I OSK 771/07

I OSK 771/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-08-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-05-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Paweł Tarno
Jolanta Rajewska
Maria Wiśniewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6145 Sprawy dyrektorów szkół
Hasła tematyczne
Oświata
Sygn. powiązane
IV SA/Gl 1028/05 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2006-12-18
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 183 par. 1, art. 174, art. 146 par. 1, art. 3 par. 2 pkt 4 i 4A, art. 141 par. 4, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2003 nr 189 poz 1855
par. 2 ust. 1 i 2, par. 3 ust. 2, par. 8 pkt 3
Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 23 października 2003 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora szkoły lub placówki i trybu pracy komisji konkursowej
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
art. 1 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Dz.U. 1996 nr 67 poz 329
art. 39
Obwieszczenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 16 maja 1996 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o systemie oświaty.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wiśniewska (spr.) Sędziowie Jolanta Rajewska NSA Jan Paweł Tarno Protokolant Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2006 r. sygn. akt IV SA/Gl 1028/05 w sprawie ze skargi A. M. na czynność Prezydenta Miasta [..] w przedmiocie ogłoszenia i przeprowadzenia postępowania konkursowego na stanowisko dyrektora szkoły oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2006 r., sygn. akt IV SA/Gl 1028/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A. M. wniesioną na czynności Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie ogłoszenia i przeprowadzenia postępowania konkursowego na stanowisko dyrektora szkoły.
W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną.
W dniu [...] Rada Miasta [...] podjęła uchwałę nr [...] w sprawie ogłoszenia konkursów na stanowiska dyrektorów szkół i placówek, w tym na stanowisko Dyrektora Szkoły nr [...] w [...].
Zarządzeniem z dnia 22 listopada 2004 r., nr 1624/2004 Prezydent Miasta [...], działając na podstawie art. 5c i art. 36a ust. 5 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 1996 r. Nr 67, poz. 329 ze zm.), powołał komisję konkursową dla wyłonienia kandydata na stanowisko dyrektora Szkoły Podstawowej nr [..] w [...], w skład której weszli przedstawiciele podmiotów wskazanych w art. 36a ust. 5 pkt 1 - 3 powołanej ustawy. Następnie zarządzeniem z dnia 7 stycznia 2005 r., nr 1747/2005, dokonano zmiany w składzie komisji odnośnie do osoby przedstawiciela organu nadzoru pedagogicznego.
Konkurs na stanowisko dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] odbył się w dniu 7 stycznia 2005 r. w Urzędzie Miasta [...]. Z przeprowadzonego konkursu sporządzono protokół, który potwierdza, że konkurs przeprowadziła komisja w składzie powołanym zarządzeniem Prezydenta z dnia 22 listopada 2004 r.,
nr 1624/2004, zmienionym zarządzeniem z dnia 7 stycznia 2005 r.,
nr 1747/2005. Po przeprowadzeniu konkursu, w głosowaniu tajnym, kandydatem na stanowisko dyrektora wybrany został W. K.. Skarżąca A. M. w piśmie z dnia 7 stycznia 2005 r. (data wpływu do Urzędu Miasta [..] - 10 stycznia 2005 r.), skierowanym do Prezydenta Miasta [...], wniosła unieważnienie konkursu. We wniosku wskazała na niezgodność § 2 pkt 5 uchwały Rady Miasta [...] z dnia 23 października 2003 r. z § 2 ust. 2, § 3 ust. 2 i § 8 pkt 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 23 października 2003 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora szkoły lub placówki i trybu pracy komisji konkursowej (Dz.U. Nr 189, poz. 1855, zwanego dalej regulaminem MENiS). Prezydent Miasta [...] wniosku tego nie uwzględnił i w piśmie z dnia 1 lutego 2005 r. - skierowanym do skarżącej A. M. - wskazał, że nie stwierdził nieprawidłowości, które mogłyby wpłynąć na wynik konkursu, stąd też odmówił jego unieważnienia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. M. wniosła o unieważnienie konkursu na stanowisko dyrektora Szkoły podstawowej nr [...] w [...] i powierzenie jej funkcji p.o. dyrektora tej szkoły od dnia 1 września 2004 r., wyjaśnienie konfliktu z Prezydentem Miasta [...] oraz uchylenie postanowienia tego organu z dnia 1 lutego 2005 r.
