I OSK 726/08

I OSK 726/08 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2009-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-05-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Lech /sprawozdawca/
Irena Kamińska /przewodniczący/
Jerzy Solarski
Symbol z opisem
6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2028/07 - Wyrok WSA w Warszawie z 2008-02-01
Skarżony organ
Prezes Urzędu Transportu Kolejowego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art 156 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 145 § 1 pkt 2, art 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Irena Kamińska Sędziowie NSA: Anna Lech (spr.) Jerzy Solarski Protokolant Anna Krakowiecka po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 2028/07 w sprawie ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do stosowania dwuosobowej obsługi trakcyjnej na lokomotywach spalinowych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na rzecz Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego kwotę 180 /sto osiemdziesiąt/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 2028/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] września 2007 r., nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...], w przedmiocie zobowiązania do stosowania dwuosobowej obsługi trakcyjnej na lokomotywach spalinowych.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Prezes Urzędu Transportu Kolejowego decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., na podstawie art. 161 § 1 k.p.a. w związku z art. 10 ust. 1 pkt 4 i art. 13 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94), zobowiązał firmę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. do stosowania 2-osobowej obsługi trakcyjnej na lokomotywach spalinowych klasy 29 EMD - modele JT42CWR i JT42CWRM, dla których wydano świadectwo dopuszczenia typu do eksploatacji pojazdu kolejowego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...], od dnia otrzymania tej decyzji do odwołania, oraz do zaktualizowania przepisów wewnętrznych uwzględniających 2-osobową drużynę trakcyjną w eksploatowanych lokomotywach spalinowych klasy 2EMD - modele JT42CWR i JT42CWRM.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy na wniosek [...] Sp. z o.o., Prezes Urzędu Transportu Kolejowego decyzją nr [...] z dnia [...] września 2007 r., uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2007 r. w części dotyczącej podstawy prawnej art. 161 § 1 k.p.a. stwierdzając, że wymieniony przepis nie ma zastosowania w sprawie, z jednoczesnym utrzymaniem w mocy pozostałej części decyzji.
W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że przyjęte działania mają na celu wyeliminowanie potencjalnych zagrożeń bezpieczeństwa ruchu kolejowego, mogących występować podczas eksploatacji lokomotyw spalinowych wymienionych w powołanej decyzji. Na poparcie zasadności swojego stanowiska organ powołał się na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2005r. w sprawie ogólnych warunków prowadzenia ruchu kolejowego i sygnalizacji (Dz. U. Nr 172, poz. 1444 z późn. zm.) oraz na zatwierdzoną przez Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2005r. "Instrukcję Ie-12 /E-24/ konserwacji, przeglądów oraz napraw bieżących urządzeń sterowania ruchem kolejowym" wydaną dla PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. Organ podkreślił, że wprowadzone zobowiązania w stosunku do firmy [...] Sp. z o.o. związane są z bezpieczeństwem ruchu kolejowego w takim stopniu, że ich niezastosowanie może doprowadzić do katastrofy kolejowej. Wobec tego wymienione zobowiązania nie mogą zostać odwołane do czasu uzyskania jednoznacznych badań eksploatacyjno – terenowych, stwierdzających, że na wszystkich liniach kolejowych o ruchu prawostronnym, na których przedmiotowe lokomotywy będą eksploatowane zapewniona jest pełna widoczność wszystkich sygnalizatorów przytorowych z kabiny lokomotywy, w której znajduje się stanowisko maszynisty po lewej stronie.
Na tę decyzję pełnomocnik [...] Sp. z o.o. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając, że zaskarżona decyzja wydana została bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 10 oraz art. 7, 77 i 107 k.p.a.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podniósł, że w wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ uchylił podstawę prawną poprzednio wydanej przez siebie decyzji, w wyniku czego w obrocie prawnym pozostała decyzja zawierająca rozstrzygnięcie, a nie zawierająca podstaw prawnych. Wskazano bowiem, iż powołane przez organ przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2005 r. w sprawie ogólnych warunków prowadzenia ruchu kolejowego i sygnalizacji (Dz. U. Nr 172, poz. 1444 z późn. zm.), regulują jedynie zasadę ruchu prawostronnego, czego zresztą strona w żaden sposób nie kwestionuje. W ocenie skarżącej spółki, nie może stanowić podstawy materialnoprawnej zaskarżonej decyzji także powoływana Instrukcja Ie-12 /E24/ konserwacji, przeglądów oraz napraw bieżących urządzeń sterowania ruchem kolejowym wydana dla PKP Polskie Linie Kolejowe S.A., gdyż nie stanowi ona przepisu prawa, ponadto strona skarżąca nie jest adresatem tej instrukcji.
