może być rozstrzygnięta orzeczeniem ostatecznym (res iudicata). Dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe. Ewentualne procedowanie przez organ w takiej sprawie i wydanie decyzji administracyjnej merytorycznie kończącej postępowanie stanowiłoby naruszenie tej zasady. Wydanie decyzji, w sprawie w której wydano już decyzję ostateczną, oznaczałoby wydanie orzeczenia dotkniętego kwalifikowaną wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. naruszającego zasadę res iudicata.
Podsumowując należy wskazać, że w rozpatrywanym przypadku organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że przedmiotowa sprawa została już uprzednio rozstrzygnięta decyzją ostateczną i prawomocną, co skutkowało koniecznością umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów postawionych w skardze należy wyjaśnić, że w myśl z art. 46 ust. 1 i 2 u.b.a., strzelnice powinny być zlokalizowane, zbudowane i zorganizowane w sposób nienaruszający wymogów związanych z ochroną środowiska oraz wykluczający możliwość wydostania się poza ich obręb pocisku wystrzelonego z broni ze stanowiska strzeleckiego w sposób zgodny z regulaminem strzelnicy. Szczegółowe zasady zachowania bezpieczeństwa na strzelnicy określa regulamin strzelnicy. Zatwierdzenie regulaminu strzelnicy następuje w drodze decyzji administracyjnej wydawanej przez właściwego wójta, burmistrza (prezydenta miasta) (art. 47 ust. 1 u.b.a.).
Wbrew stanowisku skarżącego organ właściwy do zatwierdzenia regulaminu strzelnicy powinien mieć wiedzę, że zatwierdza regulamin obiektu budowlanego (budynku lub budowli) już istniejącego i że obiekt ten został prawidłowo zrealizowany. Zgodnie z definicją zawartą w § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 15 marca 2000 r. w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic, strzelnica to obiekt przeznaczony do prowadzenia strzelań szkoleniowych, sportowych i rekreacyjnych oraz treningów strzeleckich. Strzelnica powinna być zatem zlokalizowana, zbudowana i zorganizowana w sposób nienaruszający wymogów związanych z ochroną środowiska oraz wykluczający możliwość wydostania się poza ich obręb pocisku wystrzelonego z broni ze stanowiska strzeleckiego. Postępowanie wyjaśniające w sprawie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy nie może zatem ograniczać się wyłącznie do zweryfikowania treści przedłożonego organowi regulaminu z wymogami określonymi w przepisach cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic, ponieważ w rezultacie mogłoby to skutkować zatwierdzeniem regulaminu strzelnicy, która zostałaby zlokalizowana, zbudowana i zorganizowana w miejscu do tego zupełnie nieprzeznaczonym (np. na terenach zabudowy mieszkaniowej bądź rezerwatu), czy wręcz z pominięciem jakichkolwiek wymogów obowiązującego prawa. Dlatego decyzja o zatwierdzeniu regulaminu strzelnicy może zostać wydana wyłącznie dla istniejącego legalnie obiektu, a nie dla obiektu abstrakcyjnego, który powstanie w bliżej nieokreślonej przyszłości. Organizacja strzelnicy jest ostatnim etapem, a nie jak twierdzi skarżący pierwszym etapem, jej realizacji. Dlatego też w trakcie postępowania w sprawie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy wójt (burmistrz, prezydent) ma obowiązek zweryfikować, czy wnioskodawca posiada wymagane przepisami obowiązującego prawa zgody właściwych organów na zlokalizowanie (decyzja o warunkach zabudowy chyba, że obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania terenu), zbudowanie (decyzja o pozwoleniu na budowę, a następnie decyzja o dopuszczeniu strzelnicy do użytkowania) i zorganizowanie strzelnicy (regulamin). Celem ustawy o broni i amunicji w odniesieniu do strzelnic jest zapewnienie prawidłowego ich funkcjonowania, tj. w sposób nienaruszający wymogów związanych z ochroną środowiska oraz niepowodujący zagrożenia bezpieczeństwa. W związku z tym kwestię zorganizowania strzelnicy należy uzależnić od uprzedniego uzyskania odpowiednich zgód właściwych organów na jej zrealizowanie lub użytkowanie. W innym wypadku nie byłoby możliwe stwierdzenie, czy strzelnica jako obiekt budowlany spełnia określone wymagania, ponieważ wójt gminy (burmistrz, prezydent miasta) na podstawie przepisów ustawy o broni i amunicji nie posiada kompetencji do zatwierdzania lokalizacji budowy i użytkowania strzelnicy (por. m.in. wyroki NSA: z 9 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1915/18; z 30 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 2131/19; z 28 kwietnia 2020r., sygn. akt II OSK 1097/19; z 24 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1462/17).
Dodatkowo podkreślić należy, że przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 kwietnia 2000 r. w sprawie wymagań w zakresie ochrony środowiska dotyczących budowy i użytkowania strzelnic (Dz. U. z 2000 r. Nr 27, poz. 341) określają wymogi odnośnie lokalizacji strzelnic. Z przepisów tego rozporządzenia wynikają wymagania stosowane także w odniesieniu do strzelnic nie będących budynkami lub nie zlokalizowanych w budynkach. Te dodatkowe wymagania, poza przewidzianymi w art. 46 ust. 1 u.b.a, dotyczące samej strzelnicy jako obiektu budowlanego (budynku lub budowli) mogą być ocenione tylko w ramach procedur objętych Prawem budowlanym.
Tym samym przed wydaniem decyzji na podstawie art. 47 u.b.a. w zakresie zatwierdzenia w drodze decyzji administracyjnej regulaminu strzelnicy, wójt, burmistrz lub prezydent miasta ma obowiązek ustalić, czy właściwe organy, w zakresie swojej właściwości, dopuściły do zmiany sposobu użytkowania lub wydały pozwolenie na budowę, bądź przyjęły stosowne zgłoszenie wykonania robót budowlanych, a inwestor wykonał roboty zgodnie z pozwoleniem lub zgłoszeniem (por. m.in. wyrok NSA z 20 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 825/22, Lex nr 3508103).
Powyższe okoliczności nie były jednak przedmiotem kontroli sądu w niniejszym postępowaniu, podlegały ocenie organów w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem skarżącego z 9 października 2023 r., zakończonym ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 20 lutego 2024 r. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 2 kwietnia 2025 r. o charakterze wyłącznie procesowym. Zdaniem sądu, w świetle przedstawionych ustaleń faktycznych organ odwoławczy zasadnie uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i umorzył postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., skoro bowiem po rozpoznaniu (w niezmienionym stanie faktycznym i prawnym) kolejnego tożsamego podmiotowo i przedmiotowo wniosku skarżącego z 16 grudnia 2024 r. organ pierwszej instancji decyzją z 13 stycznia 2025 r. błędnie (po raz kolejny) odmówił zatwierdzenia regulaminu strzelnicy. Prawidłowo również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił kwestie, które są istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
W świetle poczynionych powyżej rozważań niezasadne są zatem zarzuty dotyczące naruszenia art. 47 u.b.a. oraz art. 6 k.p.a. w zw. z art. 163 Konstytucji RP, który określa w sposób ogólny i deklaratywny zadania publiczne samorządu terytorialnego, ustanawiając domniemanie kompetencji samorządu terytorialnego w sferze zadań publicznych. W niniejszej sprawie sąd nie dopatrzył się również naruszenia innych przepisów postępowania, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z przedstawionych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
EC