Prezydent Miasta [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie jako zawierającej roszczenia związane ze stosunkiem pracy.
Postanowieniem z dnia 7 lipca 2005 r., sygn. akt IV SA/GI 316/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę uznając, że nie jest ona objęta zakresem rzeczowej właściwości sądownictwa administracyjnego, gdyż odnosi się do czynności z zakresu prawa pracy, co do rozpoznania których powołane są sądy powszechne.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 1136/05, uchylił zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu swego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że powierzenie funkcji dyrektora szkoły nie wiąże się tylko z uprawnieniami pracowniczymi, ale mieści się także w zakresie administracji publicznej. W przypadku powierzenia funkcji dyrektora szkoły publicznej akt taki poprzedzony jest aktami i czynnościami z zakresu administracji publicznej, w tym aktem komisji konkursowej, bądź wynikającym z regulaminu MENiS aktem unieważnienia wyniku komisji konkursowej. Zdaniem Sądu drugiej instancji, należy odróżnić właściwość sądów pracy w sprawach o roszczenia ze stosunku pracy od kontroli legalności aktów publicznoprawnych, jakimi są m.in. wyniki komisji konkursowej. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd pierwszej instancji powinien wziąć pod uwagę wskazówki dotyczące właściwości sądownictwa administracyjnego oraz uwzględnić zakres przedmiotowy skargi, która dotyczy nie tylko pisma Prezydenta Miasta [...] z dnia 1 lutego 2005 r., ale także wyniku postępowania konkursowego i roszczenia o wyraźnie pracowniczym charakterze, jakim jest żądanie powierzenia jej funkcji p.o. dyrektora szkoły.
Na rozprawie w dniu 14 września 2006 r. A. M. sprecyzowała przedmiot skargi wskazując, że jest nim wynik postępowania konkursowego.
W powołanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po ponownym rozpoznaniu skargi uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.).
Sąd przede wszystkim podkreślił, że zgodnie z art. 190 P.p.s.a., jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stwierdził poza tym, że czynności urzędowe podejmowane przez organy gminy lub z ich umocowania przez powołaną w tym celu komisję konkursową, zmierzające do realizacji ustawowego obowiązku powierzenia stanowiska dyrektora szkoły, prowadzonej przez jednostkę samorządu, mają znamiona prawne działań z zakresu administracji samorządowej sprawowanej przez organy gminy (art. 36a ust. 1-5 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty) i podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Dopiero wyłonionemu w drodze konkursu kandydatowi przysługuje roszczenie o nawiązanie stosunku pracy. Wcześniejsze, niż wyłonienie kandydata na stanowisko dyrektora, czynności organu gminy bądź komisji konkursowej umocowanej przez organ gminy, nie mają cech czynności z zakresu prawa pracy, a więc czynności zobowiązaniowej. Natomiast roszczenia z tytułu niepowierzenia funkcji dyrektora mają cechy czynności z zakresu prawa pracy, a zatem nie polegają kognicji sądu administracyjnego.
Sąd wskazał, że treścią skargi nie zostały objęte ani uchwała Rady Miasta [...] z dnia 29 marca 2004 r., nr XXII/378/04, w sprawie ogłoszenia konkursów na stanowiska dyrektorów szkół i placówek, ani zarządzenia Prezydenta Miasta [...] z dnia 22 listopada 2004 r., nr 1624/2004 oraz z dnia 7 stycznia 2005 r., nr 1747/2005 w sprawie powołania komisji konkursowej oraz zmiany w składzie tej komisji. Wskazane akty nie zostały zaskarżone we właściwym trybie, o którym mowa w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Zdaniem Sądu, oznacza to, że nie mogły one zostać poddane sądowej kontroli.
