I OSK 695/06

I OSK 695/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-03-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-05-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jolanta Rajewska /przewodniczący sprawozdawca/
Leszek Włoskiewicz
Tomasz Zbrojewski
Symbol z opisem
6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne
Geodezja i kartografia
Sygn. powiązane
II SA/Rz 76/05 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2006-01-12
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska (spr.) Sędziowie NSA Leszek Włoskiewicz Tomasz Zbrojewski Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Rz 76/05 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zmian w ewidencji gruntów oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 12 stycz-
nia 2006r sygn. akt II SA/Rz 76/05 oddalił skargę J. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] w przedmiocie odmowy dokonania zmian w ewidencji gruntów. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.
Decyzją z dnia [...] nr [...], sprostowaną postanowieniem z 14 października 2004r, Starosta [...] - na podstawie art.20 ust.1 i art.22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086 ze zm.) oraz § 44 pkt.2 i § 46 ust.1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) - odmówił J. S. wprowadzenia zmiany granic działki nr 1319/1 w części kartograficznej operatu ewidencji gruntów wsi [...], gmina [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] powyższe rozstrzygnięcie utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał między innymi, iż J. S. we wniosku z [...], powołując się na postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia 24 czerwca 2003r sygn. I NS 75/01 oraz operat geodezyjny biegłego sądowego inż. Leona S., domagał się sprostowania błędów w operacie ewidencji gruntów wsi [...] poprzez wykazanie na mapie ewidencyjnej w skali 1:2000 działki nr 1319/1 o pow. 0,02 ha. Powołany operat ten został wykonany na zlecenie Sądu Rejonowego w [...] do sprawy o dział spadku po A. i Z. S.. Dotyczył on ustalenia granic ewidencyjnych działki nr 1316 i jej podziału na działki nr 1316/2, 1316/3 i 1316/4. Wskazana w nim granica pomiędzy działką nr 1316 a działką nr 1319/1 jest zgodna z mapą ewidencji gruntów wsi [...] w skali 1:2000, o czym świadczy znajdująca się w operacie geodezyjnym mapa uzupełniająca biegłego Leona S., włączona w dniu 15 kwietnia 2002r do ewidencji powiatowego zasobu geodezyjnego. Biegły, sporządzając powyższy operat geodezyjny, nie ustalał przebiegu granic działki nr 1319/1. Zatem wniosek o sprostowanie błędu w ewidencji gruntów na podstawie dokumentów z tego operatu nie mógł być uwzględniony. Podobnie niezasadne jest żądanie W. K., pełnomocnika J. S., w sprawie dołączenia do akt sprawy dokumentów z innych postępowań prowadzonych przez organy obu instancji i wprowadzenie żądanych zmian na podstawie tak zgromadzonego materiału dowodowego. Zgodnie z art.22 ust.3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz § 86 cyt. rozporządzenia wykonawczego wniosek o zmiany w ewidencji gruntów wymaga przedłożenia organowi prowadzącemu ewidencję gruntów niezbędnej dokumentacji geodezyjnej umożliwiającej wprowadzenie żądanych zmian. Wnioskodawca takich dokumentów jednak nie przedstawił.
Na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego J. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie jako wydanej z naruszeniem przepisów prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzucił przy tym, że organy błędnie uznały jego wniosek jako żądanie zmiany przebiegu granic, gdy w rzeczywistości chodziło mu o sprostowanie błędów na mapie ewidencji gruntów w stosunku do działki nr 1319/1. Ponadto z urzędu nie uwzględniono w całości treści postanowienia Sądu Rejonowego [...] oraz nie usunięto z ewidencji błędnego operatu sporządzonego przez F. N. Organ I instancji nie zapewnił pełnomocnikowi J. S. prawa do czynnego udziału w postępowaniu, uniemożliwiając mu przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się co zebranego w sprawie materiału dowodowego. Takie uchybienia powinny skutkować uchyleniem przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, a obecnie stanowić podstawę do uwzględnia skargi.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił ponadto, że pełnomocnik skarżącego przed wydaniem decyzji organu I instancji zapoznał się z całością akt sprawy i fakt ten potwierdził w piśmie procesowym z dnia 30 września 2004r. Nie można zatem przyjąć by doszło do mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia art.10 § 1 kpa. Niezasadne są także żądania przeprowadzenia dowodu z akt innych postępowań, skoro przedmiotem sprawy było wyłącznie sprostowanie granic działki nr 1319/1.
Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2006r, sygn. akt II SA/Rz 76/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie skargę J. S. oddalił. W uzasadnieniu podał, że ewidencja gruntów i budynków, zgodnie z art.20 ustawy Prawo Geodezyjne i kartograficzne obejmuje informacje dotyczące między innymi, położenia, granic i powierzchni gruntów, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, a ponadto oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości w skład, których wchodzą grunty, W ewidencji wykazuje się także m.in. właściciela i miejsce jego zamieszkania. Osoby wymienione w art.20 ust.2 pkt.1 i art.51 cyt. ustawy są zobowiązane zgłaszać organowi prowadzącemu ewidencję wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni od dnia powstania tych zmian. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że zapisy w ewidencji gruntów i budynków mają charakter wyłącznie techniczno-deklaratoryjny, a dokonywane zmiany nie mogą rozstrzygać o prawie własności ( wyrok NSA z 14 listopada 1996r sygn.II SA 1824/95). Decyzja w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów nie może rozstrzygać kwestii spornych związanych z ustalaniem tytułu własności, nie może zatem służyć samodzielnemu dokonywaniu zmian prawnych w tym zakresie.
Wniosek J. S. został rozpatrzony na podstawie przepisów rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, które w przeciwieństwie do poprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17 grudnia 1996r, nie przewidują instytucji prostowania błędów i omyłek w operacie ewidencji gruntów i budynków. Dlatego prawidłowo wniosek ten uznano za żądanie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów odnośnie przebiegu granic działki nr 1319/1.
Zasadne jest też stanowisko organów orzekających, że biegły sądowy Leon S. nie ustalał przebiegu całej granicy działki nr 1319/1. Sporządzony przez tego geodetę operat geodezyjny, dołączony następnie do zasobu geodezyjnego, opierał się na mapie uzupełniającej przyjętej z mapy ewidencji wsi [...] w skali 1:2000. Zmian w przebiegu granicy omawianej działki nie wprowadził także Sąd Rejonowy w [...] postanowieniem sygn. I Ns 75/01 z 24 czerwca 2003r, ograniczając się do zmiany powierzchni tej działki z 0,01 ha na 0.02 ha.
Zgodnie z § 45 ust.1 cyt. rozporządzenia z 2001r aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych, a stosownie do § 47 ust.1 tego rozporządzenia zmian dokonuje się niezwłocznie po uzyskaniu przez starostę odpowiednich dokumentów określających zmiany danych ewidencyjnych. Wnioskodawca takich dokumentów nie przedstawił. W pismach złożonych osobiście lub przez pełnomocnika a także w skardze skarżący podnosił istnienie błędu odnośnie przebiegu granic działki 1319/1 i kwestionował między innymi dane wynikające z operatu sporządzonego przez geodetę Franciszka N.. Nie wskazał natomiast na czym w istocie polegać ma błąd odnośnie przebiegu granic działki 1319/1, w szczególności w którym kierunku, w stronę jakiej działki sąsiedniej granica ta jest błędnie zaznaczona na mapie ewidencyjnej. Zauważyć w tym zakresie należy, że na skutek skargi m.in. J. S. kwestia wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów odnośnie działki 1319/1 była już przedmiotem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 lutego 2005r sygn. SA/Rz 853/03, którym uchylono decyzje Państwowego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z dnia 15 maja 2003r w odniesieniu do działki 1319/1. Oznacza to, że organy ewidencyjne zobowiązane będą prowadzić w sprawie stosowne postępowanie w zakresie prawidłowości wprowadzenia poprzednich zmian w ewidencji. W tym odrębnym postępowaniu J. S. będzie mógł wykazywać błędne wskazanie granic działki, przyjętej przez organy ewidencyjne na podstawie operatu sporządzonego przez geodetę Franciszka N.