Pełnomocnik skarżącej zarzucił ponadto, że strona została pozbawiona w sposób całkowity czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, a ponadto organ nie zawiadomił strony o wszczęciu postępowania.
Wskazano również, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, a uzasadnienie tej decyzji nie odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a., organ nie wskazał bowiem przyczyn, z powodu których odmówił wiarygodności opinii Instytutu Pojazdów Szynowych "Tabor" z dnia 7 sierpnia 2007 r., która w sposób wyraźny stwierdza, że lokomotywy JT42CWRM spełniają wymagania w zakresie pola widzenia szlaku określone zarówno w karcie UIC 651, jak i wynikającej z niej polskiej normie PN-90/11001.
Podkreślono ponadto, że lokomotywy spalinowe klasy 29 EMD - modele JT42CWR oraz JT42CWRM zostały dopuszczone do ruchu w Polsce decyzjami Głównego Inspektora Kolejnictwa, a następnie Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego, który konsekwentnie, od 2002 roku wydawał świadectwa dopuszczenia do eksploatacji dla wyżej wymienionych lokomotyw.
Prezes Urzędu Transportu Kolejowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie wskazując, że powołanie w podstawie prawnej decyzji pierwszoinstancyjnej przepisu art. 161 § 1 k.p.a., zamiast art. 61 § 1 tegoż Kodeksu, nie można uznać za istotne naruszenie prawa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Materialną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły odpowiednie przepisy ustawy z dnia 28 marca 2003 roku o transporcie kolejowym. W podstawie materialnoprawnej decyzji nie wymieniono natomiast ani przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2005 r. w sprawie ogólnych warunków prowadzenia ruchu kolejowego i sygnalizacji (Dz. U. Nr 172, poz. 1444 z późn. zm.), ani też Instrukcji Ie-12 /E-24/, zatem skarga w tym zakresie jest bezzasadna.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu organ stwierdził natomiast, że sposób procedowania w tej sprawie był zgodny z Kodeksem postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 10 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej może odstąpić od zasady czynnego udziału w stadium postępowania w przypadku, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Rozpoznanie sprawy nie cierpiało zaś zwłoki, gdyż istniało niebezpieczeństwo w ruchu kolejowym związane z usytuowaniem fotela maszynisty po lewej stronie, patrząc w kierunku jazdy pociągów. Takie usytuowanie pogarsza widoczność znaków i sygnałów kolejowych, które w Polsce są usytuowane po stronie prawej patrząc w kierunku jazdy pociągów. Podkreślono, że w postępowaniu odwoławczym strona miała natomiast zapewniony czynny udział w postępowaniu, ale nie skorzystała z niego i dopiero po zakończeniu postępowania administracyjnego wystąpiła z żądaniem dostępu do akt postępowania, przy czym stronie udostępniono te akta tak szybko, jak to było możliwe.
Odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia art. 7, 77, 107 k.p.a. organ stwierdził natomiast, że podjął szereg działań mających na celu wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy.
Wyrokiem z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 2028/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając decyzję Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] września 2007 r., nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...], wskazał, że postępowanie przed Prezesem Urzędu Transportu Kolejowego podlega procedurze określonej przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, a w związku z tym prowadzone musi być zgodnie z zasadami rządzącymi tym postępowaniem.
Sąd wskazał, że organ wszczynając z urzędu postępowanie w sprawie zobowiązany jest przede wszystkim zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a. zawiadomić o tym stronę oraz zapewnić jej czynny udział w tym postępowaniu, a przed wydaniem decyzji umożliwić jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, o czym stanowi art. 10 § 1 k.p.a. , przy czym Sąd podkreślił, że odstąpienie od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu może nastąpić tylko w szczególnych okolicznościach wskazanych w art. 10 § 2 k.p.a., to jest, gdy załatwienie sprawy nie cierpiało zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Sąd zaznaczył, że przesłanki określone w tym przepisie, jako wyjątek od zasady, muszą podlegać ścisłej wykładni, co oznacza, że zagrożenie dla wskazanych w przepisie art. 10 § 2 k.p.a. dóbr musi się cechować taką intensywnością, która sprawiała, że konieczne było natychmiastowe wydanie decyzji.