Sąd Wojewódzki uznał, że czynności dokonane przez Prezydenta Miasta [...] oraz działającą z jego umocowania komisję konkursową, związane z ogłoszeniem i przeprowadzeniem konkursu na stanowisko dyrektora szkoły, których rezultatem był wynik postępowania konkursowego, odpowiadają prawu.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ realizując zadania określone w art. 36a ust. 5 ustawy o systemie oświaty i posiadając w tym względzie kompetencje ustawowe wynikające z art. 5c pkt 2 tejże ustawy w brzmieniu obowiązującym z dniem 27 października 2002 r. (a zatem zmienionym przez art. 52 ustawy z dnia 20 czerwca 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta - Dz.U. Nr 113, poz. 984), przystąpił do przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] w [...], prowadzonej przez Gminę. Ogłoszenie konkursu na stanowisko dyrektora tej Szkoły zostało dokonane zgodnie z § 1 ust. 2 regulaminu MENiS. Przepis art. 36a ust. 5 ustawy o systemie oświaty, regulujący kwestie przeprowadzenia konkursu i powołania komisji konkursowej, nie wskazuje, kiedy powinna być powołana komisja konkursowa w składzie ostatecznym. Niewątpliwie powinno to nastąpić przed czynnościami konkursowymi. Także regulamin konkursu w tej materii nie przewiduje szczególnej regulacji, wskazując jedynie, że członkowie Komisji konkursowej zawiadamiani są o terminie przeprowadzenia konkursu nie później niż na siedem dni przed terminem posiedzenia (§ 3 ust. 2).
Za zasadne uznał Sąd twierdzenie skarżącej, że E. F., która na podstawie zarządzenia z dnia 7 stycznia 2005 r. (w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku omyłkowo podano datę: 7 stycznia 2004 r.) weszła w skład komisji konkursowej, nie została zawiadomiona o terminie konkursu zgodnie z powołanym przepisem, co stanowiło jego naruszenie. Jednak w ocenie Sądu, naruszenie wskazanego przepisu nie mogło wpłynąć na wynik konkursu, co dawałoby podstawę do jego unieważnienia. Wskazana osoba brała bowiem udział w pracach komisji konkursowej, a zatem wiedziała o terminie przeprowadzenia konkursu, komisja zaś w pierwotnym składzie nie dokonywała w ramach postępowania konkursowego żadnych czynności. W składzie komisji konkursowej uczestniczyły osoby powołane zgodnie z odpowiednimi zarządzeniami Prezydenta, reprezentując podmioty wskazane w art. 36a ust. 5 ustawy o systemie oświaty.
Sąd stwierdził, że z treści zarządzeń Prezydenta o powołaniu komisji konkursowej, a następnie o zmianie w składzie tej komisji, jak również z protokołu z konkursu z dnia 7 stycznia 2005 r. oraz ze złożonych pod tym protokołem podpisów członków komisji według imiennego wykazu, wynika, że w składzie komisji konkursowej brały udział właściwe osoby.
Zgodnie z art. 36a ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 5c pkt 2 ustawy o systemie oświaty, organem prowadzącym szkołę uprawnionym do powołania przedstawicieli organu prowadzącego oraz przewodniczącego tej komisji jest prezydent miasta. Zatem w istocie to prezydent decyduje o wyznaczeniu do składu komisji osób z ramienia organu prowadzącego szkołę oraz o wyznaczeniu jej przewodniczącego spośród składu komisji.