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik strony został zawiadomiony o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i uprawnienie to mógł on zrealizować do 1 października 2004r. Pełnomocnik w piśmie z 20 września 2004r domagał się jednak niezwłocznego wydania decyzji, podnosząc ze strona uznaje sprawę za oczywistą i możliwą do rozstrzygnięcia na podstawie faktów i dowodów znanych organowi z urzędu lub możliwych do ustalenia przez organ I instancji. Wobec takich oświadczeń oraz z uwagi na to, że akta po zapoznaniu się z nim przez pełnomocnika nie były już uzupełniane, w zaskarżonej decyzji trafnie przyjęto, że naruszenie przez Starostę [...] art.10 § 1 kpa nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Zauważyć przy tym należy, że J. S. i jego pełnomocnik prezentowali rozbieżne stanowiska odnośnie zakresu prowadzonego w sprawie postępowania wyjaśniającego. W niektórych pismach (wniosek strony i pismo pełnomocnika z 20 września 2004r) zwracali uwagę na nieskomplikowany i oczywisty charakter sprawy, a jednocześnie prezentowali stanowisko o konieczności prowadzenia postępowania wyjaśniającego z akt różnych spraw administracyjnych dotyczących bezpośrednio lub pośrednio działki nr 1319/1. W ocenie Sądu zakres zgromadzonych dokumentów pozwalał na wydanie przez organ I instancji stosownej decyzji w przedmiotowej sprawie.
Dla oceny legalności zaskarżonej decyzji nie ma znaczenia powoływane przez stronę zarządzenie nr 16 Głównego Geodety Kraju z 3 listopada 2003r, wprowadzające wytyczne w celu ujednolicenia i usprawnienia wykonywania prac geodezyjnych i kartograficznych. Zarządzenie to, w świetle art.78 i art.93 ust.2 Konstytucji RP, nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego oraz nie może stanowić podstawy prawnej decyzji.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył J. S., zarzucając:
1. naruszenie prawa materialnego, tj. art.20 ust.1 pkt.1 i art.24 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989r Prawo geodezyjne i kartograficzne, § 44 pkt.2, § 35, § 36 pkt.4 i 5, § 37, §§ 45- 47 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r, przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,
2. naruszenie przepisów postępowania tj. art.145§ 1 pkt.1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez oddalenie skargi, podczas gdy istniały podstawy do jej uwzględnienia.
Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie tego orzeczenia oraz decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, a także decyzji Starosty [...], ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdził, że sprawy z wniosku A. S. ( a po jej śmierci następców prawnych) oraz z wniosku J. S. są odrębne i postępowania w nich powinny być prowadzone dwutorowo, oddzielnie. Ponadto podkreślił, że geodeta Franciszek N. poprzedni operat wykonał bez wyjścia w teren, tylko na podstawie dokumentów i map, natomiast operat biegłego Leona S. został sporządzony w oparciu o pomiary na gruncie. Skarżący nie twierdził, że ten ostatni biegły ustalał przebieg całej granicy działki 1319/1. Podał jedynie że ustalał on granicę powołanej działki z działką 1316/3 i z tej czynności wykonał dokumentację przyjętą do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zdaniem skarżącego w skardze w wystarczający sposób wykazał naruszenie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego przepisów § 44 pkt.2, § 35, § 36 pkt.4 i 5 ,§ 37, §§ 45-47 cyt. rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa. Wbrew stanowisku WSA w Rzeszowie nie musiał przedstawiać żadnych dokumentów określających żądane zmiany w ewidencji. Dokumenty te znajdowały się bowiem w powiatowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym albo były znane organom z urzędu. Żądane zmiany powinny być wprowadzone, czyli prawidłowo wrysowane na mapę ewidencyjną z urzędu, stosownie do § 46 ust.1 i ust.2 cyt. rozporządzenia). Jeżeli tego nie dokonano z urzędu, to należało te zmiany wprowadzić na wniosek skarżącego zgodnie z § 44 pkt.2, § 45, § 36 pkt.4 i 5 oraz § 35 pkt.1,3 i 7 rozporządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku nie dokonał prawidłowej wykładni, jak też właściwie nie zastosował do konkretnego stanu faktycznego sprawy powołanych przepisów rozporządzenia, a tym samym naruszył art.20 ust.1 pkt.1 i art.24 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. W konsekwencji, nie uwzględniając skargi, uchybił także art.145§ 1 pkt.1 lit.a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skarżący przyznał ponadto, że żądał niezwłocznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia wniosku z 18 kwietnia 2004r, uznając sprawę za prostą i nieskomplikowaną. Takie oświadczenia nie zwalniały jednak Starosty [...] z obowiązku przestrzegania zasad przewidzianych w art.10 § 1 i art.80-81 kpa. Tymczasem organ ten już [...] wydał swą decyzję, nie zwracając uwagi na to, że wnioskodawca w terminie do 1 października 2004r mógł złożyć wniosek o uzupełnienie materiału dowodowego. WSA w Rzeszowie, podzielając stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, iż uchybienia te nie miały istotnego wpływy na wynik sprawy, naruszył tym samym także art.145 § 1 pkt.1 lit.c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
WSA w Rzeszowie prawidłowo uznał natomiast, że zarządzenie Głównego Geodety Kraju z dnia 3 listopada 2003r nr 16 nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego. Zostało ono jednak wydane w celu ujednolicenia i usprawnienia prac geodezyjnych i kartograficznych. Dlatego, zdaniem skarżącego, mógł on zwracać uwagę na nieprzestrzeganie przez organy zasad przewidzianych w tej instrukcji, a zwłaszcza jej w § 66 powołanego zarządzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Podniesione w niej zarzuty są bowiem niezasadne, a ponadto nieprawidłowo skonstruowane i uzasadnione.