W ocenie Sądu pierwszej instancji takie jednak okoliczności nie zaistniały w niniejszej sprawie. Sąd wskazał, że wszczęcie z urzędu przez organ postępowania w niniejszej sprawie w lipcu 2007 r. było następstwem wystąpienia przez firmę [...] w dniu 11 stycznia 2007 r. z wnioskiem o uzgodnienie przez Prezesa UTK kolejnych numerów dla lokomotyw spalinowych typu JT42CWR klasy 29 EMD. Sąd podkreślił, że od momentu wszczęcia tego postępowania do dnia wydania decyzji pierwszoinstancyjnej organ odbył kilka spotkań konsultacyjnych między innymi z udziałem ekspertów z PKP Polskie Linie Kolejowe S.A oraz z Centrum Naukowo-Technicznego Kolejnictwa, a także zwrócił się o pisemne wyjaśnienia do Instytutu Pojazdów Szynowych "Tabor" w P. Ponadto należy mieć na względzie, że skarżąca spółka od 2002 r. posiadała wydane (najpierw przez Głównego Inspektora Kolejnictwa, a następnie przez Prezesa UTK) świadectwa dopuszczenia do eksploatacji dla lokomotyw spalinowych typu JT42CWR z siedziskiem maszynisty usytuowanym z lewej strony. Lokomotywy te były więc już od kilku lat dopuszczone do ruchu kolejowego w Polsce.
W ocenie Sądu, zapewnienie stronie w niniejszej sprawie czynnego udziału w postępowaniu oraz podejmowanych czynnościach umożliwiłoby stronie aktywność w ustalaniu stanu faktycznego w sprawie, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia organu. Miało to istotne znaczenie nie tylko z punktu widzenia interesu indywidualnego strony, ale także z uwagi na interes powszechny, gdyż uczestnicząc aktywnie w postępowaniu strona mogła pomóc organowi w wydaniu orzeczenia opartego na trafnie ustalonych i dobrze ocenionych pod względem prawnym faktach.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w niniejszej sprawie nie został zgromadzony jakikolwiek materiał dowodowy, z którego wynikałoby, że pole widzenia szlaku z kabiny maszynisty lokomotyw klasy 29 EMD, w której fotel maszynisty usytuowany jest po lewej stronie kabiny jest ograniczone, a w związku z tym, że istnieje zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu kolejowego przy eksploatacji tych lokomotyw. Instytut Pojazdów Szynowych "Tabor" w P. w opinii z dnia 7 sierpnia 2007 r. stwierdził natomiast, że uznaje lokomotywę JT42CWRM jako odpowiadającą kryteriom technicznym w zakresie widoczności szlaku wymaganym procedurą uzyskania świadectwa typu pojazdu kolejowego uprawniającego do eksploatacji zgodnej z przeznaczeniem. W ocenie Sądu, organ w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się w ogóle do tej opinii. Organ nie ustosunkował się także do wydanego przez siebie wcześniej w czerwcu 2007 r. świadectwa dopuszczenia do eksploatacji lokomotyw spalinowych klasy 29 EMD - model JT42CWR i JT42CWRM oraz do badań, na podstawie których wydał to świadectwo. Sąd wskazał, że Eksperci z Centrum Naukowo Technicznego Kolejnictwa w W. zasugerowali, że aby wykluczyć wątpliwości dotyczące widoczności sygnałów świetlnych w zależności od umiejscowienia fotela maszynisty w kabinie pojazdu trakcyjnego należałoby opracować program badań specjalistycznych i przeprowadzić stosowne badania wraz z dokonaniem zmian w obecnych przepisach. Badania takie w toku postępowania administracyjnego nie zostały jednak przeprowadzone.
W ocenie Sądu pierwszej instancji niewyjaśnienie przez organ w postępowaniu administracyjnym okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy uniemożliwiło Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie ocenę, czy zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] sierpnia 2007 r. są zgodne z prawem.
