I OSK 678/05

I OSK 678/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-03-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-06-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Izabella Kulig - Maciszewska
Joanna Runge - Lissowska /przewodniczący/
Leszek Włoskiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
I SA 2253/03 - Wyrok WSA w Warszawie z 2004-12-08
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 185 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska, Sędziowie NSA Izabella Kulig – Maciszewska, Leszek Włoskiewicz (spr.), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2004 r. sygn. akt I SA 2253/03 w sprawie ze skargi D. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej na budownictwo mieszkalne 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. odstępuje od zasądzenia od D. B. na rzecz Komendanta Głównego Policji zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – uwzględniając skargę D. B. – wyrokiem z dnia 8 grudnia 2004 r. I SA 2253/03 uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] Nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] Nr [...], którą – powołując § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1468) – odmówiono skarżącemu przyznania pomocy finansowej na budowę domu jednorodzinnego, gdyż dom jest budowany w miejscowości nie będącej pobliską w stosunku do miejscowości pełnienia służby.
Sąd – nie zajmując się spornym zagadnieniem, czy dom jest budowany poza miejscowością pobliską - uznał, że § 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia wykracza poza upoważnienie zawarte w art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) oraz ogranicza treść art. 94 ust. 1, w którym nie ma odniesienia do miejscowości pobliskiej, doszło więc do naruszenia prawa materialnego i dlatego wydane w sprawie decyzje podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wnosząc skargę kasacyjną Komendant Główny Policji jako jej podstawy przytoczył:
"1) naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 88 ust. 1 i 4 i art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w związku z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów poprzez uznanie przez ten sąd za prawnie dopuszczalne przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w innej miejscowości niż miejsce pełnienia służby lub w innej miejscowości niż miejscowość pobliska wobec miejsca pełnienia służby,
2) naruszenie przepisów postępowania, bowiem uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 oraz 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono przede wszystkim, że pomoc finansowa jest świadczeniem pochodnym prawa policjanta do lokalu mieszkalnego, określonego w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji a przysługującego tylko w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, stąd pomoc finansowa podlega tym samym ograniczeniom, jakim podlega prawo do lokalu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.
Stosownie do art. 94 ust. 2 o Policji (w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania rozporządzenia wykonawczego), właściwy do spraw wewnętrznych minister został upoważniony do określenia zasad przyznawania i zwrotu oraz wysokości pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów.
Jak stanowi § 3 ust. 2 wydanego na tej podstawie rozporządzenia z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów, do wniosku o pomoc finansową dołącza się dokumenty potwierdzające fakt ubiegania się o lokal mieszkalny lub dom jednorodzinny w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej.
Wadliwe sformułowanie nie odzwierciedla rzeczywistej treści przepisu, gdyż w istocie nie chodzi o wymagania formalne wniosku – jak może sugerować literalne brzmienie – lecz o zasadę przyznawania pomocy finansowej, minister zaś był upoważniony do określenia zasad.
Zasada, że pomoc przysługuje tylko na uzyskanie lokalu lub domu w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej nie pozostaje więc w sprzeczności, ani z upoważnieniem ustawowym, ani z art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, gdyż ten pozostaje w oczywistym związku z art. 88 ust. 1, stanowiącym wprost, że policjant ma prawo do lokalu mieszkalnego tylko w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, pomoc finansowa zaś jest świadczeniem pochodnym od prawa do lokalu mieszkalnego i pozwala samodzielnie realizować to prawo, jednak na tych samych warunkach.
Prawo do pomocy finansowej jest przywilejem związanym ze służbą w Policji, określonym w Rozdziale 8 ustawy "Mieszkania funkcjonariuszy Policji", i – jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 listopada 2002 r. k 7/04 (OTK-A 2004/10/109) – dla interpretacji przepisów zawartych w tym rozdziale kluczowe znaczenie ma właśnie otwierający rozdział art. 88 ust. 1.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 185 § 1 oraz 207 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy czym odstąpiono od zasądzenia od skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego dlatego, że wyrok sądu pierwszej instancji został wydany niezależnie od zarzutów podnoszonych przez skarżącego.