I OSK 640/07

I OSK 640/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-04-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-04-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grażyna Radzicka /sprawozdawca/
Izabella Kulig - Maciszewska /przewodniczący/
Joanna Banasiewicz
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2110/06 - Wyrok WSA w Warszawie z 2007-01-18
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
art. 53 ust. 1 pkt 12
Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz Grażyna Radzicka (spr.) Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2008r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Straży Miejskiej m. [...] W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 2110/06 w sprawie ze skargi Komendanta Straży Miejskiej m. [...] W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdów w ruchu drogowym oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 18 stycznia 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 2110/06 oddalił skargę Komendanta Straży Miejskiej m. [...] W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdów w ruchu drogowym. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.
Decyzją z dnia [...] działając na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji po rozpatrzeniu wniosku Komendanta
Straży Miejskiej m. [...] W. z dnia 29 maja 2006 r., uzupełnionego w dniu 21 czerwca 2006 r. odmówił zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów marki:
1. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],
2. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],
3. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...]
4. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],
5. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],
6. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],
7. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],
8. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],
9. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],
10. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],
11. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],
12. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],
13. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],
14. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],
15. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],
16. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],
17. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],
18. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],
19. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],
20. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],'
21. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],
22. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],
23. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],
24. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],
25. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],
26. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],
27. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],
28. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],
29. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],
30. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],
31. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],
32. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],
33. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...],
34. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...].
W uzasadnieniu decyzji podano między innymi, że:
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym reguluje zasady ruchu na drogach publicznych oraz w strefach zamieszkania, warunki dopuszczenia pojazdów w ruchu, wymagania w stosunku do osób kierujących pojazdami i innych uczestników ruchu oraz zasady kontroli ruchu drogowego. Zgodnie z art. 53 ust. I pkt 12 w/w ustawy zezwolenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji może zostać udzielone jedynie jednostkom, których pojazdy, proponowane do uprzywilejowania w ruchu drogowym, będą używane w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Organ zwrócił uwagę, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż przepis art. 53 ust. I pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym uzasadnia wydanie zezwolenia na używanie pojazdów jako uprzywilejowanych w przypadkach bezpośrednich, faktycznych działań związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego oraz, iż ustawowa działalność straży gminnych polega na ochronie porządku publicznego (art. I ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych – Dz. U. nr 123, poz. 779 z późn. zm.). Powyższe stanowisko zgodne jest z intencją ustawodawcy, który od 1998 r. ograniczył możliwość wydawania zezwolenia na używanie pojazdu jako uprzywilejowanego w ruchu drogowym jedynie wówczas, gdy pojazd używany jest w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Ponadto organ wskazał, że ustawa z dnia 12 czerwca 2003 r. o zmianie ustawy o strażach gminnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 130, poz. 190), w art. 1 pkt 5 uchyliła przepis art. 13 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych. Konsekwencją uchylenia art. 13 ustawy o strażach gminnych jest zniesienie odrębnego trybu i zasad uznawania pojazdów straży za pojazdy uprzywilejowane w ruchu drogowym i zastosowanie w tym zakresie zasad ogólnych wynikających z przepisu art. 53 ust 1 pkt 12 - Prawa o ruchu drogowym. Jednocześnie ustawodawca nie rozszerzył katalogu podmiotów, których pojazdy korzystają z uprzywilejowania w ruchu drogowym na mocy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym o pojazdy straży gminnych.