Sąd wskazał, że rozpoznając ponownie niniejszą sprawę organ obowiązany jest rozpoznać ją zgodnie z regułami Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przeprowadzić dowody niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, a w uzasadnieniu decyzji wyjaśnić szczegółowo na jakich ustaleniach faktycznych i prawnych oparł swoje rozstrzygniecie.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną złożył pełnomocnik firmy [...] Sp. z o.o., adwokat M. L., wnosząc o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.), w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie oraz uchylenie zaskarżonych decyzji sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do stwierdzenia jej nieważności.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej w obszernych fragmentach przytoczono wyrok Sądu pierwszej instancji oraz podniesiono, że biorąc pod uwagę dostrzeżone przez tenże Sąd naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdzić należy, że naruszenia te miały charakter rażący, zachodziły zatem przesłanki określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Urzędu Transportu Kolejowego podkreślił, że skarżąca spółka zaskarżyła korzystne dla niej rozstrzygnięcie Sądu, a celem takiego postępowania jest przedłużenie postępowania sądowego i odwleczenie wydania ostatecznego rozstrzygnięcia administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 wskazanej ustawy, skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skuteczne natomiast zakwestionowanie prawidłowości sprawowanej kontroli przez sąd administracyjny pierwszej instancji jest możliwe w przypadku wskazania przepisów prawa, które naruszył sąd, a następnie powiązanie zarzutów z nimi związanych z odpowiednimi normami prawa procesowego bądź materialnego, które wadliwie zastosowano w postępowaniu administracyjnym, a nadto wykazanie, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie oraz uchylenie zaskarżonych decyzji sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do stwierdzenia ich nieważności.
Wskazać w tym miejscu należy, że celem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie istnienia, bądź braku istnienia przesłanek wskazujących na to, że kontrolowana w tym postępowaniu decyzja dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Warto w tym miejscu przypomnieć, iż organ wszczynający postępowanie w sprawie nieważności decyzji, uruchamia postępowanie w nowej sprawie, nigdy zaś nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w kwestionowanej decyzji. Skoro zatem istotą postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie, czy zachodzi którakolwiek z przesłanek nieważności, nie zaś merytoryczna kontrola podjętego w postępowaniu zwykłym rozstrzygnięcia, również Sąd pierwszej instancji nie może prowadzić postępowania zmierzającego do skontrolowania legalności merytorycznej kontrolowanej w trybie nadzorczym decyzji, a jedynie winien ocenić, czy organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż w sprawie wystąpiły bądź nie wystąpiły przesłanki wymienione w art. 156 § 1 k.p.a.
W związku z tym stwierdzić należy, iż podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty mogą być rozważane jedynie w zakresie, który nie dotyczy meritum sprawy administracyjnej, a jedynie oceny, czy zachodzi przesłanka nieważności wskazana w art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jednak, aby móc przystąpić do badania, czy w danej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, o którym stanowi wskazany wyżej przepis, to w pierwszej kolejności należy zbadać, czy ustalony został bezsporny stan faktyczny.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie trzeba przyznać rację Sądowi pierwszej instancji, że organ drugiej instancji, który zobowiązany był do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, nie dokonał należytego ustalenia stanu faktycznego. Podkreślić natomiast należy, że ocena prawidłowości zaskarżonych decyzji, a także kwestia ewentualnego stwierdzenia ich nieważności możliwa jest dopiero wtedy, gdy w danej sprawie jej stan faktyczny został ustalony w sposób niewadliwy i niebudzący wątpliwości.
Za Sądem pierwszej instancji powtórzyć należy, że w niniejszej sprawie wyjaśnienia wymaga w szczególności, czy pole widzenia szlaku z kabiny maszynisty lokomotyw klasy 29 EMD, w której fotel maszynisty usytuowany jest po lewej stronie kabiny jest ograniczone, a w związku z tym, że istnieje zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu kolejowego przy eksploatacji tych lokomotyw. W przypadku ustalenia, że widoczność jest ograniczona, organ w pierwszej kolejności winien ustosunkować się do wydanego przez siebie w czerwcu 2007 r. świadectwa dopuszczenia do eksploatacji lokomotyw spalinowych klasy 29 EMD - model JT42CWR i JT42CWRM oraz do badań, na podstawie których wydał to świadectwo.
Uznać zatem należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie przyjął, iż dopiero niewadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy pozwoli na ocenę prawidłowości wydanej decyzji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.