Wbrew twierdzeniom skarżącej, nie doszło do naruszenia § 5 ust. 1 regulaminu MENiS, zgodnie z którym, komisja niezwłocznie dokonuje merytorycznej oceny kandydatów dopuszczonych do dalszego postępowania konkursowego. Ocenie podlega w szczególności przedstawiona przez kandydata koncepcja funkcjonowania i rozwoju szkoły. Członkowie komisji mogą zadawać kandydatom pytania. Z twierdzeń skarżącej nie wynika natomiast, aby członkom komisji uniemożliwiono zadawanie pytań. Sąd stwierdził, że wszyscy członkowie, uczestniczący w posiedzeniu komisji w liczbie 11 - tu (na 12 -tu powołanych do składu komisji), wzięli udział w głosowaniu, które odbyło się w sposób tajny. Wszystkie oddane głosy były ważne. Osoba wyłoniona na stanowisko dyrektora spośród czterech kandydatów przystępujących i dopuszczonych do konkursu w wyniku głosowania otrzymała 9 ważnych głosów, dwa pozostałe głosy zostały oddane na dwóch innych niż skarżąca kandydatów (po jednym głosie na każdego z nich). W protokole komisji nie odnotowano żadnych zastrzeżeń co do przebiegu jej prac. Protokół został podpisany przez wszystkich członków obecnych na posiedzeniu komisji. Zdarzenia mające miejsce przed konkursem, które skarżąca szeroko opisywała w pismach kierowanych do Sądu, wpływające na przeświadczenie o dyskryminacji jej osoby a w efekcie na wynik konkursu, pozostawały bez wpływu na ocenę czynności podejmowanych w ramach postępowania konkursowego, albowiem ocena ta mogła być dokonana wyłącznie pod względem zgodności tych czynności z przepisami prawa. Tylko w takim zakresie, stosownie do art. art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269), Sąd mógł dokonać ich oceny.
W tym stanie rzeczy Sąd, mając na względzie art. 134 P.p.s.a., uznał, że w sprawie nie doszło do takiego naruszenia przepisów prawa, które mogłoby wpłynąć na wynik konkursu, a tym samym stanowić, w myśl § 8 regulaminu MENiS, podstawę do jego unieważnienia.
Od powyższego wyroku skarżąca A. M. wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości.
W ramach pierwszej z podstaw kasacyjnych przewidzianych w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, a w szczególności:
1) przepisu § 5 ust. 1 rozporządzenia MENiS dnia 23 października 2003 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora szkoły lub placówki i trybu pracy komisji konkursowej w zw. z art. 39 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że ocena kandydatów na dyrektora szkoły może odbyć się wyłącznie na podstawie przedłożonej komisji konkursowej pisemnej koncepcji funkcjonowania szkoły oraz uzasadnienia przystąpienia do konkursu, podczas gdy omawiane przepisy statuują także inne podstawy merytorycznej oceny kandydatów, w tym zwłaszcza predyspozycje interpersonalne, a także doświadczenie oraz wiedzę, niezbędne do kierowania szkołą i wykonywania obowiązków uregulowanych w art. 39 ustawy o systemie oświaty, co nie może się odbyć wyłącznie na podstawie złożonej pisemnej koncepcji, ale winno obejmować swym zakresem prawo do wypowiedzi i dyskusji z kandydatem;
2) przepisu § 5 ust. 2 powyższego rozporządzenia przez jego niezastosowanie, a tym samym pominięcie okoliczności, że warunki pracy komisji konkursowej (bardzo bliskie usytuowanie miejsc poszczególnych członków komisji, wyłączające swobodę podejmowania przez nich decyzji) uniemożliwiły zachowanie tajności przeprowadzonego przez nią głosowania;
3) przepisu § 8 pkt 3 tegoż rozporządzenia przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że naruszenia przepisów prawa zaistniałe w trakcie przeprowadzania postępowania konkursowego (brak zawiadomienia członka komisji konkursowej o miejscu i terminie posiedzenia komisji w ustawowym terminie - t.j. naruszenie § 3 ust. 2 rozporządzenia MENiS, brak dokonania prawidłowej merytorycznej oceny kandydatów na stanowisko dyrektora szkoły - t.j. naruszenie § 5 ust. 1 rozporządzenia MENiS oraz przeprowadzenie przez komisję głosowania z naruszeniem wymogu tajności - t.j. naruszenie § 5 ust. 2 rozporządzenia MENiS), nie miały wpływu na wynik konkursu.