Minister podkreślił, iż postępowanie wyjaśniające, które miało na celu ustalenie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, a zwłaszcza zasadności wydania zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów wykazało, że obecnie Straż Miejska dysponuje [...] pojazdami uprzywilejowanymi w ruchu drogowym. W ocenie organu ta liczba pojazdów Straży Miejskiej m. [...] W. korzystających na mocy decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 lipca 2004 r., zmienionych decyzjami Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 12 lipca 2006 r. ze statusu uprzywilejowanych w ruchu drogowym w pełni pozwala na realizację zadań związanych z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Również Komendant [...] Policji w W., który stosownie do art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn zm.), wykonuje na obszarze m.[...] W. zadania i kompetencje odpowiadające zadaniom i kompetencjom Komendanta Wojewódzkiego Policji w piśmie z dnia [...] lipca 2006 r. negatywnie zaopiniował przedmiotowy wniosek, stwierdzając, iż stosownie do art. 11 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych do zadań straży należy jedynie współdziałanie z właściwymi podmiotami w zakresie ratowania życia i zdrowia obywateli
Zdaniem Ministra, z materiału dowodowego nie wynika, aby zadania realizowane przez Straż Miejską w m. [...] W. wymagały korzystania z większej niż obecnie liczby pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym. Co prawda utrzymywane są stałe patrole policjantów z funkcjonariuszami Straży Miejskiej oraz zostały utworzone doraźne zespoły zadaniowe tj. szkolne i ds. ekologicznych, jednakże ta okoliczność nie może stanowić wystarczającej przesłanki do stwierdzenia, iż wnioskowane do uprzywilejowania w ruchu drogowym kolejne pojazdy Straży Miejskiej m. [...] W. używane są stale i bezpośrednio w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Argumentem przemawiającym za uprzywilejowaniem w ruchu drogowym kolejnych pojazdów nie może być również zwiększenie liczby strażników miejskich. Natomiast wykładnia przepisu art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo o ruchu drogowym prowadzi do wniosku, że przewidywana możliwość uprzywilejowania pojazdów (wydanie stosownego zezwolenia) dotyczy jedynie przypadków bezpośrednich faktycznych działań związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, a nie działań ewentualnych i hipotetycznych, które mogą wystąpić w bliżej nieokreślonej przyszłości. Konieczność takiego stosowania przepisu wynika również z faktu, że każde zwiększenie liczby pojazdów uprzywilejowanych w istotny sposób wpływa na wzrost zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jak również ogranicza możliwości właściwego korzystania z uprzywilejowania pojazdom, które obligatoryjnie korzystają z uprzywilejowania w ruchu drogowym. Ponadto działania podejmowane przez Straż Miejską m.[...] W., zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych, polegają przede wszystkim na zapewnieniu bezpieczeństwa a istotą tej działalności nie jest stałe ratowanie życia i zdrowia ludzkiego, lecz zapobieganie powstawania i likwidacji zagrożeń, które mogą wystąpić.
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył Komendant Straży Miejskiej miasta [...] W., wnosząc o uchylenie decyzji i uwzględnienie wniosku. Komendant wskazał, iż odmowa wydania zezwolenia jest błędna i sprzeczna z prawem. Skoro bowiem organ po przeprowadzeniu szczegółowego postępowania dowodowego uznał, iż pojazdy Straży Miejskiej m.[...] W. są używane bezpośrednio i faktycznie w związku z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego, co potwierdził wydanymi zezwoleniami (decyzje od Nr [...] do Nr [...]), to odmowa wydania zezwolenia na pozostałe pojazdy wnioskodawcy używane do tych samych zadań ustawowych związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego jest prawnie nie uzasadniona i wykracza poza granice swobody uznaniowej organu decyzyjnego.
Decyzją z dnia [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji z dnia [...].
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Komendant Straży Miejskiej miasta [...] W..
W skardze domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...].
Zdaniem Komendanta decyzja ta jest dotknięta wadą skutkującą jej nieważnością z mocy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. bowiem Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rażąco naruszył art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. -Prawo o ruchu drogowym przez to, że stosując to samo kryterium ustawowe, dokonał bezprawnego podziału pojazdów wnioskodawcy na dwie grupy: pierwszą, której należy przyznać atrybut uprzywilejowania i drugą, której nie zezwolono na uprzywilejowanie.