Stosownie do art.183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.-dalej ustawa P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. Podlegała ona zatem rozpatrzeniu w ramach wyznaczonych podstawami kasacyjnymi.
Wskazane podstawy kasacyjne determinują kierunek i zakres kontroli Sądu II instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do jakiegokolwiek korygowania czy uzupełniania zarzutów kasacyjnych. Z własnej inicjatywy nie może zatem podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych uchybień niż podniesione w skardze kasacyjnej.
Związanie NSA podstawami kasacyjnymi wymaga prawidłowego ich określenia przez samego autora skargi kasacyjnej. Zarzuty te muszą przy tym odnosić się tylko do uchybień wojewódzkiego sądu administracyjnego a nie organów administracji publicznej. Skarga kasacyjna służy bowiem uruchomieniu kontroli skierowanej wobec orzeczenia Sądu I instancji a nie kolejnemu badaniu zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.
Koniecznym warunkiem uznania, iż strona powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest ponadto dokładne określenie przepisów, których naruszenie zarzuca się Sądowi I instancji. Dla profesjonalnego prawnika, który zobowiązany jest sporządzić skargę kasacyjną, nie może ulegać wątpliwości, że wymóg powołania konkretnej normy prawnej odnosi się do najmniejszej jednostki redakcyjnej kwestionowanego przepisu. Nie wystarczy zatem przytoczenie numeru artykułu czy paragrafu. Niezbędne jest jeszcze wskazanie właściwego ich ustępu, czy też punktu lub podpunktu.
Wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie w pełni odpowiada tym wymogom. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie zarzuca ona ogólnie naruszenie §§ 45- 47 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Mimo że pierwszy z tych paragrafów dzieli się na dwa ustępy autor skargi kasacyjnej nie wskazał, któremu z nich miał uchybić Sąd I instancji. Podobnie § 46 rozporządzenia zawiera 2 ustępy, a drugi z nich dzieli się na osiem punktów. Także § 47 zawiera 3 ustępy, a drugi z nich podzielony jest na 4 punkty. W powołanych przypadkach także nie sprecyzowano, który dokładnie przepis ma naruszać zaskarżony wyrok. Tak ogólnikowo postawione zarzuty nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozpoznania przez sąd kasacyjny.
O braku niezbędnej staranności świadczy ponadto zarzut naruszenia § 35 cyt. rozporządzenia. W petitum skargi nie wskazano bowiem, któremu z siedmiu jego punktów miał uchybić WSA w Rzeszowie. Dopiero w uzasadnieniu powołano pkt.1 , 3 i 7 tego paragrafu.
Naruszenie pozostałych przepisów prawa materialnego, zdaniem skarżącego, miało polegać na błędnej ich wykładni i jednocześnie niewłaściwym zastosowaniu. Takie sformułowanie tych zarzutów pozostaje w oczywistej sprzeczności z art.174 pkt.1 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem temu samemu przepisowi nie można zarzucić jednocześnie dwóch form naruszenia prawa materialnego. Przepis może być bowiem albo niewłaściwie zinterpretowany albo niewłaściwie zastosowany. Naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Natomiast błędna wykładnia polega na mylnym zrozumieniu treści lub znaczenia normy prawnej. Stawiając taki zarzut, autor skargi kasacyjnej obowiązany jest przedstawić na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia każdego kwestionowanego przepisu. W uzasadnieniu należy odnieść się nie tylko do poglądu przyjętego przez Sąd, ale sprecyzować swoje własne stanowisko odnośnie poszczególnych wskazanych norm prawnych oraz każdej z postaci ich naruszenia. Rozpoznawana skarga takich wywodów nie zawiera. Wyklucza to możliwość szczegółowego odniesienia się do poszczególnych zarzutów. NSA nie może bowiem domniemywać intencji autora omawianego środka zaskarżenia i domniemywać w czym upatruje on niewłaściwe zastosowanie czy też błędną wykładnię nie ogólnie wszystkich przepisów, ale każdej powoływanej normy prawnej oraz każdej zarzucanej postaci jej naruszenia.
