I OSK 64/06

I OSK 64/06 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2006-02-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-01-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Wojciech Chróścielewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
III SA/Kr 605/05 - Postanowienie WSA w Krakowie z 2005-06-29
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "F." S.A. z/s w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 czerwca 2005 r., sygn. akt III SA/Kr 605/05 o odrzuceniu skargi "F." S.A. z/s w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie rejestracji oraz o odmowie rejestracji pojazdu postanawia oddalić skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uzasadnienia, w oparciu o dokumenty przedstawione przez Komendę Miejską Policji w Krakowie - decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta [...] uchylił decyzję z dnia 4 lipca 2002r. w sprawie rejestracji pojazdu marki Hyundai HD 16 o nr rej. [...], nr nadwozia: [...], nr silnika: BEZ NUMERU, roku produkcji: 2001 na rzecz "Ł." Spółka z o.o. z siedzibą w [...] i odmówił rejestracji w/w pojazdu. Decyzję z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia odwołania doręczono "Ł." Spółka z o.o. w [...] oraz przekazano do wiadomości Komendzie Miejskiej Policji w Krakowie. W wyniku odwołania Spółki z o.o. "Ł." w likwidacji - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...], [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzję ostateczną wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka odwoławczego doręczono w dniu 24 marca 2005 r. odwołującej się Spółce oraz Urzędowi Prezydenta Miasta [...], a także przekazano do wiadomości Komendzie Miejskiej Policji w Krakowie.
Dnia 22 kwietnia 2005 r. radca prawny działający w imieniu nie biorącej udziału w postępowaniu administracyjnym spółki "F." S.A. w [...] złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] podając m.in., że ma interes prawny jako jedyny wspólnik "Ł." Spółka z o.o. w likwidacji albowiem przedmiotowy "samochód został zwrócony skarżącym - jako uprawnionym, co stanowi dowód prawa własności".
Nadto podniesiono, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji "zmusza skarżącego do występowania do sądu powszechnego z powództwem o ustalenie prawa własności". Do skargi dołączono odpis fragmentu protokołu przekazania środków trwałych z dnia 15 kwietnia 2005 r. świadczących o przekazaniu przedmiotowego pojazdu przez "Ł." Spółka z o.o. w likwidacji Spółce "F."
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie z uwagi na okoliczność, że skarżącego nie można uznać za stronę postępowania, albowiem nie jest właścicielem przedmiotowego pojazdu, a dołączony do skargi protokół przekazania środków trwałych z dnia 15 kwietnia 2005r., sporządzony po wydaniu zaskarżonej decyzji, nie stanowi dowodu własności pojazdu, a jedynie świadczy o posiadaniu tego pojazdu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucając skargę zważył, iż podstawę prawną wydanych przez organy obu instancji decyzji stanowi ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 1997 r. nr 98, poz.602 z późn. zm.) wraz z przepisami wykonawczymi - Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. Nr 133, poz. 1123 z póżn. zm.) oraz Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz trybu nadawania i umieszczania w pojazdach cech identyfikacyjnych (Dz.U. Nr 227, poz. 2249 z późn. zm.).
Wymienione wyżej przepisy prawa materialnego nie przewidują możliwości uznania za mającego interes prawny posiadacza pojazdu, a w szczególności art. 72 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy przewiduje m.in., że rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu własności pojazdu, a takim dowodem skarżący - jak sam w skardze przyznaje - nie dysponuje.
Należy zwrócić uwagę, że art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U. nr 153, poz. 1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) -przewiduje uznanie za uprawnionego do wniesienia skargi każdego, kto ma interes prawny. Interes prawny - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - może być oparty o przepisy prawa materialnego, może wynikać z przepisów prawa procesowego czy z przepisów prawa ustrojowego. W przypadku skarżącego w niniejszej sprawie - brak jakichkolwiek podstaw prawnych do uznania jego interesu prawnego. Takiej podstawy prawnej nie stanowi w szczególności fakt posiadania przez skarżącego przedmiotowego pojazdu, albowiem posiadanie - zgodnie z kodeksem cywilnym - jest okolicznością faktyczną, a nie prawną.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że Spółce "F." S.A. w [...] nie przysługuje legitymacja do wystąpienia ze skargą na decyzję ostateczną organu administracyjnego II instancji i z tego względu uznał skargę za niedopuszczalną, a przeto na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. - postanowieniem z dnia 29 czerwca 2005 r. odrzucił skargę "F." S.A.
Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła "F." S.A., która wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Pełnomocnik skarżącej zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, tj. art. 50 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 286 ustawy Kodeks spółek handlowych, przez przyjęcie, iż w omawianym stanie faktycznym skarżąca nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi na decyzję ostateczną organu administracyjnego II instancji.
Skarżąca spółka nie zgadza się rozumowaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu uznając je za błędne.