Skarżący wywodzi, że skoro organ stwierdził istnienie przesłanki uzasadniającej przyznanie atrybutu uprzywilejowania, określonej w art. 53 ust. 1 pkt 12 Prawa o ruchu drogowym, to odmowna decyzja w tym zakresie została wydana z naruszeniem prawa. Przepis ten nie uprawnia organu do rozstrzygania, które z pojazdów wnioskodawcy ani też ile z nich wystarczy do realizacji ustawowych zadań Straży Miejskiej, związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Nieuprawnione jest twierdzenie organu decyzyjnego, iż połowa proponowanych do uprzywilejowania pojazdów jest wystarczająca do realizacji zadań, związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, gdyż jego zdaniem zadania te są wykonywane jedynie we współdziałaniu z innymi podmiotami do tego powołanymi. Organ decyzyjny błędnie przyjął, iż jedynie w sytuacji opisanej w art. 11 pkt 3 ustawy o strażach gminnych zachodzi konieczność ratowania życia i zdrowia ludzkiego, podczas, gdy mówi o tym także pkt 4 i 7 tej ustawy. Ponadto art. 11 ustawy o strażach gminnych nie stanowi zamkniętego katalogu działań straży miejskiej w zakresie ratowania życia lub zdrowia ludzkiego, stąd organ przekroczył swoje umocowanie-i dokonał bezprawnej ingerencji w wyłączne kompetencje wnioskodawcy w zakresie organizacji pracy w kierowanej przez niego jednostce. Wydanie zezwoleń tylko dla części zgłoszonych do uprzywilejowania pojazdów w praktyce oznacza władcze rozstrzygnięcie o liczbie patroli realizujących zadania związane z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego, sposobie ich wyposażenia oraz o sposobie wykonywania przez nich ustawowych zadań.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę Komendanta Straży Miejskiej m. [...] W. uznał, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmawiając uprzywilejowania w ruchu drogowym [...] pojazdom samochodowym nie naruszył prawa, a w szczególności przepisu art. 53 ust 1 pkt 12 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a przy wydawaniu decyzji nie przekroczył granic uznania administracyjnego.
Sąd I instancji podkreślił, że ustawa z dnia 12 czerwca 2003 r. o zmianie ustawy o strażach gminnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 130, poz.190) w art. 1 pkt 5 uchyla przepis art. 13 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o strażach gminnych (Dz. U. Nr 123, poz. 779 ze zim.). Konsekwencją uchylenia art. 13 ustawy o strażach gminnych jest zniesienie odrębnego trybu i zasad uznawania pojazdów straży gminnej (miejskiej) za pojazdy uprzywilejowane w ruchu drogowym i zastosowanie w tym zakresie zasad ogólnych wynikających z przepisu art. 53 ust.1 pkt 12 ustawy prawo o ruchu drogowym.
Przytaczając treść przepisu art. 53 ust 1 pkt 12 Prawo o ruchu drogowym Sąd I instancji stwierdził, że granice uznania administracyjnego jakie zostały wyznaczone w tego rodzaju sprawach przepisem art. 53 ust. 1 pkt 12 Prawa o ruchu drogowym oraz przepisem ogólnym - art. 7 k.p.a., to znaczy interesem wnioskodawcy i interesem społecznym nie zostały przez organ przekroczone, a kwestionowana decyzja nie nosi cech dowolności. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zgodnie bowiem z wymogami zawartymi w art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. wskazał na przesłanki, którymi kierował się wydając zaskarżoną decyzję i swoje stanowisko przekonywująco uzasadnił.
W ocenie Sądu błędne jest stanowisko skarżącego, iż cytowany przepis nie uprawnia Ministra do limitowania liczby pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym. W rozpoznawanej sprawie z liczby [...] pojazdów objętych wnioskiem zezwolenia otrzymało [...] pojazdy, zaś w stosunku do [...] pojazdów zapadła decyzja odmowna. Słusznie organ wskazał, iż wydając negatywną decyzję w stosunku do tych [...] pojazdów uznano, iż zadania wykonywane przez Straż Miejską nie dają podstaw do uprzywilejowania w ruchu drogowym kolejnych [...] pojazdów z [...] (jak wskazano we wniosku) pojazdów należących do Straży Miejskiej.
