I OSK 753/07

I OSK 753/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-03-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-05-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Despot-Mładanowicz /sprawozdawca/
Izabella Kulig -Maciszewska /przewodniczący/
Jan Paweł Tarno
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1927/06 - Wyrok WSA w Warszawie z 2007-01-23
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska Sędziowie: sędzia NSA Jan Paweł Tarno sędzia del. WSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz (spr.) Protokolant Magdalena Cieślak po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1927/06 w sprawie ze skargi T. Z. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1927/06 oddalił skargę T. Z. na decyzję Wojewody M. z dnia [...], wydaną w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej.
Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że Prezydent m. [...] W. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 i art. 9 pkt 14 lit. a) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 poz. 1001 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. orzekł o utracie przez T. Z. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] czerwca 2006 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że wyżej wymieniony nie stawił się w Urzędzie Pracy w W. w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.
Po rozpatrzeniu odwołania strony, Wojewoda M. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu niższej instancji W uzasadnieniu podał, że T. Z. orzeczeniem Prezydenta m. [...] W. został uznany za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku od dnia 23 marca 2005 r. W czasie wizyty w Urzędzie Pracy wyznaczono kolejny termin wizyty na dzień [...] czerwca 2006 r., w celu potwierdzenia zdolności i gotowości podjęcia pracy oraz uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia i szkolenia. W wyznaczonym dniu T. Z. nie zgłosił się do Urzędu i w ciągu 7 dni nie powiadomił o uzasadnionej przyczynie swojej absencji. Organ podkreślił, że stosownie do art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 tej ustawy starosta pozbawia statusu bezrobotnego, bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. Z. wniósł o uchylenie powyższej decyzji Wojewody M. podnosząc, że termin wizyty został wyznaczony bez podstawy prawnej, nie może być on wyznaczany częściej niż wynika to z ustawy, a ponadto skarżący w tym okresie przebywał na wakacjach poza W..
Rozważając sprawę Sąd pierwszej instancji przytoczył treść art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i stwierdził, że T. Z. w Karcie Rejestracji Bezrobotnego potwierdził własnoręcznym podpisem datę [...] czerwca 2006 r., jako termin stawiennictwa w Urzędzie Pracy, jednak w wyznaczonym terminie nie stawił się w Urzędzie i w ciągu 7 kolejnych dni nie powiadomił o uzasadnionej przyczynie swojej nieobecności. Oczywistym dla Sądu było, że wakacyjny pobyt poza W. nie może być uznany za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa. Sąd uznał pozostałe zarzuty za bezzasadne, ponieważ ustawa nie precyzuje jak często mają być wyznaczane terminy wizyt, natomiast obliguje bezrobotnego do każdorazowego stawiennictwa w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie po rygorem pozbawienia statusu osoby bezrobotnej.
Sąd wydał wyrok powołując się na art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - w skrócie p.p.s.a.
T. Z. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego, sporządzoną przez adwokata A. Z., skargę kasacyjną.
Skarżący na postawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucił opisanemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez przyjęcie, że Powiatowy Urząd Pracy może dowolnie ustalać terminy w celu potwierdzenia godowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia oraz, że w przypadku nie stawienia się w wyznaczonym terminie i nie powiadomienia w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa następuje pozbawienie statusu bezrobotnego. Z treści przepisów wynika, że wyznaczając termin zgłoszenia się bezrobotnego urząd pracy winien mieć na uwadze także możliwości dodarcia osoby zainteresowanej do urzędu a w przypadku, gdy dana osoba nie mogła zgłosić się do urzędu w wyznaczonym terminie i przedstawić przyczynę niestawiennictwa, nie może stosować sankcji w postaci utraty statusu osoby bezrobotnej.
W niniejszej sprawie skarżący nie stawił się, gdyż, jako osoba bezrobotna nie dysponująca środkami finansowymi oraz całkowicie uzależniona od rodziców, przebywał w miejscu ich pobytu. Nałożenie na skarżącego obowiązku stawiennictwa w dniu 30 czerwca 2006 r. oznaczało nałożenie obowiązku z którego nie mógł się wywiązać. Będąc poza W. nie mógł w przeciągu 7 dni wskazać przyczyny niestawiennictwa.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie wyroku, rozpoznanie skargi i uchylenie decyzji Wojewody M..
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw
Autor skargi kasacyjnej sformułował wyłącznie zarzut naruszenia prawa materialnego, co skutkuje tym, iż wobec niekwestionowania ustaleń stanu faktycznego Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany zarzutami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), związany jest ustaleniami faktycznymi, które legły u podstaw zaskarżonego wyroku. Oznacza to, że wiążące jest ustalenie, iż skarżący w wyznaczonym terminie nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy i nie powiadomił w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.
Przechodząc do oceny zasadności postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu błędnej wykładni art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy należy stwierdzić, że jest on niezasadny.
Przepis art. 33 ust. 3 cytowanej ustawy stanowi, że bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. Niewywiązanie się przez bezrobotnego z tego obowiązku skutkuje, stosownie do regulacji art. 33 ust. 4 pkt 4 cytowanej ustawy, pozbawieniem statusu bezrobotnego na okres 3 miesięcy.
Wykładnia niniejszych przepisów nie pozwala zanegować prawa właściwego urzędu pracy do wyznaczania bezrobotnemu terminu stawiennictwa celem potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy i stosowania sankcji związanej z nieusprawiedliwionym niestawiennictwem. Proponowana natomiast przez autora skargi kasacyjnej wykładnia niniejszych przepisów, wskazująca na powinność urzędu pracy brania pod uwagę możliwości dotarcia bezrobotnego do urzędu i usprawiedliwienia ewentualnego niestawiennictwa, w istocie rzeczy stanowi próbę zakwestionowania ustaleń faktycznych. Jednakże w sytuacji kiedy nie został postawiony zarzut naruszenia przepisów postępowania nie można w skardze kasacyjnej skutecznie stawiać zarzutu naruszenia prawa materialnego, gdy z jej uzasadnienia wynika, że kwestionowane są okoliczności stanu faktycznego.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.