I OSK 748/10

I OSK 748/10 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2010-05-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-04-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Runge - Lissowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
I SA/Wa 917/09 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2009-06-30
I OZ 30/10 - Postanowienie NSA z 2010-01-25
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 3, art. 58 § 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska, , , po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W.K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 917/09 o odrzuceniu skargi W.K. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] p o s t a n a w i a: oddalić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 917/09, odrzucił skargę W.K. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2009 r. przekazujące według właściwości Radzie Miejskiej w Brwinowie do rozpoznania skargę W.K. na działalność Burmistrza Miasta Brwinów i Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Brwinowie.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Zaskarżone bowiem pismo nie należy do kategorii aktów i czynności, o których mowa w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływana dalej jako: P.p.s.a.), a tym samym nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wskazując na powyższe Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego postanowienia W.K., reprezentowany przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, podniósł następujące zarzuty:
1) naruszenie art. 222 K.p.a. w zw. z art. 37 § 1 K.p.a. poprzez uznanie, że skarga na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie jest skargą na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w rozpatrzeniu skargi na działalnie organów gminy,
2) naruszenie art. 3 § 2 P.p.s.a. poprzez uznanie przez Sąd, iż nie jest on kompetentny do rozpoznania skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego,
3) naruszenie art. 52 § 3 P.p.s.a. poprzez uznanie przez Sąd, że nie jest on kompetentny do rozpoznania skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego,
4) naruszenie art. 237 § 4 K.p.a. w zw. z art. 37 § 1 K.p.a. poprzez uznanie przez Sąd, iż nie jest on kompetentny do rozpoznania skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego,
5) naruszenie art. 3 § 1 i art. 149 P.p.s.a. w zw. z art. 8 K.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie.
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym przyznanie pełnomocnikowi kosztów pomocy prawnej z urzędu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd błędnie zakwalifikował pismo skarżącego, zgodnie bowiem z jego treścią i intencją skarżącego należało je potraktować jako skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w załatwieniu skargi na bezczynność innego organu administracji publicznej. Przekazanie bowiem skargi przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze do ewentualnie właściwego organu nastąpiło po 29 dniach, a zatem z uchybieniem terminu wskazanego w art. 231 K.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności nie występuje, dlatego skarga kasacyjna podlegała rozpoznaniu w granicach wyznaczonych przez autora skargi kasacyjnej.
Wskazać należy, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie zostało wydane na etapie wstępnego badania przez Sąd pierwszej instancji, w którym Sąd ocenia czy zaistniały lub też zostały zachowane przez skarżącego przesłanki dopuszczalności zaskarżenia aktu lub czynności (bezczynności) organu administracji publicznej. Odrzucenie zaś skargi oznacza, że Sąd nie dokonał merytorycznej oceny zasadności skargi, a więc cel zaskarżenia nie został osiągnięty.
Podstawy skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie dotyczyły naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.).
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 222 K.p.a w zw. z art. 37 § 1 K.p.a. stwierdzić należy, że przepisów tych Sąd nie stosował i nie mógł zastosować w niniejszej sprawie. Sąd na etapie badania dopuszczalności skargi, mając na uwadze, że - czyniąc zadość wymogom określonym w art. 57 § 1 P.p.s.a. - jej przedmiotem uczyniono w sposób wyraźny pismo (nazywając je "decyzją") Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...], nie był zobowiązany do zbadania, czy w oparciu o nadesłane akta administracyjne przedmiotem skargi mogłaby być inna czynność (bezczynność), czy inny akt. Wobec tak wyraźnej woli skarżącego, by przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej uczynić pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie przekazujące według właściwości jego skargę na działalność Burmistrza Miasta Brwinów i Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Brwinowie, tak zakreślony przedmiot zaskarżenia został przez Sąd przyjęty do rozpoznania. Tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 222 K.p.a. w zw. z art. 37 § 1 K.p.a.
Z powyższych względów nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 237 § 4 K.p.a. w zw. z art. 37 § 1 K.p.a. polegający na nieprzyjęciu do rozpoznania skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia art. 3 § 2 P.p.s.a., które skarżący dostrzega w stwierdzeniu przez Sąd pierwszej instancji, że nie jest on kompetentny do rozpoznania skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, stwierdzić należy, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd w żaden sposób nie odniósł się do braku możliwości rozpoznania skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, bowiem jak już wyżej wskazano, skarga została odrzucona z uwagi na niedopuszczalność zaskarżenia pisma o przekazaniu skargi według właściwości.
Z powyższych względów nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 52 § 3 P.p.s.a. polegający na – jak dowodzi skarżący - uznaniu przez Sąd, iż nie jest on kompetentny do rozpoznania skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak również zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 149 P.p.s.a. w zw. z art. 8 K.p.a. polegający na niezastosowaniu środka określonego w ustawie wskutek niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej. Ponownie zaznaczyć należy, że kwestia bezczynności organu nie była przedmiotem postępowania przed Sądem pierwszej instancji, Sąd nie mógł odnosić się do kwestii niebędącej przedmiotem zaskarżenia, nie mógł też stosować środków przewidzianych w ustawie procesowej w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.