Nie budziły wątpliwości Sądu I instancji ustalenia faktyczne poczynione przez organ w, toku postępowania wyjaśniającego, z których wynikało, że posiadana już przez Straż Miejską liczba [...] pojazdów uprzywilejowanych jest wystarczająca także ze względu na zadania realizowane przez Straż w ramach współdziałania z właściwymi podmiotami w zakresie ratowania życia i zdrowia obywateli, o czym mowa w art. 11 pkt 3) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych ( Dz. U. Nr 123, poz. 779 z późn. zm.). W ocenie Sądu, powyższa okoliczność tj. współdziałanie z podmiotami właściwymi w zakresie ratowania życia i zdrowia ma znaczenie dla oceny konkretnego stanu faktycznego, bowiem podmioty te np. policja, pogotowie ratunkowe, jednostki ochrony przeciwpożarowej, jednostki ratownictwa chemicznego mają w zakresie swoich podstawowych zadań realizację przedsięwzięć mających na celu odmowę życia i zdrowia ludzi.
Sąd również nie podzielił zarzutu skargi, że organ dokonał błędnej interpretacji art. 11 pkt 3 ustawy o strażach gminnych, a pominął sytuacje przewidziane w art. 11 pkt 4 i pkt 7 ustawy. Podkreślając wywód organu, że jeżeli chodzi o ratowanie życia i zdrowia obywateli rola straży miejskiej polega na współdziałaniu z innymi powołanymi do tego jednostkami, to współdziałanie odnosi się także do pkt 4 i pkt. 7.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Komendant Straży Miejskiej m. [...] W. zaskarżając go w całości i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi skarga zarzuca naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu art. 53 ust 1 pkt 12 ustawy z dnia 123 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, polegającą na przyjęciu, że w ramach badania przez organ administracji czy pojazdy jednostki nie wymienionej w pkt 1-11 są używane w związku z ratowaniem życia lub zdrowia i po uznaniu spełnienia przez nią tej przesłanki, wskazany przepis pozwala organowi na określenie jednostce liczby pojazdów potrzebnych do wykonania tych zadań, tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 1, art. 3, art. 145 § 1 oraz art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez niedokładne zbadanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i pominięcie, że organ administracyjny naruszył art. 7 i 77 k.p.a. doprowadzając w rezultacie do oddalenia skargi, tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji nie zauważył, że zgodnie z dyspozycją powyższego artykułu pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym może być pojazd samochodowy jednostki nie wymienionej w pkt 1-11, jeżeli jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Organ administracji rozpatrując wniosek jednostki o uznanie jej pojazdu za uprzywilejowany, bada spełnienie przez jednostkę przesłanki wynikającej z tego przepisu, a więc jedynie w zakresie czy pojazd jednostki jest używany w związku z ratowaniem życia i zdrowia.
Jednak Sąd nie uwzględnił i nie zauważył, że z treści tego przepisu w żaden sposób nie można wywieść, iż pozwala on na ograniczenia dotyczące np. okresu w którym zezwolenie na uprzywilejowanie ma obowiązywać, czy obszaru na jakim pojazd uprzywilejowany może się poruszać, czy jak w przedmiotowej sprawie, organ może określić jednostce liczbę pojazdów używanych dla ratowania zdrowia i życia. Zdaniem skarżącej Sąd nie uwzględniając podniesionych zarzutów i stosując błędną wykładnię naruszył wskazany przepis prawa materialnego i doprowadził w rezultacie do oddalenia skargi i tym samym do obrazy przepisów art. 145 § 1oraz 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw o których jest mowa w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153., poz. 1270 ze zm.)- dalej zwana p.p.s.a i jako taka podlega oddaleniu.
