I OSK 626/05

I OSK 626/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-01-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-06-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Paweł Tarno /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Runge - Lissowska
Leszek Włoskiewicz
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) Sędziowie NSA Joanna Runge - Lissowska Leszek Włoskiewicz Protokolant Justyna Nawrocka po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 758/04 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej i umorzenia postępowania w pierwszej instancji oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z 12 stycznia 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 758/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...], nr [...], w przedmiocie uchylenia decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej i umorzenia postępowania w I instancji. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że decyzja organu I instancji z [...] nr [...], o wypowiedzeniu skarżącemu służby na stanowisku starszego asystenta z wykorzystaniem stanowiska adiunkta, wydana na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy z 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 1997 r., nr 10, poz. 55 ze zm.) w zw. z § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r., nr 7, poz. 38) w związku z likwidacją zajmowanego przez niego stanowiska, została skarżącemu doręczona 24 listopada 2003 r. tymczasem zajmowane przez skarżącego stanowisko zostało zlikwidowane dopiero w dniu 1 grudnia 2003 r., tzn. z dniem wejścia w życie wykazu zmian do etatu WIML z [...], nr [...]. W tym stanie rzeczy nie zostały spełnione przesłanki wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, o których mowa w art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy z 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Dlatego decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...], nr [...] o uchyleniu decyzji pierwszoinstancyjnej o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej i umorzeniu postępowania w I instancji jest prawidłowa i nie narusza prawa. Wobec niespełnienia przesłanek wypowiedzenia stosunku służbowego postępowanie w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe (brak podstawy prawnej do merytorycznego rozpoznania tej sprawy), a zatem zapadłą w sprawie decyzję merytoryczną, tj. decyzję organu I instancji należało uchylić i umorzyć postępowanie nią zakończone. W konsekwencji oznacza to, że decyzja o wypowiedzeniu została wyeliminowana z obrotu prawnego, zaś sprawa zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego wróciła do takiego stanu prawnego, w jakim się znajdowała przed wydaniem decyzji nr [...] z [...].
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł A. S., zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie słusznego
interesu skarżącego i art. 77 § 1 kpa poprzez nierozpatrzenie wszystkich zarzutów stawianych przez skarżącego.
Mając powyższe na względzie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu II instancji na rzecz skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Uzasadniając swoje stanowisko podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wziął pod uwagę, iż w decyzji organu I instancji nr [...] z [...] podano jako podstawę do wymiaru emerytury wojskowej grupę uposażenia U-16. Tymczasem skarżący wykonywał obowiązki na stanowisku ordynatora z grupą uposażenia U-13.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie podnosząc, że całkowicie podziela stanowisko wojewódzkiego sądu administracyjnego zawarte w zaskarżonym wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności
wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Złożona w rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna odpowiada przedstawionym wymogom jedynie co do formy. Co prawda, sformułowano w niej zarzut naruszenia konkretnie wskazanych przepisów (art. 7 i 77 § 1 kpa), jednakże zarzut ten z samego założenia jest nietrafny. Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W jej ramach skarżący musi bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, a więc przepisy zawarte w p.p.s.a., którym uchybił sąd, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy - por. wyrok NSA z 1.06.2004 r., GSK 73/04, M.Pr. 2004, nr 14, s. 632. Jeśli chodzi przepisy kpa, to jedynie naruszenie przepisu art. 156 może stanowić analizowaną tu podstawę skargi kasacyjnej, ponieważ do tego przepisu bezpośrednio odsyła art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Jest więc rzeczą oczywistą, że Sąd I instancji nie mógł naruszyć przepisów art. 7 i 77 § 1 kpa, ponieważ w ogóle ich nie stosował. Przepisy te bowiem regulują postępowanie administracyjne, a nie postępowanie przed sądami administracyjnymi.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za bezzasadną i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.