I OSK 721/07

I OSK 721/07 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2007-05-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-05-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Marek Stojanowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Sygn. powiązane
II SA/Gl 774/06 - Postanowienie WSA w Gliwicach z 2007-01-31
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 182 w związku z art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. i P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Gl 774/06 o odrzuceniu skargi D. i P. B. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zasad zbywania lokali mieszkalnych stanowiących własność gminy postanawia oddalić skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę D. i P. B. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zasad zbywania lokali mieszkalnych stanowiących własność gminy.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia, Sąd wskazał na następujący stan faktyczny sprawy:
Rada Miejska w [...] w uchwale z dnia [...], nr [...], przeznaczyła do sprzedaży bezprzetargowej na rzecz najemców lokale mieszkalne stanowiące własność Gminy [...], z wyjątkiem:
• pojedynczych lokali w budynkach podlegających remontom kapitalnym lub rozbiórce,
• lokali, w których przewidywana jest zmiana funkcji lub przeznaczenia wynikającego z planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...],
• lokali socjalnych oraz wynajmowanych za czynszem wolnym.
W dniu 2 maja 2006r. D. i P. B., na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 w związku z art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm), wezwali Radę Miejską [...] do usunięcia naruszenia prawa, które to usunięcie miało polegać na uchyleniu treści § 2 ust. 4 powołanej uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...], nr [...] i dostosowaniu tej treści do wersji obowiązującej w dniu podjęcia uchwały ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000r. Nr 46, poz. 543 z późn. zm), w tym w szczególności do treści art. 68 ust. 2 w związku z art. 68 ust. 1 pkt 7 tej ustawy.
W uzasadnieniu swego wezwania małżonkowie B. za jego podstawę wskazali umowę ustanowienia odrębnej własności lokali oraz umowę sprzedaży przez Gminę [...] na ich rzecz lokalu mieszkalnego nr 7 położonego w [...] przy ul. [...], zawartej w formie aktu notarialnego w dniu 7 lipca 2004r. oraz protokół uzgodnień stron z dnia 17 czerwca 2004r.
Zarzucili też sprzeczność wskazanego zapisu uchwały z treścią art. 68 powołanej
ustawy o gospodarce nieruchomościami stwierdzając, że powołany powyżej przepis nie daje zarządowi miasta, Radzie Miasta i innym organom, uprawnień do ustalania innych niż w tym przepisie możliwości udzielenia bonifikaty lub żądania zwrotu.
W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Przewodniczący Rady Miejskiej w [...], przedstawił stanowisko Prezydenta Miasta, który wskazał, że zaskarżona uchwała została uchylona w całości na mocy uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...], nr [...], podkreślając jednocześnie, że obecnie obowiązująca uchwała została w pełni dostosowana do obowiązujących przepisów prawa, w związku z czym uchwała z dnia [...] nie podlega zaskarżeniu, w konsekwencji czego Prezydent odmówił zastosowania się do wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
W dniu [...] skarżący zwrócili się do Rady Miejskiej z "uzupełnieniem żądania wezwania do usunięcia naruszenia prawa", na które to pismo Przewodniczący Rady Miejskiej znów powołał się na stanowisko Prezydenta Miasta, który stwierdził, że brak jest podstaw prawnych do uchylenia uchwały, która już została uchylona.
Następnie, P. i D. B. podtrzymując swe dotychczasowe argumenty złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której zakwestionowali zapis § 2 pkt 4 uchwały Rady Miejskiej w Bielsku-Białej z dnia [...], nr [...], dotyczący ograniczeń w zbywaniu lokali mieszkalnych od Gminy z zastosowaniem bonifikaty oraz określający obowiązek i zasady zwrotu tej bonifikaty.
W odpowiedzi na skargę, Prezydent Miasta [...] podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wniósł o jej oddalenie, bądź o umorzenie postępowania.
Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia.
Sąd wskazał, że odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skarżący otrzymali pismem z dnia 30 maja 2006r., doręczonym w dniu 1 czerwca 2006r., co stanowi rozstrzygnięcie sprawy w rozumieniu art. 53 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 powołanej ustawy), zatem dla skarżących upłynął on w dniu 1 lipca 2006r., zaś przedmiotową skargę złożono w dniu 18 sierpnia 2006r., a więc z uchybieniem terminu.
W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że nie może dokonać merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały, gdyż na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlega odrzuceniu.
Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 stycznia 2007r. złożyli małżonkowie D. i P. B., wnosząc o jego uchylenie w całości.
Zarzucili oni zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) przez błędną wykładnię jego treści oraz art. 53 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że "bezskuteczność" wezwania" ukształtowała się dopiero w momencie otrzymania przez skarżących odpowiedzi na pismo "uzupełnienie żądania wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 2 maja 2006r.", a więc odpowiedzi na drugie ich pismo. Dopiero wtedy, zdaniem skarżących, nastąpiło "rozstrzygnięcie w sprawie", o którym mowa w art. 53 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skarżący podnoszą, że tylko w przypadku, gdyby organ zaniechał udzielenia odpowiedzi na drugie ich pismo, jego pierwsza odpowiedź byłaby "rozstrzygnięciem w sprawie."
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 174 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje on sprawę w granicach tej skargi biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności z art. 183 § 2 tej ustawy, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art. 101 ust. 1 powołanej ustawy o samorządzie gminnym, niezbędnym warunkiem skutecznego zaskarżenia uchwały do sądu administracyjnego przez podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, jest uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W razie odmówienia przez właściwy organ gminy uwzględnienia wezwania, skargę należy wnieść za pośrednictwem tego organu gminy do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o stanowisku organu. Wniesienie skargi po upływie tego terminu powoduje odrzucenie skargi przez sąd administracyjny
W przedmiotowej sprawie wskazać należy, że skarżący skorzystali ze swojego uprawnienia i w dniu 2 maja 2006r., złożyli wezwanie o usunięcie naruszenia prawa, na które odpowiedź otrzymali pismem z dnia 30 maja 2006, co stanowi "rozstrzygnięcie w sprawie", o którym mowa w art. 53 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Niesłuszne jest twierdzenie skarżących, że dopiero ich kolejne pismo z dnia 12 czerwca 2006r. "uzupełnienie żądania" i kolejna odpowiedź organu stanowi takie rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zasadnie przyjął, że dla terminowości wniesienia skargi bez znaczenia jest kolejne pismo skarżących z dnia 12 czerwca 2006r. "uzupełnienie żądania" i kolejna odpowiedź organu, gdyż, według przyjętej linii orzecznictwa prawidłowo tu zastosowanej przez Sąd, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wynikające z art. 101 ust. 1 powołanej ustawy o samorządzie gminnym, przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały tylko raz, a następne pisma strony w tej sprawie, nie stanowią wezwania w rozumieniu powołanego przepisu (postanowienie NSA w składzie 7 sędziów z dnia 24 czerwca 2002r., sygn. akt OSA 2/02, ONSA z 2003r., nr 1, poz. 2).
Zatem, skoro w przedmiotowej sprawie odpowiedź na wezwanie doręczono skarżącym 1 czerwca 2006r. (co skarżący potwierdzają w piśmie z 12 czerwca 2006r.), to termin do wniesienia skargi upływał o godzinie 24.00 w dniu 1 lipca 2006r., a nie w dniu 18 sierpnia 2006r., kiedy to skarga faktycznie została złożona.
W takiej sytuacji należy uznać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawidłowo postanowieniem z dnia 31 stycznia 2007r. odrzucił skargę na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...], Nr [...].
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 182 w związku z art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd postanowił, jak w sentencji.