Zgodnie z treścią przepisu art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. nr 108, poz. 908 ze zm.) pojazdem uprzywilejowanym w ruchy drogowym może być pojazd samochodowy: jednostki niewymienionej w pkt 1-11, jeżeli jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego- na podstawie zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Taka konstrukcja przepisu oznacza, że organ administracji publicznej wydający w drodze decyzji zezwolenie na to by pojazd był uprzywilejowany musi sprawdzić jakie zadania spoczywają na jednostce występującej o wydanie zezwolenia ale także i to, czy pojazd jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Budowa i treść analizowanego przepisu zwłaszcza wskazane w nim warunki wskazują na to, że nie można podzielić wywodu skargi kasacyjnej stwierdzającego, że zadanie jednostki, wśród innych zadań jej przepisanych, polegające na współdziałaniu i ratowaniu życia i zdrowia obywateli powoduje, że organ udzielający zezwolenia nie ma prawa określać liczby pojazdów, czy czasokresu ich używania.
Straż gminna zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych (Dz. U. z 1997 nr 123, poz. 779 ze zm.) jest tworzona dla ochrony porządku publicznej na terenie gminy. Jej zadania wymienia przykładowo art. 11 i nawet jeżeli wśród tych wymienia się takie, które dotyczą ochrony życia i zdrowia obywateli, to rolą tej jednostki nie jest wyłącznie ochrona życia i zdrowia, a organ wydający zezwolenie musi w ramach uznania administracyjnego rozważyć jaka ilość i rodzaj pojazdów uzyska przymiot pojazdu uprzywilejowanego. To rozważenie musi odnosić się do realiów rozpoznawanej sprawy, uwzględniających wielkość aglomeracji, w których poruszają się pojazdy uprzywilejowane, zadań jednostki, występującej o wydanie zezwolenia, wreszcie faktycznego udziału jednostki w sytuacjach działań przy ratowaniu życia i zdrowia.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmawiając wydania, zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdów w ruchu drogowym wymienionych w decyzji, wskazał, że do zadań straży gminnych należy jedynie współdziałanie z właściwymi podmiotami w zakresie ratowania życia i zdrowia obywateli, a wydanie zezwolenia winno dotyczyć faktycznego używania pojazdów do ratowania życia i zdrowia, a nie hipotetycznego. W decyzji trafnie też podkreślono, że każde zwiększenie liczby pojazdów uprzywilejowanych w sposób istotny wpływa na wzrost zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jak również mogłoby utrudniać ruch pojazdom, które obligatoryjnie korzystają z uprzywilejowania. Biorąc pod uwagę, że decyzja dotyczyła Straży Miejskiej m.[...] W., która dysponuje [...] pojazdami uprzywilejowanymi, jak i to, że przed wydaniem decyzji analizowano jak często i które pojazdy uczestniczyły w ratowaniu życia i zdrowia- należy stwierdzić, że Sąd I instancji, dokonał kompleksowej analizy kontrolowanego rozstrzygnięcia i właściwie ją ocenił.
Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej i wywodom w niej przedstawionym Sąd I instancji prawidłowo ocenił i rozważył, czy organ rozstrzygający sprawę w ramach uznania administracyjnego granic tego uznania nie przekroczył, a więc czy decyzja nie posiada cech dowolności. W ramach sprawowanej kontroli Sąd I instancji uznał, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zgodnie z wymogami art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 Kpa wskazał na przesłanki jakimi kierował się wydając zaskarżoną decyzję i swoje stanowisko przekonywująco uzasadnił.
Przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocena ustaleń dokonanych w sprawie przez organ administracji, jak też wynikających z tych ustaleń wniosków prowadzących do określonego w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia jest wyczerpująca, logiczna i przekonywująca. Sąd pierwszej instancji w niewadliwy sposób wykazał, że orzeczenie administracyjne wydane w niniejszej sprawie jest wynikiem swobodnej lecz nie dowolnej oceny prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego. Tak więc zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 1, 3, 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa oraz 151 poprzez pominięcie tego, że organ administracyjny naruszył art. 7 i 77 Kpa również należy uznać za chybiony.
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w zaskarżonym wyroku dokonano prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego w szczególności art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z 12 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005 nr 108, poz. 908 ze zm.) jak również nie naruszono przepisów postępowania.
Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności sprawy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.