W związku z powyższym zauważyć jedynie należy, ze ewidencja gruntów i budynków pełni wyłącznie funkcje informacyjno-techniczną. W stosownym postępowaniu rejestruje się jedynie stany prawne ustalane w innym trybie lub przez inne organy. Nie rozstrzyga się natomiast żadnych kwestii spornych, nie tylko sporów co do tytułu prawnego do władania nieruchomością ale także dotyczących położenia, powierzchni czy granic działek ewidencyjnych.
Szczegółowe zasady zakładania ewidencji regulują przepisy rozdziału 2 cyt. rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r ( §§ 19-43 ). Kwestie dotyczące prowadzenia ewidencji normują zaś przepisy rozdziału 3 powołanego rozporządzenia (§§ 44- 58). Do aktualizacji operatu stosuje się tylko niektóre a nie wszystkie przepisy rozdziału 2. Zgodnie z § 45 ust.2 rozporządzenia odpowiednie zastosowanie mają przepisy § 35. Nie stosuje się natomiast § 36 i § 37 rozporządzenia, czego autor skargi kasacyjnej zdaje się nie dostrzegać.
Dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek określonych osób, organów i jednostek ( § 46 ust.1). Podmioty zgłaszające zmiany zobowiązane są dostarczyć niezbędne do wprowadzenia takich zmian dokumenty geodezyjne i kartograficzne (art.22 ust.3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne -dalej ustawa Pgik).
Ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące między innymi gruntów, w tym ich położenia, granic i powierzchni (art.20 ust.1 pkt.1 cyt. ustawy Pgik). Działkę ewidencyjna stanowi zaś ciągły obszar położony w granicach jednorodnego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych ( § 9 ust.1 rozporządzenia).
Informacje o gruntach, budynkach i lokalach zawiera operat ewidencyjny, który składa się z map, rejestrów i dokumentów uzasadniających wpisy do tych rejestrów (art. 24 ust.1 ustawy).
Z treści wskazanych przepisów wynika, że organ ewidencyjny z urzędu zobowiązany jest wprowadzać do ewidencji tylko ściśle określone zmiany. W pozostałym zakresie nie ma obowiązku wyręczania zainteresowanych stron. Wnioskodawcy, domagając się wprowadzenia określonych zmian, zobowiązani są sami przedłożyć niezbędne w tym zakresie dokumenty geodezyjne i kartograficzne. Ponadto na mapie ewidencyjnej, stanowiącej część operatu ewidencyjnego, może być naniesiona tylko działka o określonej powierzchni oraz o określonych liniach granicznych wydzielających ją z otoczenia.
Takich dokumentów J. S. zaś nie przedstawił. Danych tych nie zawierało też ani wskazane przez niego postanowienie o dziale spadku po A. S. ani też operat geodezyjny L. S.. Powołany operat dotyczył wyłącznie podziału działki nr 1316 i granic tej działki z działką nr 1319/1. Nie wyznaczał natomiast wszystkich linii granicznych tej ostatniej nieruchomości, a zatem nie dawał jakichkolwiek podstaw do naniesienia działki na mapę ewidencyjną.
W związku z powyższym WSA w Rzeszowie prawidłowo uznał, że decyzje w przedmiocie odmowy wprowadzenia wnioskowanych przez J. S. zmian prawa nie naruszają. Wyrok Sądu I instancji, oddalający skargę, nie narusza więc ani powołanych przepisów prawa materialnego ani art.145 § 1 pkt.1 lit.c ustawy P.p.s.a.
Niezasadny jest także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art.145 § 1 pkt.1 lit.c P.p.s.a. W zaskarżonym wyroku WSA w Rzeszowie prawidłowo bowiem ustalił stan faktyczny sprawy i zasadnie uznał, że w tych okolicznościach jakiekolwiek naruszenie przez organy obu instancji przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. J. S. nie przedstawił bowiem i nawet we wniesionej skardze nie powołał żadnych dokumentów mogących podważyć zgodność z prawem decyzji o odmowie wprowadzenia wnioskowanych zmian do ewidencji gruntów i budynków.
W tym stanie rzeczy skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.