Zdaniem skarżącej, stanowisko Sądu wynika z niewłaściwego rozumienia procesu likwidacji spółki prawa handlowego. Pierwotnym nabywcą spornego pojazdu była "Ł." Spółka z o.o. z siedzibą w [...]. Jedynym wspólnikiem tej spółki była skarżąca "F." S.A. w [...]. Spółka postawiona została w stan likwidacji mocą uchwały zgromadzenia wspólników. Proces likwidacji spółki prowadzony był w oparciu o przepisy art. 270 - 290 Kodeksu spółek handlowych.
W wyniku likwidacji wszyscy wierzyciele spółki zostali zaspokojeni. Po zaspokojeniu wierzycieli, jako nadwyżka majątku likwidacyjnego, pozostała część majątku spółki, wśród której znalazł się także sporny pojazd. Majątek ten, zgodnie z art. 286 § 2 k.s.h. został przekazany skarżącej "F." S.A., jako jedynemu wspólnikowi likwidowanej spółki, mocą protokołu przekazania z dnia 15 kwietnia 2005 r., znajdującego się w aktach sprawy. Przekazanie to nastąpiło w drodze kodeksowej instytucji prawnej - przekazania majątku pozostałego po zaspokojeniu wierzycieli (art. 286 K.s.h.). Następnie spółka została wykreślona z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, w wyniku czego ustał jej byt prawny.
dowód: postanowienie o wykreśleniu spółki z KRS
Powyższe postępowanie stanowiło naturalną konsekwencję faktu, iż skarżąca była jedynym wspólnikiem powołanej wyżej spółki. Jednakże błędne jest stanowisko WSA w Krakowie, jakoby w wyniku tej operacji skarżąca stała się jedynie posiadaczem spornego pojazdu. Z chwilą przekazania stała się ona bowiem właścicielem pojazdu. Owo przekazanie jest aktem przeniesienia własności ze spółki, która kończy swój byt prawny, na rzecz wspólnika. Dzieje się tak, podobnie jak w przypadku zawiązania spółki, kiedy to wspólnik wnoszący wkład do spółki przenosi na jej rzecz własność wkładu. Przy likwidacji następuje proces odwrotny, tzn. skarżąca spółka staje się właścicielem pojazdu w wyniku przeniesienia na nią własności przez spółkę w likwidacji.
Stąd skarżąca "F." S.A. absolutnie ma interes prawny we wniesieniu skargi, gdyż obecnie jest właścicielem pojazdu. Ma interes prawny w walce o jego rejestrację, albowiem bez tego nie może z pojazdu korzystać. Odmowa "F." S.A interesu prawnego we wniesieniu skargi wynika z błędnego - zdaniem skarżącej- przyjęcia, iż "F." S.A. jest tylko posiadaczem pojazdu. Tak W istocie nie jest. A skoro spojrzy się na pozycję prawną "F." S.A. z punktu widzenia tego, iż z pewnością jest ona właścicielem pojazdu, z całą pewnością ma ona także interes prawny we wniesieniu skargi w niniejszym postępowaniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim (art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny .
Pełnomocnik skarżącej Spólki zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 286 ustawy Kodeks spółek handlowych, przez przyjęcie, iż w omawianym stanie faktycznym skarżąca nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi na decyzję ostateczną organu administracyjnego II instancji.
Oceniając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty należy stwierdzić, iż nie zasługują one na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Mając na względzie powyższy przepis oraz okoliczności niniejszej sprawy należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, iż Spółce "F." nie przysługuje interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...], w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie rejestracji oraz o odmowie rejestracji pojazdu. Prawo do zaskarżenia tej decyzji mogłoby bowiem wynikać, jak to słusznie zauważył Sąd I instancji z prawa własności pojazdu. Tymczasem skarżąca Spółka nie wykazała, iż przysługuje jej w stosunku do pojazdu prawo własności. Załączonego przez skarżącą protokołu przekazania środków trwałych z dnia 15 kwietnia 2005 r. świadczącego o przekazaniu przedmiotowego pojazdu przez "Ł." Spółka z o.o. w likwidacji Spółce "F." nie można bowiem uznać za dokument potwierdzający prawa własności do tego pojazdu. Należy zatem przyjąć, iż skarżąca spółka posiada co prawda w/w pojazd, to jest to jednak okolicznością faktyczną i powoduje, że posiada ona jedynie interes faktyczny a nie prawny w zaskarżeniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]. Posiadanie interesu faktycznego nie daje natomiast legitymacji do zaskarżenia decyzji, co może wynikać jedynie z interesu prawnego.
W takiej sytuacji należy uznać, iż Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie prawidłowo zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 czerwca 2005 r. odrzucił skargę "F." S.A. z/s w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie rejestracji oraz o odmowie rejestracji pojazdu uznając, iż Spółce tej nie przysługuje legitymacja do zaskarżenia tej decyzji.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił skargę kasacyjną oddalić.