W ramach natomiast drugiej z podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) przez ich niezastosowanie, a tym samym nieuwzględnienie złożonej skargi, mimo stwierdzenia naruszenia prawa przez organ administracji publicznej (polegającego na niezachowaniu określonego w § 3 ust. 2 rozporządzenia MENiS z dnia 23 października 2003 r. terminu do poinformowania członka komisji konkursowej o terminie i miejscu posiedzenia komisji);
2) art. 141 § 4 P.p.s.a., przez niewskazanie i niewyjaśnienie w sporządzonym uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej, w oparciu o którą Sąd oddalił zgłoszone przez skarżącą zarzuty dotyczące niedokonania przez komisję konkursową pełnej i merytorycznej oceny kandydatów na stanowisko dyrektora szkoły oraz przeprowadzenia przez komisję głosowania w przedmiocie wyłonienia kandydata z naruszeniem wymogu tajności, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W konkluzji skargi kasacyjnej skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu
w Gliwicach do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, bądź uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezydent Miasta [...] wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi na podstawie art. 174 P.p.s.a. jej podstawami. Przytoczone podstawy kasacyjne determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nie może tym samym podjąć własnej inicjatywy w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Rola Sądu w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się wyłącznie do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów skarżącego. W konsekwencji takiego stanu rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny - wobec nie stwierdzenia z urzędu nieważności postępowania - zobligowany jest do rozważenia wyłącznie kwestii prawidłowości zastosowania przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego i procesowego, co do których podniesiono w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia.
Skarżąca w swojej skardze kasacyjnej powołuje się m. in. na naruszenie przepisów prawa procesowego polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipoca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Do uchybienia doszło bowiem Sąd pierwszej instancji przeszedł do porządku dziennego co do swego stwierdzenia naruszenia prawa przez organ administracji publicznej, polegającego na niezachowaniu - określonego w § 3 ust. 2 regulaminu MENiS - siedmiodniowego terminu do poinformowania członka komisji konkursowej o terminie i miejscu posiedzenia komisji.
Odnosząc się do tego zarzutu należy przede wszystkim podkreślić, że z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153. poz.1269) wynika, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Sam fakt rozpoznania przedmiotowej sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny świadczy więc o tym, że nie doszło do naruszenia przedmiotowego przepisu. Określona przez ustawę kontrola została przez ten Sąd w stosunku do zaskarżonej czynności zrealizowana. Polegała ona na wyjaśnieniu problemu zgodności tej czynności z prawem, a zatem na zbadaniu kwestii jej legalności (art.1 § 2). Zwieńczeniem zrealizowanego aktu wymiaru sprawiedliwości było wydanie zaskarżonego wyroku.
Co się zaś tyczy prawidłowości tego wyroku, to należy przyjąć, że trafnie określono w nim normy prawne mające zastosowanie w rozpatrywanej sprawie oraz niewadliwie ustalono i skonkretyzowano dyspozycje tych norm. W efekcie niestwierdzenia naruszenia prawa doszło do oddalenia skargi.
Jeżeli zaś tak, to nie sposób mówić o wadliwości postępowania przez niezastosowanie art. 146 § 1 P.p.s.a. Z przepisu tego wszak wynika, że Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. A przecież w rozpatrywanej sprawie skarga nie została przez Sąd pierwszej instancji uwzględniona, lecz oddalona.
Nieskuteczny jest też zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., skoro Sąd wskazał i wyjaśnił w uzasadnieniu podstawę prawną swego rozstrzygnięcia o oddaleniu skargi. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku omówiono także w odpowiednim stopniu treść przepisów wchodzących w rachubę w niniejszej sprawie oraz dokonano ich interpretacji w powiązaniu z analizowanym stanem faktycznym. Uznać przy tym należy, że przepisy § 3 ust. 2, § 5 ust. 1 i 2 oraz § 8 pkt 3 regulaminu MENiS w związku z art. 39 ustawy o systemie oświaty zostały zastosowane w sposób właściwy. Sąd pierwszej instancji w sposób wyczerpujący wypowiedział się co do prawidłowości ich zastosowania przez organ.
Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia prawa materialnego, to generalnie należy stwierdzić, że również są one chybione.
I tak według skarżącej, błędna wykładnia przepisu § 5 ust. 1 regulaminu MENiS w zw. z art. 39 ustawy o systemie oświaty miałaby polegać na przyjęciu przez Sąd, że "(...)ocena kandydatów na dyrektora szkoły może odbyć się wyłącznie na podstawie przedłożonej komisji konkursowej pisemnej koncepcji funkcjonowania szkoły oraz uzasadnienia przystąpienia do konkursu, podczas gdy omawiane przepisy statuują także inne podstawy merytorycznej oceny kandydatów (...)". Wbrew przedstawionemu zarzutowi, Sąd Wojewódzki odnosząc się do przebiegu konkursu trafnie stwierdził, że ocenie podlegała w szczególności przedstawiona przez kandydata koncepcja funkcjonowania i rozwoju szkoły. Fakt natomiast ograniczenia ustnej wypowiedzi kandydata lub jej przerywanie przez zadawanie pytania przez członka Komisji nie miał istotnego znaczenia, skoro Komisja dysponowała sporządzoną na piśmie przez kandydata koncepcją funkcjonowania szkoły. Zajęte przez Sąd pierwszej instancji stanowisko nie może zatem być potraktowane jako dopuszczenie się przez ten Sąd błędnej wykładni wskazanych przepisów.
Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa materialnego będące następstwem błędnej jego wykładni, można określić jako nadanie innego znaczenia treści zastosowanego przepisu, czyli polega ono na mylnym zrozumieniu poszczególnego zwrotu lub treści i tym samym znaczenia przepisu lub też tylko terminu występującego w jego treści. Sąd pierwszej instancji wbrew zarzutom skargi kasacyjnej właściwie ocenił i zastosował omawiany przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia MENiS, który, brzmi: "Komisja niezwłocznie dokonuje merytorycznej oceny kandydatów dopuszczonych do dalszego postępowania konkursowego. Ocenie podlega w szczególności przedstawiona przez kandydata koncepcja funkcjonowania i rozwoju szkoły lub placówki. Członkowie komisji mogą zadawać kandydatom pytania".
Nie doszło również do błędnej wykładni przepisu § 8 pkt 3 regulaminu MENiS, skoro z ustalonego stanu faktycznego wynikało, że w odniesieniu do przebiegu postępowania konkursowego nie można z punktu widzenia tego przepisu mieć zastrzeżeń, a przynajmniej mówić o takich uchybieniach, które mogłyby mieć wpływ na wynik konkursu.
Nie zrozumiały jest również zarzut naruszenia § 5 ust. 2 regulaminu MENiS przez jego niezastosowanie, a to wobec, jak zarzuca skarżąca, zbyt bliskiego usytuowania miejsc poszczególnych członków komisji. W związku z tym należy podkreślić, że wymieniona postać naruszenia prawa materialnego wyraża się pominięciem obowiązującego przepisu, który powinien być zastosowany w konkretnej sprawie. Wadliwość tej postaci naruszenia prawa sprowadza się więc w istocie do wadliwego wyboru przez sąd orzekający normy prawnej lub mylnej subsumcji. Z ustalonego stanu faktycznego w sprawie nie wynika, ażeby członkowie Komisji byli ograniczeni w swobodnym podjęciu decyzji, jak i w głosowaniu tajnym, co stanowiłoby podstawę do przyjęcia, że Komisja wyłoniła kandydata na stanowisko dyrektora wbrew postanowieniom § 5 ust. 2 regulaminu MENiS. Z przepisu tego wynika, że komisja konkursowa wyłania kandydata na stanowisko dyrektora w głosowaniu tajnym i że każdy z jej członków dysponuje jednym głosem. Jak podkreślono, ustalony stan faktyczny nie stwarzał podstawy do uznania, że nastąpiło naruszenie reguł głosowania, o których tu mowa.
Z przytoczonych względów skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.